Treny

Rozdziały i ich streszczenia

Rozwiń rozdział, żeby przeczytać, o czym jest. Streszczenia pisane kursywą pochodzą z wydania z 1923 roku.

1. 1Rozdział 1Pieśń żałobna nad Jerozolimą, która z pani narodów stała się wdową płacącą daninę i płacze nocą, bo nikt z jej miłośników jej nie pociesza. Drogi Syjonu są w żałobie, bramy opustoszały, kapłani wzdychają, a na uroczyste święto nikt nie przychodzi; lud oddaje kosztowności za żywność, a poganie weszli do świątyni. Od połowy mówi samo miasto: wzywa przechodzących, by zobaczyli, czy jest boleść podobna do jego boleści, przyznaje, że sprzeciwiło się słowu Pana, i prosi, by Pan wejrzał na jego uciśnienie.5 min

   Pieśń żałobna nad Jerozolimą, która z pani narodów stała się wdową płacącą daninę i płacze nocą, bo nikt z jej miłośników jej nie pociesza. Drogi Syjonu są w żałobie, bramy opustoszały, kapłani wzdychają, a na uroczyste święto nikt nie przychodzi; lud oddaje kosztowności za żywność, a poganie weszli do świątyni. Od połowy mówi samo miasto: wzywa przechodzących, by zobaczyli, czy jest boleść podobna do jego boleści, przyznaje, że sprzeciwiło się słowu Pana, i prosi, by Pan wejrzał na jego uciśnienie.

   „Jakże to miasto pełne niegdyś ludu siedzi teraz w samotności!”

   • miasto jak wdowa
   • żałoba Syjonu
   • niewola Judy
   • lament

   I stało się potem, jako w niewolą przyszedł Izrael, i Jeruzalem spustoszało, siedział Jeremiasz płacząc, i lamentował tem narzekaniem nad Jeruzalem, a gorzkiem sercem wzdychając i łkając mówił.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

2. 2Rozdział 2Pan w dniu swojego zapalczywego gniewu obraca się przeciw córce Syjonu: burzy mury i twierdze Judy, odrzuca własny ołtarz i świątynię, każe zapomnieć o uroczystych świętach i szabacie, a króla i kapłana okrywa wzgardą. Starcy siedzą na ziemi w popiele, dzieci mdleją z głodu na ulicach, prorocy nie mają widzenia, a przechodni szydzą z miasta nazywanego radością całej ziemi. Skarżący się wzywa, by dniem i nocą wylewać łzy, i prosi Pana, aby wejrzał na to, co się stało.5 min

   Pan w dniu swojego zapalczywego gniewu obraca się przeciw córce Syjonu: burzy mury i twierdze Judy, odrzuca własny ołtarz i świątynię, każe zapomnieć o uroczystych świętach i szabacie, a króla i kapłana okrywa wzgardą. Starcy siedzą na ziemi w popiele, dzieci mdleją z głodu na ulicach, prorocy nie mają widzenia, a przechodni szydzą z miasta nazywanego radością całej ziemi. Skarżący się wzywa, by dniem i nocą wylewać łzy, i prosi Pana, aby wejrzał na to, co się stało.

   „Bo jak morze wielka jest twoja klęska — któż cię uzdrowi?”

   • gniew Pański
   • zburzenie Syjonu
   • lament nad miastem
3. 3Rozdział 3Jedyna z pieśni, w której skarży się pojedynczy człowiek: mówi o sobie, że doświadczył nędzy pod rózgą gniewu, że został zaprowadzony w ciemność, osaczony murem, połamany i napojony piołunem. W połowie ton się odwraca: litości nie ustają, są nowe każdego ranka, dobrze jest w milczeniu wyczekiwać zbawienia i nosić jarzmo od młodości. Potem mówiący wzywa do zbadania własnych dróg i powrotu, wraca do skargi na wrogów, którzy upolowali go jak ptaka i wrzucili do dołu, a kończy prośbą o odpłatę według czynów ich rąk.6 min

   Jedyna z pieśni, w której skarży się pojedynczy człowiek: mówi o sobie, że doświadczył nędzy pod rózgą gniewu, że został zaprowadzony w ciemność, osaczony murem, połamany i napojony piołunem. W połowie ton się odwraca: litości nie ustają, są nowe każdego ranka, dobrze jest w milczeniu wyczekiwać zbawienia i nosić jarzmo od młodości. Potem mówiący wzywa do zbadania własnych dróg i powrotu, wraca do skargi na wrogów, którzy upolowali go jak ptaka i wrzucili do dołu, a kończy prośbą o odpłatę według czynów ich rąk.

