Księga Ezechiela

Rozdziały i ich streszczenia

Rozwiń rozdział, żeby przeczytać, o czym jest. Streszczenia pisane kursywą pochodzą z wydania z 1923 roku.

1. 1Rozdział 1Nad rzeką Chobar, w piątym roku uprowadzenia, kapłan Ezechiel widzi otwarte niebiosa. Od północy nadciąga wicher z obłokiem i ogniem, a w jego środku stają cztery istoty żywe o ludzkiej postaci, każda o czterech skrzydłach i czterech twarzach: człowieka, lwa, wołu i orła. Przy nich toczą się koła pełne oczu, unoszące się razem z istotami. Nad ich głowami rozpościera się sklepienie jak kryształ, a wyżej szafirowy tron z postacią podobną do człowieka w blasku jak tęcza.4 min

   Nad rzeką Chobar, w piątym roku uprowadzenia, kapłan Ezechiel widzi otwarte niebiosa. Od północy nadciąga wicher z obłokiem i ogniem, a w jego środku stają cztery istoty żywe o ludzkiej postaci, każda o czterech skrzydłach i czterech twarzach: człowieka, lwa, wołu i orła. Przy nich toczą się koła pełne oczu, unoszące się razem z istotami. Nad ich głowami rozpościera się sklepienie jak kryształ, a wyżej szafirowy tron z postacią podobną do człowieka w blasku jak tęcza.

   „Trzydziestego roku, w czwartym miesiącu, piątego dnia, gdy byłem pośród uprowadzonych nad rzeką Chobar, otworzyły się niebiosa i ujrzałem widzenia Boże.”

   • widzenie nad rzeką
   • cztery istoty żywe
   • koła pełne oczu
   • tron w obłoku

   Widział Ezechiel czworo zwierząt i króla i wyobrażenie człowiecze na tronie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

2. 2Rozdział 2Po upadku na twarz prorok słyszy głos, który nazywa go synem człowieczym i każe mu stanąć na nogi. Zostaje posłany do synów Izraela, do domu przekornego o twardym obliczu i nieokiełznanym sercu: ma powtarzać im słowa Pana Boga, czy usłuchają, czy nie, i nie bać się ich słów, choć mieszka jak między niedźwiadkami. Na koniec wyciągnięta ręka podaje mu zwinięty zwój, zapisany z obu stron.2 min

   Po upadku na twarz prorok słyszy głos, który nazywa go synem człowieczym i każe mu stanąć na nogi. Zostaje posłany do synów Izraela, do domu przekornego o twardym obliczu i nieokiełznanym sercu: ma powtarzać im słowa Pana Boga, czy usłuchają, czy nie, i nie bać się ich słów, choć mieszka jak między niedźwiadkami. Na koniec wyciągnięta ręka podaje mu zwinięty zwój, zapisany z obu stron.

   „I zobaczyłem wyciągniętą ku mnie rękę, w której znajdował się zwinięty zwój. Rozwinął go przede mną, a był zapisany wewnątrz i na zewnątrz. Napisano na nim narzekanie, pieśń i biada.”

   • powołanie proroka
   • dom przekorny
   • zwój z narzekaniem

   Posyła Bóg Ezechiela do ludu, aby go odwodził ode złego, i kazano mu znieść księgi pisane zewnątrz i zwierzchu, w których były narzekania i płacz i biada.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

3. 3Rozdział 3Prorok zjada podany mu zwój, a w ustach jest on słodki jak miód, i zostaje posłany nie do obcych ludów, lecz do domu Izraela, który słuchać nie chce. Duch unosi go do wygnańców nad rzeką Chebar, gdzie siedzi wśród nich siedem dni, pełen przygnębienia. Potem słyszy, że ustanowiono go stróżem: jeśli nie ostrzeże bezbożnego, odpowie za jego krew. Na końcu ma zamknąć się w domu, skrępowany powrozami i oniemiały, dopóki nie zostaną mu otwarte usta.5 min

   Prorok zjada podany mu zwój, a w ustach jest on słodki jak miód, i zostaje posłany nie do obcych ludów, lecz do domu Izraela, który słuchać nie chce. Duch unosi go do wygnańców nad rzeką Chebar, gdzie siedzi wśród nich siedem dni, pełen przygnębienia. Potem słyszy, że ustanowiono go stróżem: jeśli nie ostrzeże bezbożnego, odpowie za jego krew. Na końcu ma zamknąć się w domu, skrępowany powrozami i oniemiały, dopóki nie zostaną mu otwarte usta.

   „Zjadłem je, i były w ustach moich słodkie jak miód.”

   • zjedzenie zwoju
   • prorok stróżem
   • oniemienie proroka

   Nakarmił Bóg Ezechiela księgami, posłał go do ludu Izraelskiego, aby do nich mówił słowa Pańskie, postanowił go stróżem, wywiódł go na pole, potem kazał mu się w domu zamknąć.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

4. 4Rozdział 4Na rozkaz Pana prorok rysuje Jerozolimę na cegle, obstawia ją basztami, wałem i taranami, a między sobą i miastem stawia żelazną patelnię jako mur. Potem kładzie się na lewym boku na trzysta dziewięćdziesiąt dni za dom Izraela i na czterdzieści dni na prawym za dom Judy, dzień za każdy rok nieprawości. Przez ten czas żywi się chlebem z pszenicy, jęczmienia, bobu, soczewicy, prosa i wyki, odmierzanym na wagę i pieczonym na gnoju, bo tak zabraknie chleba i wody w oblężonym mieście.3 min

   Na rozkaz Pana prorok rysuje Jerozolimę na cegle, obstawia ją basztami, wałem i taranami, a między sobą i miastem stawia żelazną patelnię jako mur. Potem kładzie się na lewym boku na trzysta dziewięćdziesiąt dni za dom Izraela i na czterdzieści dni na prawym za dom Judy, dzień za każdy rok nieprawości. Przez ten czas żywi się chlebem z pszenicy, jęczmienia, bobu, soczewicy, prosa i wyki, odmierzanym na wagę i pieczonym na gnoju, bo tak zabraknie chleba i wody w oblężonym mieście.

   „A ty, synu człowieczy, weź sobie cegłę, połóż ją przed sobą i wyrysuj na niej miasto Jerozolimę.”

   • cegła z miastem
   • znak oblężenia
   • chleb pod wagą

   Rozkazał Bóg na cegle wymalować Jeruzalem, i zrządzić oblężenie jego, które znaczyło istotne a skuteczne oblężenie jego, o głodzie téż nieco.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

5. 5Rozdział 5Ostrym mieczem zamiast brzytwy prorok goli głowę i brodę, waży włosy i dzieli je na trzy części: jedną spala w środku miasta, drugą siecze, trzecią rozrzuca na wiatr, a garść zawiązuje w skraju płaszcza. Wyjaśnienie jest krótkie: tak stanie się z Jerozolimą, która wzgardziła sądami Pana bardziej niż okoliczne narody. Mieszkańców dosięgnie zaraza, głód i miecz, ojcowie będą jedli synów, a miasto stanie się hańbą i postrachem dla sąsiadów.3 min

   Ostrym mieczem zamiast brzytwy prorok goli głowę i brodę, waży włosy i dzieli je na trzy części: jedną spala w środku miasta, drugą siecze, trzecią rozrzuca na wiatr, a garść zawiązuje w skraju płaszcza. Wyjaśnienie jest krótkie: tak stanie się z Jerozolimą, która wzgardziła sądami Pana bardziej niż okoliczne narody. Mieszkańców dosięgnie zaraza, głód i miecz, ojcowie będą jedli synów, a miasto stanie się hańbą i postrachem dla sąsiadów.

   „Jedną trzecią spalisz ogniem w środku miasta, gdy dopełnią się dni oblężenia.”

   • ogolone włosy
   • podział na trzy
   • sąd nad Jerozolimą

   Przez ogolenie włosów na głowie i na brodzie znaczy wielkie a rozmaite zatracenie Żydów prze złości ich: o przyszłych złych rzeczach, które miały przyjść na Jeruzalem.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

6. 6Rozdział 6Wyrocznia skierowana nie do ludzi, lecz do gór, pagórków, skał i dolin Izraela: wyżyny zostaną zburzone, ołtarze rozwalone, bożki połamane, a zwłoki czcicieli złożone przed tymi bożkami. Prorok ma uderzyć w dłonie, tupnąć nogą i zawołać biada nad obrzydliwościami, bo kto daleko, umrze od zarazy, kto blisko, padnie od miecza, a oblężony zginie z głodu. Ocaleni wspomną na Pana między narodami i sami sobie zbrzydną, a spustoszenie sięgnie od pustyni Deblaty po wszystkie ich siedziby.3 min

   Wyrocznia skierowana nie do ludzi, lecz do gór, pagórków, skał i dolin Izraela: wyżyny zostaną zburzone, ołtarze rozwalone, bożki połamane, a zwłoki czcicieli złożone przed tymi bożkami. Prorok ma uderzyć w dłonie, tupnąć nogą i zawołać biada nad obrzydliwościami, bo kto daleko, umrze od zarazy, kto blisko, padnie od miecza, a oblężony zginie z głodu. Ocaleni wspomną na Pana między narodami i sami sobie zbrzydną, a spustoszenie sięgnie od pustyni Deblaty po wszystkie ich siedziby.

   „Powiedz: Góry Izraela, słuchajcie słowa Pana Boga!”

   • wyrocznia przeciw górom
   • zburzone wyżyny
   • ocalona resztka

   Dla bałwochwalstwa ludzkiego prorokuje, że miasta z kościoły ich miały być pokażone, a którzyby mieczowi, głodowi, morowi uszli, ci w niewolą mieli być pobrani.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

7. 7Rozdział 7Koniec, powtarzany raz za razem, przychodzi na cztery strony ziemi: bliski jest dzień rzezi, a nie chwały gór. Kupujący nie ma się radować, sprzedający żałować, bo nikt nie wróci do tego, co sprzedał; zabrzmi trąba, lecz nikt nie staje do bitwy. Na zewnątrz miecz, wewnątrz zaraza i głód, ocaleni drżą na górach jak gołębie, a srebro i złoto zostaną wyrzucone jak gnój, bo nie wybawią nikogo w dniu zapalczywości. Milkną wszyscy: prorok bez widzenia, kapłan bez nauki, starsi bez rady, król pogrążony w żałobie.4 min

   Koniec, powtarzany raz za razem, przychodzi na cztery strony ziemi: bliski jest dzień rzezi, a nie chwały gór. Kupujący nie ma się radować, sprzedający żałować, bo nikt nie wróci do tego, co sprzedał; zabrzmi trąba, lecz nikt nie staje do bitwy. Na zewnątrz miecz, wewnątrz zaraza i głód, ocaleni drżą na górach jak gołębie, a srebro i złoto zostaną wyrzucone jak gnój, bo nie wybawią nikogo w dniu zapalczywości. Milkną wszyscy: prorok bez widzenia, kapłan bez nauki, starsi bez rady, król pogrążony w żałobie.

   „Koniec nadszedł, nadszedł koniec na cztery strony ziemi.”

   • koniec nadszedł
   • dzień gniewu
   • bezużyteczne srebro

   Opowiada prorok, iż już blisko był czas, że wszystka ziemia Judzka koniecznie a nieodmiennie spustoszenie miała wziąć.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

8. 8Rozdział 8W szóstym roku, gdy starsi Judy siedzą przed prorokiem, ognista postać chwyta go za włosy, a duch przenosi go w widzeniu do Jerozolimy. Oprowadzany po świątyni widzi cztery coraz gorsze obrzydliwości: posąg bożka zawiści przy bramie, komnatę z wymalowanymi płazami i bożkami, do której musi przekopać ścianę, siedemdziesięciu starszych kadzących tam w przekonaniu, że Pan nie widzi, i kobiety opłakujące Adonisa. Na końcu widzi mężów stojących plecami do świątyni i kłaniających się wschodzącemu słońcu.4 min

   W szóstym roku, gdy starsi Judy siedzą przed prorokiem, ognista postać chwyta go za włosy, a duch przenosi go w widzeniu do Jerozolimy. Oprowadzany po świątyni widzi cztery coraz gorsze obrzydliwości: posąg bożka zawiści przy bramie, komnatę z wymalowanymi płazami i bożkami, do której musi przekopać ścianę, siedemdziesięciu starszych kadzących tam w przekonaniu, że Pan nie widzi, i kobiety opłakujące Adonisa. Na końcu widzi mężów stojących plecami do świątyni i kłaniających się wschodzącemu słońcu.

   „I wprowadził mnie do wewnętrznej sieni domu Pańskiego, a oto przy drzwiach domu Pańskiego, między przedsionkiem a ołtarzem, jakichś dwudziestu pięciu mężów zwróconych było plecami ku świątyni Pańskiej, a twarzami ku wschodowi, i oddawali pokłon wschodzącej tarczy słońca.”

   • widzenie świątyni
   • bałwochwalstwo w świątyni
   • pokłon słońcu

   Ezechiel widziawszy podobieństwo Boże, duchem zachwycony do Jeruzalem, widział tam bardzo sprosne bałwochwalstwo Judzkie, przeto Pan im i karaniem i niewysłuchaniem modlitw grozi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

9. 9Rozdział 9Donośny głos ogłasza, że zbliżył się czas kary nad miastem, i wchodzi sześciu mężów z narzędziami zagłady, a z nimi siódmy w lnianych szatach, z kałamarzem pisarskim u boku. Jemu każe Pan przejść przez Jerozolimę i naznaczyć znakiem Tau czoła tych, którzy wzdychają nad obrzydliwościami; pozostali mają zabijać bez litości, poczynając od świątyni i od starszych stojących przed domem. Prorok pada na twarz i pyta, czy zginie cała resztka Izraela, a na koniec pisarz melduje, że rozkaz wykonał.2 min

   Donośny głos ogłasza, że zbliżył się czas kary nad miastem, i wchodzi sześciu mężów z narzędziami zagłady, a z nimi siódmy w lnianych szatach, z kałamarzem pisarskim u boku. Jemu każe Pan przejść przez Jerozolimę i naznaczyć znakiem Tau czoła tych, którzy wzdychają nad obrzydliwościami; pozostali mają zabijać bez litości, poczynając od świątyni i od starszych stojących przed domem. Prorok pada na twarz i pyta, czy zginie cała resztka Izraela, a na koniec pisarz melduje, że rozkaz wykonał.

   „Przejdź przez środek miasta, przez środek Jerozolimy, i naznacz znak Tau na czołach mężczyzn, którzy wzdychają i bolą nad wszystkimi obrzydliwościami, jakie się w nim dzieją.”

   • znak na czołach
   • sześciu mężów
   • kara nad miastem

   O sześci mężach i siódmym, który był z kałamarzem: oni wszystkie zabijali, których ten nie piątnował znamieniem Thau.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

10. 10Rozdział 10Mężowi w lnianych szatach rozkazano wejść między koła pod Cherubami, nabrać w garść rozżarzonych węgli i wysypać je na miasto, a ogień podaje mu do rąk jeden z Cherubów. Jednocześnie chwała Pańska podnosi się ze swojego miejsca ku progowi świątyni, dom wypełnia obłok, a sień blask. Prorok opisuje koła barwy chryzolitu, pełne oczu, i cztery oblicza: cheruba, człowieka, lwa i orła, i rozpoznaje w nich istotę widzianą nad rzeką Chobar. Potem chwała wychodzi z progu, staje nad Cherubami i zatrzymuje się nad wschodnią bramą.4 min

    Mężowi w lnianych szatach rozkazano wejść między koła pod Cherubami, nabrać w garść rozżarzonych węgli i wysypać je na miasto, a ogień podaje mu do rąk jeden z Cherubów. Jednocześnie chwała Pańska podnosi się ze swojego miejsca ku progowi świątyni, dom wypełnia obłok, a sień blask. Prorok opisuje koła barwy chryzolitu, pełne oczu, i cztery oblicza: cheruba, człowieka, lwa i orła, i rozpoznaje w nich istotę widzianą nad rzeką Chobar. Potem chwała wychodzi z progu, staje nad Cherubami i zatrzymuje się nad wschodnią bramą.

    „Chwała Pańska wyszła od progu świątyni i stanęła nad Cherubami.”