   „Miłosierdzia Pańskie sprawiły, że nie zginęliśmy, bo litości Jego nie ustają.”

   • skarga jednego człowieka
   • miłosierdzie Pańskie
   • nadzieja każdego rana
   • piołun i żółć
4. 4Rozdział 4Obraz zniszczenia zaczyna się od sczerniałego złota i kamieni świątyni rozrzuconych po rogach ulic, a szlachetni synowie Syjonu liczeni są jak gliniane naczynia. Potem idzie głód oblężonego miasta: język niemowlęcia przysycha do podniebienia, ci, którzy jadali wystawnie, giną po drogach, a ręce litościwych kobiet gotują własne dzieci. Winę przypisano prorokom i kapłanom, którzy wylewali krew sprawiedliwych, a królowie ziemscy nie wierzyli, że wróg wkroczy przez bramy Jerozolimy. Na końcu wołanie obraca się ku córce Edomu, mieszkającej w ziemi Hus.4 min

   Obraz zniszczenia zaczyna się od sczerniałego złota i kamieni świątyni rozrzuconych po rogach ulic, a szlachetni synowie Syjonu liczeni są jak gliniane naczynia. Potem idzie głód oblężonego miasta: język niemowlęcia przysycha do podniebienia, ci, którzy jadali wystawnie, giną po drogach, a ręce litościwych kobiet gotują własne dzieci. Winę przypisano prorokom i kapłanom, którzy wylewali krew sprawiedliwych, a królowie ziemscy nie wierzyli, że wróg wkroczy przez bramy Jerozolimy. Na końcu wołanie obraca się ku córce Edomu, mieszkającej w ziemi Hus.

   „Jak przyćmiło się złoto, jak zmieniła się najcenniejsza barwa, jak rozrzucono kamienie świątyni po rogach wszystkich ulic!”

   • sczerniałe złoto
   • głód w oblężeniu
   • wina kapłanów
   • córka Edomu
5. 5Rozdział 5Modlitwa całej wspólnoty zaczyna się prośbą, by Pan wejrzał na jej hańbę: dziedzictwo przeszło do obcych, domy do cudzoziemców, a dzieci zostały sierotami. Upokorzenia wyliczone dalej to woda i drwa kupowane za pieniądze, ręka wyciągnięta po chleb do Egiptu i do Asyryjczyków, książęta powieszeni za ręce i pohańbione kobiety. Radość ustała, taniec zmienił się w żałobę, wieniec spadł z głowy, a po opustoszałej górze Syjon chodzą lisy. Kończy ją wyznanie, że Pan trwa na wieki, pytanie, dlaczego zapomina na tak długo, i prośba o odnowienie dni jak niegdyś.2 min

   Modlitwa całej wspólnoty zaczyna się prośbą, by Pan wejrzał na jej hańbę: dziedzictwo przeszło do obcych, domy do cudzoziemców, a dzieci zostały sierotami. Upokorzenia wyliczone dalej to woda i drwa kupowane za pieniądze, ręka wyciągnięta po chleb do Egiptu i do Asyryjczyków, książęta powieszeni za ręce i pohańbione kobiety. Radość ustała, taniec zmienił się w żałobę, wieniec spadł z głowy, a po opustoszałej górze Syjon chodzą lisy. Kończy ją wyznanie, że Pan trwa na wieki, pytanie, dlaczego zapomina na tak długo, i prośba o odnowienie dni jak niegdyś.

   „Radość naszego serca ustała, nasz taniec zmienił się w żałobę.”

   • modlitwa wspólnoty
   • dziedzictwo obcych
   • taniec w żałobę
   • prośba o odnowienie

Prorocy

Siedemnaście ksiąg to głosy posłane do narodu w kryzysie: najpierw czterech proroków z obszernymi pismami, potem dwunastu, których księgi są krótkie. Mówią dwie rzeczy naraz — sąd nad niewiernością i obietnicę, że to jeszcze nie koniec.

• Księga Izajasza
• Księga Jeremiasza
• Księga Ezechiela
• Księga Daniela
• Księga Ozeasza
• Księga Joela
• Księga Amosa
• Księga Abdiasza
• Księga Jonasza
• Księga Micheasza
• Księga Nahuma
• Księga Habakuka
• Księga Sofoniasza
• Księga Aggeusza
• Księga Zachariasza
• Księga Malachiasza