    • węgle na miasto
    • odejście chwały
    • koła i cheruby

    O mężu, któremu rozkazano nabrać ognia między koły, i wysypać na miasto: opisuje téż widzenie Boga, zwierząt, kół, jako w pierwszym rozdziale.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

11. 11Rozdział 11Przy wschodniej bramie prorok widzi dwudziestu pięciu przywódców, wśród nich Jezoniasza i Feltiasza, powtarzających, że miasto jest kotłem, a oni mięsem. Wyrok odwraca ten obraz: mięsem są pobici leżący na ulicach, a oni zostaną wypędzeni i osądzeni na granicach Izraela. Feltiasz umiera w trakcie proroctwa, a prorok pada na twarz, pytając, czy ginie cała resztka. Wygnańcy słyszą obietnicę powrotu i wymiany serca kamiennego na serce z ciała, a potem chwała Boga Izraela unosi się nad górę na wschód od miasta.4 min

    Przy wschodniej bramie prorok widzi dwudziestu pięciu przywódców, wśród nich Jezoniasza i Feltiasza, powtarzających, że miasto jest kotłem, a oni mięsem. Wyrok odwraca ten obraz: mięsem są pobici leżący na ulicach, a oni zostaną wypędzeni i osądzeni na granicach Izraela. Feltiasz umiera w trakcie proroctwa, a prorok pada na twarz, pytając, czy ginie cała resztka. Wygnańcy słyszą obietnicę powrotu i wymiany serca kamiennego na serce z ciała, a potem chwała Boga Izraela unosi się nad górę na wschód od miasta.

    „Dam im jedno serce i nowego ducha dam do ich wnętrza.”

    • kocioł i mięso
    • śmierć Feltiasza
    • nowe serce

    O pięć i dwudziestu mężów złych, o mięsie i kotle, o śmierci Pheltyela, o rosproszeniu ludu, i zaś zebraniu jego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

12. 12Rozdział 12Prorok pakuje tobołek wygnańca, wynosi go za dnia na oczach ludu, przebija otwór w ścianie i wychodzi o zmierzchu z zasłoniętą twarzą, niesiony na ramionach. Gdy pytają, co robi, wyjaśnia, że to brzemię księcia w Jerozolimie: zostanie wyniesiony przez wyłom, złapany w sieć i przywiedziony do Babilonu, którego nie zobaczy, i tam umrze. Potem ma jeść chleb z trwogą i pić wodę z troską, bo tak będą jedli mieszkańcy spustoszonej ziemi. Na koniec z obiegu znika przysłowie, że widzenia się nie spełniają: słowo wypełni się bez zwlekania.4 min

    Prorok pakuje tobołek wygnańca, wynosi go za dnia na oczach ludu, przebija otwór w ścianie i wychodzi o zmierzchu z zasłoniętą twarzą, niesiony na ramionach. Gdy pytają, co robi, wyjaśnia, że to brzemię księcia w Jerozolimie: zostanie wyniesiony przez wyłom, złapany w sieć i przywiedziony do Babilonu, którego nie zobaczy, i tam umrze. Potem ma jeść chleb z trwogą i pić wodę z troską, bo tak będą jedli mieszkańcy spustoszonej ziemi. Na koniec z obiegu znika przysłowie, że widzenia się nie spełniają: słowo wypełni się bez zwlekania.

    „Zarzucę na niego moją sieć i zostanie złapany w moje sidła. Przywiodę go do Babilonu, do ziemi Chaldejczyków, lecz tej ziemi nie ujrzy i tam umrze.”

    • tobołek wygnańca
    • ucieczka księcia
    • koniec zwlekania

    Ezechiel sprawami swemi znaczy miasta Jeruzalem, i królów jego poimanie, i zaprowadzenie do więzienia, a ostatki od miecza, głodu, moru potracenie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

13. 13Rozdział 13Wyrok na proroków, którzy prorokują z własnego serca: nic nie widzą, są jak lisy na pustkowiu i nie postawili muru dla domu Izraela. Głosili pokój, gdy pokoju nie było, i otynkowali ścianę gliną bez słomy, a zapowiedziana ulewa, grad wielkich kamieni i wicher obalą ten mur razem z tynkarzami. Osobne biada spada na kobiety prorokujące z własnego serca, które za garść jęczmienia i kawałek chleba wszywają wezgłówka i robią poduszki, by usidlać dusze; poduszki zostaną podarte, a lud wyrwany z ich rąk.4 min

    Wyrok na proroków, którzy prorokują z własnego serca: nic nie widzą, są jak lisy na pustkowiu i nie postawili muru dla domu Izraela. Głosili pokój, gdy pokoju nie było, i otynkowali ścianę gliną bez słomy, a zapowiedziana ulewa, grad wielkich kamieni i wicher obalą ten mur razem z tynkarzami. Osobne biada spada na kobiety prorokujące z własnego serca, które za garść jęczmienia i kawałek chleba wszywają wezgłówka i robią poduszki, by usidlać dusze; poduszki zostaną podarte, a lud wyrwany z ich rąk.

    „Dlatego że zwiedli mój lud, mówiąc: »Pokój«, gdy nie ma pokoju — a ten budował ścianę, a ci tynkowali ją gliną bez słomy.”

    • fałszywi prorocy
    • otynkowany mur
    • prorokujące kobiety

    Grozi Pan fałesznym prorokom, którzy z swego mózgu prorokują, lud zwodząc, obiecując pokój: téż pochlebnikom grozi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

14. 14Rozdział 14Starsi Izraela przychodzą pytać, lecz skrywają bałwany w sercu, więc odpowiedź ma być na miarę ich nieczystości: kto się odłączył, a potem przychodzi do proroka, usłyszy wyrok na siebie, a prorok, który odpowie fałszem, zostanie wykorzeniony razem z pytającym. Dalej cztery razy powtórzona próba: gdy ziemię dotknie głód, dzikie zwierzęta, miecz albo zaraza, trzech sprawiedliwych mężów ocaliłoby tylko własne życie, nie synów i córek. Z Jerozolimy wyjdzie jednak resztka, której widok ma pocieszyć wygnańców.5 min

    Starsi Izraela przychodzą pytać, lecz skrywają bałwany w sercu, więc odpowiedź ma być na miarę ich nieczystości: kto się odłączył, a potem przychodzi do proroka, usłyszy wyrok na siebie, a prorok, który odpowie fałszem, zostanie wykorzeniony razem z pytającym. Dalej cztery razy powtórzona próba: gdy ziemię dotknie głód, dzikie zwierzęta, miecz albo zaraza, trzech sprawiedliwych mężów ocaliłoby tylko własne życie, nie synów i córek. Z Jerozolimy wyjdzie jednak resztka, której widok ma pocieszyć wygnańców.

    „Gdyby nawet ci trzej mężowie znajdowali się pośrodku niej: Noe, Daniel i Job – oni sprawiedliwością swoją ocalą jedynie własne dusze – mówi Pan Bóg.”

    • trzech sprawiedliwych
    • pytanie o wyrocznię
    • cztery plagi

    Że ludziom nieczystym nie dopuści Pan, by jego prorocy mieli kazać, a że dobrzy ludzie nie będą mogli złych wyprawić ze złości ich, by téż byli Noe, Daniel i Job.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

15. 15Rozdział 15Pytanie o drewno winorośli: czy wśród drzew leśnych nadaje się na cokolwiek, czy choćby na kołek do zawieszenia naczynia? Spalone z obu końców i zwęglone w środku nie nadaje się do żadnego dzieła, a i wtedy, gdy było całe, nie nadawało się do niczego. Tak samo wydani będą mieszkańcy Jerozolimy: wyjdą z ognia, a ogień ich pożre, i ziemia zostanie bezdrożna i spustoszona.1 min

    Pytanie o drewno winorośli: czy wśród drzew leśnych nadaje się na cokolwiek, czy choćby na kołek do zawieszenia naczynia? Spalone z obu końców i zwęglone w środku nie nadaje się do żadnego dzieła, a i wtedy, gdy było całe, nie nadawało się do niczego. Tak samo wydani będą mieszkańcy Jerozolimy: wyjdą z ognia, a ogień ich pożre, i ziemia zostanie bezdrożna i spustoszona.

    „Dlatego mówi Pan Bóg: Jak drzewo winorośli wśród drzew leśnych, które dałem ogniowi na pożarcie, tak wydam mieszkańców Jerozolimy.”

    • drewno winorośli
    • przypowieść o winorośli
    • spustoszona ziemia

    Słowo Pańskie przeciwko Jeruzalem, które nazywa drzewem winnéj macice nieużytecznem.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

16. 16Rozdział 16Pan przypomina Jerozolimie jej początek: porzucone niemowlę, córkę Amoryty i Chetytki, którą znalazł we krwi, kazał jej żyć, przyodział w bisior i złoto i wziął za żonę aż do godności królewskiej. Zaufawszy piękności, zdradziła go z Egipcjanami, synami Asyrii i Chaldejczykami, bożkom oddała urodzone dzieci, a kochankom sama płaciła. Wyrok każe zgromadzić kochanków na świadków jej hańby, zburzyć wyżyny i spalić domy; obok sióstr, Samarii i Sodomy, wypada najgorzej. Mimo to pada obietnica przymierza wiecznego.11 min

    Pan przypomina Jerozolimie jej początek: porzucone niemowlę, córkę Amoryty i Chetytki, którą znalazł we krwi, kazał jej żyć, przyodział w bisior i złoto i wziął za żonę aż do godności królewskiej. Zaufawszy piękności, zdradziła go z Egipcjanami, synami Asyrii i Chaldejczykami, bożkom oddała urodzone dzieci, a kochankom sama płaciła. Wyrok każe zgromadzić kochanków na świadków jej hańby, zburzyć wyżyny i spalić domy; obok sióstr, Samarii i Sodomy, wypada najgorzej. Mimo to pada obietnica przymierza wiecznego.

    „Przechodząc obok, ujrzałem cię leżącą we własnej krwi i powiedziałem ci, gdy byłaś we krwi swojej: Żyj!”

    • porzucone dziecko
    • niewierna żona
    • trzy siostry
    • przymierze wieczne

    Wylicza plugastwa i nieprawości wielkie Jerozolimskie, tak że nieczystota ich większa była, niżli Sodomy, Gomorry i Samaryi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

17. 17Rozdział 17Zagadka o dwóch orłach: pierwszy odłamuje wierzchołek cedru z Libanu i zanosi go do miasta kupieckiego, a zasadzona przez niego winorośl wyciąga korzenie ku drugiemu orłowi i dlatego usycha. Wykład wskazuje króla Babilonu, który uprowadził króla Jerozolimy i zawarł przymierze z jego następcą; ten złamał przysięgę, szukał koni w Egipcie i umrze w Babilonie. Na koniec Pan sam obiecuje zasadzić młodą latorośl na wysokiej górze izraelskiej, gdzie wyrośnie w wielki cedr.4 min

    Zagadka o dwóch orłach: pierwszy odłamuje wierzchołek cedru z Libanu i zanosi go do miasta kupieckiego, a zasadzona przez niego winorośl wyciąga korzenie ku drugiemu orłowi i dlatego usycha. Wykład wskazuje króla Babilonu, który uprowadził króla Jerozolimy i zawarł przymierze z jego następcą; ten złamał przysięgę, szukał koni w Egipcie i umrze w Babilonie. Na koniec Pan sam obiecuje zasadzić młodą latorośl na wysokiej górze izraelskiej, gdzie wyrośnie w wielki cedr.

    „Wielki orzeł o wielkich skrzydłach, długim rozpiętym locie, pełen piór i pstrych barw, przyleciał na Liban i wziął wierzchołek cedru.”

    • zagadka o orle
    • winna latorośl
    • zerwane przymierze

    Pod figurą orła i winnice znaczy więzienie i skażenie królów Judzkich i miasta Jeruzalem, zamyka téż w sobie proroctwo o Chrystusie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

18. 18Rozdział 18Przysłowie, którym w Izraelu zrzucano winę ojców na synów, zostaje odrzucone: każda dusza należy do Boga i umiera za własny grzech. Trzy przykłady pokazują, co to znaczy — sprawiedliwy, który żyje, jego syn rozlewający krew, który ginie, i wnuk bojący się grzechów ojca, który ocaleje. Zarzut, że droga Pańska nie jest słuszna, zostaje odwrócony: krzywe są drogi ludzi. Mowa kończy się wezwaniem do nawrócenia i do nowego serca.6 min

    Przysłowie, którym w Izraelu zrzucano winę ojców na synów, zostaje odrzucone: każda dusza należy do Boga i umiera za własny grzech. Trzy przykłady pokazują, co to znaczy — sprawiedliwy, który żyje, jego syn rozlewający krew, który ginie, i wnuk bojący się grzechów ojca, który ocaleje. Zarzut, że droga Pańska nie jest słuszna, zostaje odwrócony: krzywe są drogi ludzi. Mowa kończy się wezwaniem do nawrócenia i do nowego serca.

    „Ojcowie zjedli niedojrzałe winogrona, a zęby synów drętwieją.”

    • odpowiedzialność osobista
    • spór o przysłowie
    • wezwanie do nawrócenia

    Odrzuciwszy przypowieść Żydowską powiada, że syn nie poniesie nieprawości ojcowskiéj, ani zaś ojciec synowskiéj, ale każdy z swem brzemiączkiem pójdzie: zły jeźliże się nawróci, będzie zbawion, dobry odstąpili swéj dobroci, zginie: upomina ku pokucie i odnowieniu serca.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

19. 19Rozdział 19Lament nad książętami Izraela złożony z dwóch obrazów. Lwica wychowuje młode wśród lwów: pierwsze lwię uczy się porywać zdobycz i zostaje uprowadzone w łańcuchach do Egiptu, drugie, równie drapieżne, trafia do klatki i do króla babilońskiego, żeby jego ryku nie słyszano już na górach. Potem matka pojawia się jako winnica nad wodą, pełna mocnych pędów na berła, wyrwana w gniewie, wysuszona palącym wiatrem i przesadzona na bezdrożną pustynię.2 min

    Lament nad książętami Izraela złożony z dwóch obrazów. Lwica wychowuje młode wśród lwów: pierwsze lwię uczy się porywać zdobycz i zostaje uprowadzone w łańcuchach do Egiptu, drugie, równie drapieżne, trafia do klatki i do króla babilońskiego, żeby jego ryku nie słyszano już na górach. Potem matka pojawia się jako winnica nad wodą, pełna mocnych pędów na berła, wyrwana w gniewie, wysuszona palącym wiatrem i przesadzona na bezdrożną pustynię.

    „Czemu twoja matka, lwica, legła między lwami? Wśród lwiąt wychowywała swoje szczenięta.”

    • lament nad książętami
    • lwica i lwięta
    • wyrwana winnica

    Przez przypowieść lwice i lwiąt znaczy poimanie królów Joachasa i Joacyma, a pod podobieństwem winnice przedeszłe szczęście miasta Jeruzalem, i mniejsze utrapienie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

20. 20Rozdział 20Siódmego roku starsi Izraela przychodzą pytać Pana i słyszą odmowę: zamiast wyroczni dostają wyliczenie win ojców. Przegląd dziejów idzie od wybrania w Egipcie przez bunty na pustyni do ofiar na pagórkach, a za każdym razem kara zostaje powstrzymana ze względu na imię Boże. Dalej zapowiedź zgromadzenia rozproszonych i sądu na pustyni narodów. Na koniec osobna mowa przeciw lasowi południowemu, który spłonie, i skarga proroka, że mają go za mówiącego zagadkami.9 min

    Siódmego roku starsi Izraela przychodzą pytać Pana i słyszą odmowę: zamiast wyroczni dostają wyliczenie win ojców. Przegląd dziejów idzie od wybrania w Egipcie przez bunty na pustyni do ofiar na pagórkach, a za każdym razem kara zostaje powstrzymana ze względu na imię Boże. Dalej zapowiedź zgromadzenia rozproszonych i sądu na pustyni narodów. Na koniec osobna mowa przeciw lasowi południowemu, który spłonie, i skarga proroka, że mają go za mówiącego zagadkami.

    „Czy przyszliście, aby pytać się Mnie? Na moje życie, nie odpowiem wam, mówi Pan Bóg.”

    • odmowa wyroczni
    • bunty na pustyni
    • sąd nad Izraelem
    • las południowy

    Pan Bóg grzesznikom odpowiedzi dać nie chce, wymiata im na oczy grzechy ich, a najwięcéj bałwochwalstwo, i natyka nieco o nawróceniu z więzienia do ich ziemie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

21. 21Rozdział 21Miecz zostaje dobyty z pochwy przeciw ziemi Izraela i nie wróci do niej, a prorok ma wzdychać z rozbitymi biodrami, bo nadchodzi wieść, od której opadną wszystkie ręce. Potem idzie pieśń o mieczu naostrzonym i wypolerowanym do rzezi, przy której trzeba bić dłonią w dłoń. Król Babilonu staje na rozstaju i wróży, czy iść na Rabbat synów Ammona, czy na Jerozolimę; wypada Jerozolima, a wódz Izraela ma zdjąć koronę. Ostatnia mowa obraca ten sam miecz przeciw synom Ammona.5 min

    Miecz zostaje dobyty z pochwy przeciw ziemi Izraela i nie wróci do niej, a prorok ma wzdychać z rozbitymi biodrami, bo nadchodzi wieść, od której opadną wszystkie ręce. Potem idzie pieśń o mieczu naostrzonym i wypolerowanym do rzezi, przy której trzeba bić dłonią w dłoń. Król Babilonu staje na rozstaju i wróży, czy iść na Rabbat synów Ammona, czy na Jerozolimę; wypada Jerozolima, a wódz Izraela ma zdjąć koronę. Ostatnia mowa obraca ten sam miecz przeciw synom Ammona.

    „Król Babilonu stanął bowiem na rozstaju dróg, na skrzyżowaniu dwóch traktów, by szukać wróżby: rzucał strzałami, pytał bożków, badał wnętrzności.”

    • pieśń o mieczu
    • wróżba na rozstaju
    • sąd nad Jerozolimą
    • miecz na Ammona

    Prorokuje okropny i rozliczny miecz, który miał przyjść na Jeruzalem i na syny Ammon od króla Babilońskiego, który téż potem ma być sądzon w ziemi jego i koniecznie rozproszon.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

22. 22Rozdział 22Oskarżenie miasta krwi: przelana krew, bałwany, znieważanie ojca i matki, krzywda przybysza, sieroty i wdowy, lichwa i łapówki sprawiają, że Jerozolima stanie się pośmiewiskiem narodów. Drugi obraz to piec hutniczy — dom Izraela okazał się żużlem, więc zostanie zgromadzony w mieście i przetopiony w ogniu gniewu. Na końcu idzie przegląd stanów: prorocy jak lew nad zdobyczą, kapłani mieszający święte z nieświętym, książęta jak wilki i lud łupiący biednych oraz przybyszów.5 min

    Oskarżenie miasta krwi: przelana krew, bałwany, znieważanie ojca i matki, krzywda przybysza, sieroty i wdowy, lichwa i łapówki sprawiają, że Jerozolima stanie się pośmiewiskiem narodów. Drugi obraz to piec hutniczy — dom Izraela okazał się żużlem, więc zostanie zgromadzony w mieście i przetopiony w ogniu gniewu. Na końcu idzie przegląd stanów: prorocy jak lew nad zdobyczą, kapłani mieszający święte z nieświętym, książęta jak wilki i lud łupiący biednych oraz przybyszów.

    „Szukałem wśród nich człowieka, który by wzniósł ogrodzenie i stanął w wyłomie przede Mną, aby bronić tej ziemi przed zagładą, ale nie znalazłem.”

    • miasto krwi
    • srebro i żużel
    • grzechy przywódców

    Wylicza rozmaite złości kapłańskie, książęce, prorockie i ludzkie, które broili w Jeruzalem, tak że nie było i jednego, któryby się był zastawił gniewu Pańskiemu za nimi, przetóż téż grozi się wylać pomstę na nie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

23. 23Rozdział 23Dwie siostry, córki jednej matki, stają się obrazem dwóch stolic: starsza Oolla to Samaria, młodsza Ooliba to Jerozolima. Obie od młodości w Egipcie są niewierne, a potem szukają przymierzy z Asyrią i Babilonem, czcząc obce bożki; starsza ginie z ręki tych, do których się garnęła. Młodsza posuwa się dalej, więc dostanie ten sam kielich: zostanie wydana kochankom, obdarta z ozdób i osądzona przez nich według ich praw. Zarzut obejmuje też ofiarowanie własnych dzieci bożkom.8 min

    Dwie siostry, córki jednej matki, stają się obrazem dwóch stolic: starsza Oolla to Samaria, młodsza Ooliba to Jerozolima. Obie od młodości w Egipcie są niewierne, a potem szukają przymierzy z Asyrią i Babilonem, czcząc obce bożki; starsza ginie z ręki tych, do których się garnęła. Młodsza posuwa się dalej, więc dostanie ten sam kielich: zostanie wydana kochankom, obdarta z ozdób i osądzona przez nich według ich praw. Zarzut obejmuje też ofiarowanie własnych dzieci bożkom.

    „Ich imiona: starsza Oolla, a młodsza Ooliba, jej siostra. Należały do Mnie i rodziły synów i córki. Oolla to Samaria, a Ooliba to Jerozolima.”

    • dwie siostry
    • niewierność Samarii
    • sąd nad Jerozolimą
    • kielich gniewu

    Mówi Pan przeciwko dwiema siostrom Oolli i Oolibie, przez które Samaryą i Jeruzalem rozumie, i karze je z nieczystoty ich i chce się mścić nad niemi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

24. 24Rozdział 24W dniu, gdy król babiloński staje pod Jerozolimą, prorok zapisuje datę i opowiada przypowieść o garnku: nastawionym na ogień z najlepszym mięsem, lecz tak zaśniedziałym, że rdzy nie da się z niego wypalić. Drugie polecenie dotyczy jego własnego życia — ma stracić żonę i nie wolno mu po niej płakać ani zachować żałoby. Lud pyta o znaczenie tych gestów i słyszy, że tak samo stracą świątynię i dzieci, i też nie będą opłakiwać. Gdy przyjdzie zbieg z wieścią, milczenie proroka się skończy.4 min

    W dniu, gdy król babiloński staje pod Jerozolimą, prorok zapisuje datę i opowiada przypowieść o garnku: nastawionym na ogień z najlepszym mięsem, lecz tak zaśniedziałym, że rdzy nie da się z niego wypalić. Drugie polecenie dotyczy jego własnego życia — ma stracić żonę i nie wolno mu po niej płakać ani zachować żałoby. Lud pyta o znaczenie tych gestów i słyszy, że tak samo stracą świątynię i dzieci, i też nie będą opłakiwać. Gdy przyjdzie zbieg z wieścią, milczenie proroka się skończy.

    „Powiedziałem to ludowi rano, a wieczorem umarła moja żona. Następnego ranka uczyniłem tak, jak mi nakazał.”

    • przypowieść o garnku
    • śmierć żony proroka
    • oblężenie Jerozolimy
    • zakaz żałoby

    Przez garniec wypalony znamionuje się wypalenie Jeruzalem. Zakazuje umarłych płakać, a w tem żona prorokowa umarła.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

25. 25Rozdział 25Cztery krótkie wyroki na najbliższych sąsiadów, każdy uzasadniony tym, co powiedzieli albo zrobili po klęsce domu Judy. Synowie Ammona radowali się ze zbezczeszczonej świątyni i ze spustoszonej ziemi Izraela, więc ich dziedzictwo przejdzie synom wschodu. Moab i Seir powiedzieli, że dom Judy jest jak inne narody, i tracą swoje piękne miasta; Idumea mściła się na synach Judy, więc zostanie spustoszona ręką Izraela. Filistyni, którzy zabijali z dawnej wrogości, zginą razem z resztą krainy nadmorskiej.3 min

    Cztery krótkie wyroki na najbliższych sąsiadów, każdy uzasadniony tym, co powiedzieli albo zrobili po klęsce domu Judy. Synowie Ammona radowali się ze zbezczeszczonej świątyni i ze spustoszonej ziemi Izraela, więc ich dziedzictwo przejdzie synom wschodu. Moab i Seir powiedzieli, że dom Judy jest jak inne narody, i tracą swoje piękne miasta; Idumea mściła się na synach Judy, więc zostanie spustoszona ręką Izraela. Filistyni, którzy zabijali z dawnej wrogości, zginą razem z resztą krainy nadmorskiej.

    „Uczynię z Rabbat siedzibę wielbłądów, a z synów Ammona zagrodę bydła. I poznacie, że Ja jestem Pan.”

    • sąd nad Ammonem
    • wyrok na Moab
    • zemsta Idumei
    • sąd nad Filistynami

    Pan grozi skażeniem krainom Ammon, Moab, Idumei, Palestynie, przeto iż syny Izraelskie utrapili, i jeszcze z utrapienia radowali się.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

26. 26Rozdział 26Jedenastego roku przychodzi wyrok na Tyr za to, że ucieszył się z wyłamanych bram Jerozolimy i liczył na jej kupców. Narody uderzą na miasto jak wzburzone morze, a Nabuchodonozor nadciągnie z północy z końmi i wozami, usypie wały, ustawi tarany, wybije mieszkańców i wrzuci gruz w głąb morza. Umilkną pieśni i cytry, władcy morscy zejdą z tronów i zawiodą lament, a wyspy zadrżą od huku upadku. Na końcu zapowiedź zejścia do podziemnej krainy i zniknięcia bez śladu.4 min

    Jedenastego roku przychodzi wyrok na Tyr za to, że ucieszył się z wyłamanych bram Jerozolimy i liczył na jej kupców. Narody uderzą na miasto jak wzburzone morze, a Nabuchodonozor nadciągnie z północy z końmi i wozami, usypie wały, ustawi tarany, wybije mieszkańców i wrzuci gruz w głąb morza. Umilkną pieśni i cytry, władcy morscy zejdą z tronów i zawiodą lament, a wyspy zadrżą od huku upadku. Na końcu zapowiedź zejścia do podziemnej krainy i zniknięcia bez śladu.

    „Uczynię cię gołą skałą, będziesz miejscem do suszenia sieci i nigdy cię już nie odbudują.”

    • sąd nad Tyrem
    • oblężenie miasta
    • lament władców morskich

    Opowiada Pan wywrócenie miasta Tyru, głównego w Fenicyi, przeto że się radowało z spustoszenia Jeruzalem.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

27. 27Rozdział 27Lament nad Tyrem ułożony jak opis okrętu: belki z jodeł z Sanir, maszt z cedru Libanu, wiosła z dębów Baszanu, żagiel z egipskiego bisioru, żeglarze z Sydonu, sternicy spośród własnych mędrców. Dalej idzie długi spis partnerów i towarów: srebro i ołów, konie i muły, kość słoniowa i heban, pszenica, miód, korzenie i złoto. Południowy wiatr rozbija okręt pośrodku morza, bogactwa i załoga idą na dno, a żeglarze, królowie wysp i kupcy narodów zawodzą nad miastem, którego już nie ma.6 min

    Lament nad Tyrem ułożony jak opis okrętu: belki z jodeł z Sanir, maszt z cedru Libanu, wiosła z dębów Baszanu, żagiel z egipskiego bisioru, żeglarze z Sydonu, sternicy spośród własnych mędrców. Dalej idzie długi spis partnerów i towarów: srebro i ołów, konie i muły, kość słoniowa i heban, pszenica, miód, korzenie i złoto. Południowy wiatr rozbija okręt pośrodku morza, bogactwa i załoga idą na dno, a żeglarze, królowie wysp i kupcy narodów zawodzą nad miastem, którego już nie ma.

    „Kto jest jak Tyr, który zamilkł pośrodku morza?”

    • lament nad Tyrem
    • okręt i żeglarze
    • handel narodów

    Opłakuje się upadek Tyru, miasta pomorskiego i bogatego, wyliczywszy kupie, które zwykły być do niego zewsząd przywożone.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

28. 28Rozdział 28Trzy mowy. Pierwsza do księcia Tyru, który uznał się za boga na morskim tronie: mądrość i bogactwo z handlu wyniosły mu serce, więc umrze jak zwykły człowiek z ręki obcych. Druga to płacz nad królem Tyru, przedstawionym jako okryty drogimi kamieniami cherub na świętej górze Bożej, strącony za pychę i obrócony w popiół na oczach królów. Trzecia zwraca się przeciw Sydonowi i kończy obietnicą bezpiecznego mieszkania dla domu Izraela.5 min

    Trzy mowy. Pierwsza do księcia Tyru, który uznał się za boga na morskim tronie: mądrość i bogactwo z handlu wyniosły mu serce, więc umrze jak zwykły człowiek z ręki obcych. Druga to płacz nad królem Tyru, przedstawionym jako okryty drogimi kamieniami cherub na świętej górze Bożej, strącony za pychę i obrócony w popiół na oczach królów. Trzecia zwraca się przeciw Sydonowi i kończy obietnicą bezpiecznego mieszkania dla domu Izraela.

    „Byłeś nieskazitelny na swoich drogach od dnia swego stworzenia, aż znalazła się w tobie nieprawość.”

    • pycha księcia Tyru
    • płacz nad królem
    • sąd nad Sydonem
    • powrót Izraela

    Słowa Pańskie przeciwko pysznemu książęciu Tyrskiemu, także i przeciw Sydonowi, i obietnica, którą zaś obiecuje zgromadzić lud żydowski do ich ziemi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

29. 29Rozdział 29Dziesiątego roku zapowiedź przeciw faraonowi, wielkiemu smokowi leżącemu w swoich rzekach, który mówi, że rzeka jest jego i że sam siebie uczynił: zostanie wyciągnięty wędzidłem i rzucony na pustynię zwierzętom i ptakom. Egipt opustoszeje na czterdzieści lat, a potem jego jeńcy wrócą do ziemi Patros jako królestwo najniższe, które już nie zapanuje nad narodami. Druga mowa, z dwudziestego siódmego roku, oddaje Egipt Nabuchodonozorowi jako zapłatę za daremny trud jego wojska w walce przeciw Tyrowi.4 min

    Dziesiątego roku zapowiedź przeciw faraonowi, wielkiemu smokowi leżącemu w swoich rzekach, który mówi, że rzeka jest jego i że sam siebie uczynił: zostanie wyciągnięty wędzidłem i rzucony na pustynię zwierzętom i ptakom. Egipt opustoszeje na czterdzieści lat, a potem jego jeńcy wrócą do ziemi Patros jako królestwo najniższe, które już nie zapanuje nad narodami. Druga mowa, z dwudziestego siódmego roku, oddaje Egipt Nabuchodonozorowi jako zapłatę za daremny trud jego wojska w walce przeciw Tyrowi.

    „Wszyscy mieszkańcy Egiptu poznają, że Ja jestem Pan, bo byłeś dla domu Izraela laską z trzciny.”

    • sąd nad faraonem
    • smok w rzekach
    • czterdzieści lat pustki
    • zapłata za Tyr

    Proroctwo na Egipt, że pustkami miał być przez czterdzieści lat, a potem zasię miał być wyniesiony mało co nie ku pierwszéj sławie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

30. 30Rozdział 30Zawodzenie nad dniem, który zbliża się dla Egiptu: miecz spadnie na kraj, a razem z nim padną jego pomocnicy — Etiopia, Libia, Lidyjczycy i Chub. Nabuchodonozor wytępi ludność, a wyrok obejmuje kolejne miasta: posągi Memfis, ogień na Tafnes, sądy w Aleksandrii, gniew na Peluzjum, młodzieńców Heliopolis i Bubastis. Siódmego dnia jedenastego roku przychodzi osobny obraz: ramię faraona jest złamane i nikt go nie opatrzył, a ramiona króla babilońskiego zostają umocnione.4 min

    Zawodzenie nad dniem, który zbliża się dla Egiptu: miecz spadnie na kraj, a razem z nim padną jego pomocnicy — Etiopia, Libia, Lidyjczycy i Chub. Nabuchodonozor wytępi ludność, a wyrok obejmuje kolejne miasta: posągi Memfis, ogień na Tafnes, sądy w Aleksandrii, gniew na Peluzjum, młodzieńców Heliopolis i Bubastis. Siódmego dnia jedenastego roku przychodzi osobny obraz: ramię faraona jest złamane i nikt go nie opatrzył, a ramiona króla babilońskiego zostają umocnione.

    „Bo bliski jest dzień, zbliża się dzień Pański, dzień obłoku — czas narodów nadchodzi.”

    • dzień Egiptu
    • miasta egipskie
    • złamane ramię faraona

    Że wszystkie miasta Egipskie miały być popsowane od króla Babilońskiego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

31. 31Rozdział 31Pytanie do faraona: do kogo jest podobny w swojej wielkości. Odpowiada obraz Asyrii jako cedru na Libanie, wyższego od wszystkich drzew, karmionego wodami głębiny, w którego cieniu gnieździły się ptaki i mieszkały narody. Ponieważ serce podniosło mu się z powodu wysokości, został wydany najpotężniejszemu z narodów, wycięty i porzucony na górach. Liban się zasmucił, drzewa zadrżały, a cedr zstąpił do podziemia — i tym cedrem jest faraon z całą swoją rzeszą.4 min

    Pytanie do faraona: do kogo jest podobny w swojej wielkości. Odpowiada obraz Asyrii jako cedru na Libanie, wyższego od wszystkich drzew, karmionego wodami głębiny, w którego cieniu gnieździły się ptaki i mieszkały narody. Ponieważ serce podniosło mu się z powodu wysokości, został wydany najpotężniejszemu z narodów, wycięty i porzucony na górach. Liban się zasmucił, drzewa zadrżały, a cedr zstąpił do podziemia — i tym cedrem jest faraon z całą swoją rzeszą.

    „Cedry w raju Bożym nie były od niego wyższe, jodły nie dosięgały jego wysokości, platany nie mogły się równać z jego gałęziami, żadne drzewo w raju Bożym nie było mu podobne ani piękności jego.”

    • cedr na Libanie
    • pycha Asyrii
    • upadek faraona

    Przyrównywa wysokość króla Pharaona z królem Assur, a obiema opowiada jednakie zatracenie od króla Nabuchodonozora.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

32. 32Rozdział 32Dwunastego roku lament nad faraonem porównanym do lwa i do morskiego smoka, który mącił rzeki nogami: zostanie wyciągnięty siecią i rzucony na otwarte pole na pożarcie ptakom. Miecz króla babilońskiego zniszczy pychę Egiptu, a jego wody staną się czyste, bo nie będzie już komu ich mącić. Druga mowa prowadzi tłum Egiptu do krainy podziemnej, gdzie przy swoich grobach leżą już Asyria, Elam, Meszek i Tubal, Edom i książęta północy. Faraon ogląda ich i znajduje w tym pocieszenie.6 min

    Dwunastego roku lament nad faraonem porównanym do lwa i do morskiego smoka, który mącił rzeki nogami: zostanie wyciągnięty siecią i rzucony na otwarte pole na pożarcie ptakom. Miecz króla babilońskiego zniszczy pychę Egiptu, a jego wody staną się czyste, bo nie będzie już komu ich mącić. Druga mowa prowadzi tłum Egiptu do krainy podziemnej, gdzie przy swoich grobach leżą już Asyria, Elam, Meszek i Tubal, Edom i książęta północy. Faraon ogląda ich i znajduje w tym pocieszenie.

    „Gdy zgaśniesz, zakryję niebo i ściemnię jego gwiazdy, słońce zasłonię obłokiem, a księżyc nie da swojego światła.”

    • lament nad faraonem
    • kraina podziemna
    • narody w grobach

    Bóg każe płakać prorokowi Pharaona, króla Egipskiego, którego znaczy przez lwa i smoka morskiego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

33. 33Rozdział 33Pan stawia proroka stróżem domu Izraela: kto zatrąbi i ostrzeże, ocala siebie, a kto zamilczy, odpowie za krew nieostrzeżonego. Dalej idzie wykład o nawróceniu: sprawiedliwość nie ocali tego, kto zgrzeszył, a bezbożny, który zwróci zastaw i odda łup, będzie żył. Zbieg z Jerozolimy przynosi wieść o zburzeniu miasta, a mieszkańcy ruin, powołujący się na Abrahama, słyszą wyrok; słuchacze proroka obracają jego mowy w pieśń.7 min

    Pan stawia proroka stróżem domu Izraela: kto zatrąbi i ostrzeże, ocala siebie, a kto zamilczy, odpowie za krew nieostrzeżonego. Dalej idzie wykład o nawróceniu: sprawiedliwość nie ocali tego, kto zgrzeszył, a bezbożny, który zwróci zastaw i odda łup, będzie żył. Zbieg z Jerozolimy przynosi wieść o zburzeniu miasta, a mieszkańcy ruin, powołujący się na Abrahama, słyszą wyrok; słuchacze proroka obracają jego mowy w pieśń.

    „A ty, synu człowieczy, ustanowiłem cię stróżem domu Izraela.”

    • stróż ludu
    • nawrócenie bezbożnego
    • upadek Jerozolimy

    O stróżu postanowionym, aby oznajmiał trąbą przyjazd nieprzyjacielski, a że Bóg nie chce śmierci grzesznego, przetóż ku pokucie upomina. Grzesznemu obiecuje, gdzie się nawróci, że nie będzie na nieprawość pamiętał, że im ziemia ich nic nie pomoże.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

34. 34Rozdział 34Pasterze Izraela słyszą biada za to, że jedli mleko i brali wełnę dla siebie, a trzody nie paśli: słabego nie wzmacniali, chorego nie leczyli, zgubionego nie szukali. Pan zapowiada, że odbierze owce z ich rąk, sam zgromadzi je z obcych ziem i będzie pasł na górach Izraela, rozsądzając między bydłem tłustym a chudym. Nad trzodą wzbudzi jednego pasterza, swojego sługę Dawida, i zawrze przymierze pokoju, po którym złe zwierzęta znikną z ziemi.6 min

    Pasterze Izraela słyszą biada za to, że jedli mleko i brali wełnę dla siebie, a trzody nie paśli: słabego nie wzmacniali, chorego nie leczyli, zgubionego nie szukali. Pan zapowiada, że odbierze owce z ich rąk, sam zgromadzi je z obcych ziem i będzie pasł na górach Izraela, rozsądzając między bydłem tłustym a chudym. Nad trzodą wzbudzi jednego pasterza, swojego sługę Dawida, i zawrze przymierze pokoju, po którym złe zwierzęta znikną z ziemi.

    „Biada pasterzom Izraela, którzy paśli samych siebie!”

    • pasterze Izraela
    • rozproszone owce
    • jeden pasterz
    • przymierze pokoju

    Słowa Pańskie na niedbałe pasterze, którzy tylko o pożytki swe, nie o zbawienie owiec swoich ludu Bożego dbają, chce sam Pan owiec swych szukać: proroctwo téż o Pasterzu Chrystusie Panie, którego obiecuje wzbudzić.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

35. 35Rozdział 35Wyrok spada na górę Seir za odwieczną wrogość: wydała synów Izraela pod miecz w dniu ich utrapienia i cieszyła się, że dziedzictwo domu Izraela zostało rozproszone. Jej miasta mają być zburzone, pagórki i potoki zapełnione pobitymi, a ona sama zamieniona w wieczne pustkowie, przez które nikt nie przejdzie. Powiedziała, że dwa narody i dwie ziemie będą jej, i tak wyszydzała góry Izraela — gdy cała ziemia będzie się radować, ona i cała Idumea staną się pustynią.2 min

    Wyrok spada na górę Seir za odwieczną wrogość: wydała synów Izraela pod miecz w dniu ich utrapienia i cieszyła się, że dziedzictwo domu Izraela zostało rozproszone. Jej miasta mają być zburzone, pagórki i potoki zapełnione pobitymi, a ona sama zamieniona w wieczne pustkowie, przez które nikt nie przejdzie. Powiedziała, że dwa narody i dwie ziemie będą jej, i tak wyszydzała góry Izraela — gdy cała ziemia będzie się radować, ona i cała Idumea staną się pustynią.

    „Tak mówi Pan Bóg: Oto Ja przeciw tobie, góro Seir! Wyciągnę rękę moją przeciw tobie i uczynię cię spustoszoną i pustą.”

    • sąd nad Seir
    • wrogość Idumei
    • spustoszenie ziemi

    Proroctwo o skażeniu góry Seir i miast jéj dla utrapienia ludu Bożego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

36. 36Rozdział 36Góry Izraela słyszą, że mają wypuszczać gałązki i rodzić owoc, bo powrót ludu jest już blisko: ruiny zostaną odbudowane, miasta zaludnione, a narody, które zabrały tę ziemię jako dziedzictwo, same poniosą swoją hańbę. Potem pada wyjaśnienie, że odnowa dzieje się nie ze względu na lud, lecz dla świętego imienia, które lud zbezcześcił wśród narodów. Pan obiecuje czystą wodę na obmycie z bałwanów, nowe serce i nowego ducha w miejsce serca kamiennego.7 min

    Góry Izraela słyszą, że mają wypuszczać gałązki i rodzić owoc, bo powrót ludu jest już blisko: ruiny zostaną odbudowane, miasta zaludnione, a narody, które zabrały tę ziemię jako dziedzictwo, same poniosą swoją hańbę. Potem pada wyjaśnienie, że odnowa dzieje się nie ze względu na lud, lecz dla świętego imienia, które lud zbezcześcił wśród narodów. Pan obiecuje czystą wodę na obmycie z bałwanów, nowe serce i nowego ducha w miejsce serca kamiennego.

    „I dam wam nowe serce, i nowego ducha włożę w was. Wyjmę z waszego ciała serce kamienne i dam wam serce mięsiste.”

    • góry Izraela
    • nowe serce
    • święte imię
    • powrót z wygnania

    Obiecuje Pan lud swój Izraelski do ziemie swéj nawrócić i rozmnożyć, obiecuje zgromadzenie czystą wodą obmyć, którą znaczy Chrzest święty, i dać ducha nowego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

37. 37Rozdział 37Pośrodku pola pełnego suchych kości prorok słyszy pytanie, czy mogą ożyć, i na rozkaz prorokuje: kości zbliżają się do kości, porastają żyłami i skórą, a gdy duch z czterech wiatrów wstąpi w nie, powstaje ogromne wojsko. Pan wykłada widzenie: te kości to dom Izraela, który mówi, że jego nadzieja zginęła. Potem prorok składa w jedną dwie deski, Judy i Józefa z ręki Efraima, bo dwa królestwa mają stać się jednym narodem pod jednym królem, sługą Dawidem.5 min

    Pośrodku pola pełnego suchych kości prorok słyszy pytanie, czy mogą ożyć, i na rozkaz prorokuje: kości zbliżają się do kości, porastają żyłami i skórą, a gdy duch z czterech wiatrów wstąpi w nie, powstaje ogromne wojsko. Pan wykłada widzenie: te kości to dom Izraela, który mówi, że jego nadzieja zginęła. Potem prorok składa w jedną dwie deski, Judy i Józefa z ręki Efraima, bo dwa królestwa mają stać się jednym narodem pod jednym królem, sługą Dawidem.

    „Synu człowieczy, czy sądzisz, że te kości ożyją?”

    • suche kości
    • ożywienie ludu
    • dwie deski
    • jedno królestwo

    O pospolitem wskrzeszeniu w dzień sądny, o dwu drzewiech, których spojenie znaczy dwu ludu zjednoczenie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

38. 38Rozdział 38Prorok zwraca oblicze ku Gogowi z ziemi Magog, naczelnikowi Mosoch i Tubal, i słyszy, że Pan włoży mu wędzidło w szczęki i wyprowadzi go z krańców północnych wraz z konnicą oraz hufcami Persów, Etiopczyków, Libijczyków, Gomera i domu Togormy. Najazd ma spaść jak obłok na ziemię, która wróciła spod miecza i mieszka bezpiecznie bez murów i zasuw, a zamysł jest jeden: zagarnąć łupy. Odpowiedzią będzie trzęsienie ziemi, zaraza, ulewa, grad, ogień i siarka na jego wojsko.4 min

    Prorok zwraca oblicze ku Gogowi z ziemi Magog, naczelnikowi Mosoch i Tubal, i słyszy, że Pan włoży mu wędzidło w szczęki i wyprowadzi go z krańców północnych wraz z konnicą oraz hufcami Persów, Etiopczyków, Libijczyków, Gomera i domu Togormy. Najazd ma spaść jak obłok na ziemię, która wróciła spod miecza i mieszka bezpiecznie bez murów i zasuw, a zamysł jest jeden: zagarnąć łupy. Odpowiedzią będzie trzęsienie ziemi, zaraza, ulewa, grad, ogień i siarka na jego wojsko.

    „Powiesz mu: To mówi Pan Bóg: Oto Ja przeciwko tobie, Gogu, księciu naczelniku Mosoch i Tubal.”

    • najazd Goga
    • narody z północy
    • ostateczne dni

    Gdy już będą synowie Izraelscy bezpiecznie mieszkać w ziemi swéj po przywiedzieniu z niewoli, w ostateczne dni przywiedzie Pan na nie Gog króla z wielkiem wojskiem, ale i tego z jego wojskiem wielą porażek zaś zetrze a zniszczy.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

39. 39Rozdział 39Gog pada na górach Izraela z łukiem wytrąconym z ręki, a jego hufce zostają oddane ptakom i zwierzętom na pożarcie; ogień spada na Magoga i na mieszkańców wysp. Przez siedem lat mieszkańcy miast palą zdobyty oręż zamiast drewna, a przez siedem miesięcy cały lud grzebie poległych, by oczyścić ziemię: miejsce grobu nosi nazwę Doliny Mnóstwa Goga, a miasto obok — Ammona. Ptactwo i zwierzęta zwołane są na rzeź jak na ucztę, po której Pan przywraca jeńców Jakuba.5 min

    Gog pada na górach Izraela z łukiem wytrąconym z ręki, a jego hufce zostają oddane ptakom i zwierzętom na pożarcie; ogień spada na Magoga i na mieszkańców wysp. Przez siedem lat mieszkańcy miast palą zdobyty oręż zamiast drewna, a przez siedem miesięcy cały lud grzebie poległych, by oczyścić ziemię: miejsce grobu nosi nazwę Doliny Mnóstwa Goga, a miasto obok — Ammona. Ptactwo i zwierzęta zwołane są na rzeź jak na ucztę, po której Pan przywraca jeńców Jakuba.

    „I stanie się owego dnia: wyznaczę Gogowi miejsce grobowe w Izraelu, dolinę podróżnych na wschód od morza, która wprawia w zdumienie przechodniów.”

    • klęska Goga
    • palenie oręża
    • pogrzeb poległych
    • uczta ptaków

    O zabiciu króla Goga i Magoga, do których ścierwów zleci się ptastwo i zbieży zwierz, téż i o nawróceniu ludu z niewoli.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

40. 40Rozdział 40Dwudziestego piątego roku wygnania prorok zostaje przeniesiony w widzeniu na wysoką górę, gdzie mężczyzna o wyglądzie miedzi, ze sznurem lnianym i trzciną mierniczą, mierzy przy nim zabudowanie świątyni. Pomiar idzie od bramy wschodniej przez bramę północną i południową, przez dziedziniec zewnętrzny z trzydziestoma komnatami, aż na dziedziniec wewnętrzny i do przedsionka domu. Po drodze wskazane są stoły, na których obmywa się i składa całopalenia, oraz komnaty kapłanów z synów Sadoka.8 min

    Dwudziestego piątego roku wygnania prorok zostaje przeniesiony w widzeniu na wysoką górę, gdzie mężczyzna o wyglądzie miedzi, ze sznurem lnianym i trzciną mierniczą, mierzy przy nim zabudowanie świątyni. Pomiar idzie od bramy wschodniej przez bramę północną i południową, przez dziedziniec zewnętrzny z trzydziestoma komnatami, aż na dziedziniec wewnętrzny i do przedsionka domu. Po drodze wskazane są stoły, na których obmywa się i składa całopalenia, oraz komnaty kapłanów z synów Sadoka.

    „I wprowadził mnie tam, a oto mężczyzna, którego wygląd był jak wygląd miedzi, z lnianym sznurem w ręce i z trzciną mierniczą w ręce, i stał w bramie.”

    • wizja świątyni
    • brama wschodnia
    • pomiar dziedzińców

    Okazał Pan prorokowi męża, który rozmierzał miasto Jeruzalem, wzdłuż i wszerz mury, domy, kościół, ołtarze, stoły i wszystko, co potrzebnego, oznajmując mu przyszłe miasta tego zbudowanie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

41. 41Rozdział 41Pomiar przenosi się do wnętrza domu: przybytek o czterdziestu łokciach długości, a za nim pomieszczenie dwadzieścia na dwadzieścia łokci, o którym mierzący mówi, że jest Świętym Świętych. Dalej idą ściany, komnaty boczne połączone kręconymi schodami i osobna budowla z tyłu domu. Ściany i drzwi są wyłożone drewnem i pokryte rzeźbami cherubów o dwóch obliczach, ludzkim i lwim, przeplatanych palmami, a drewniany ołtarz nazwany jest stołem przed Panem.4 min

    Pomiar przenosi się do wnętrza domu: przybytek o czterdziestu łokciach długości, a za nim pomieszczenie dwadzieścia na dwadzieścia łokci, o którym mierzący mówi, że jest Świętym Świętych. Dalej idą ściany, komnaty boczne połączone kręconymi schodami i osobna budowla z tyłu domu. Ściany i drzwi są wyłożone drewnem i pokryte rzeźbami cherubów o dwóch obliczach, ludzkim i lwim, przeplatanych palmami, a drewniany ołtarz nazwany jest stołem przed Panem.

    „Były tam wyrzeźbione cheruby i palmy: palma między jednym cherubem a drugim, a każdy cherub miał dwa oblicza.”

    • wnętrze świątyni
    • cheruby i palmy
    • drewniany ołtarz

    O wymierzeniu kościoła, sieni, świątnice świętszéj i wszech innych rzeczy ku kościołowi należących.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

42. 42Rozdział 42Mierzący wyprowadza proroka na dziedziniec zewnętrzny i pokazuje skarbce stojące od północy i od południa naprzeciw osobnej budowli: trzy kondygnacje bez słupów, z gankami i przejściem na dziesięć łokci. Są to pomieszczenia święte, w których kapłani spożywają dary najświętsze oraz ofiary za grzech i za wykroczenie, a wychodząc do ludu zostawiają w nich szaty służebne. Na koniec wymierzony zostaje obwód na cztery strony świata — mur dzielący świątynię od miejsca dla zwykłego ludu.3 min

    Mierzący wyprowadza proroka na dziedziniec zewnętrzny i pokazuje skarbce stojące od północy i od południa naprzeciw osobnej budowli: trzy kondygnacje bez słupów, z gankami i przejściem na dziesięć łokci. Są to pomieszczenia święte, w których kapłani spożywają dary najświętsze oraz ofiary za grzech i za wykroczenie, a wychodząc do ludu zostawiają w nich szaty służebne. Na koniec wymierzony zostaje obwód na cztery strony świata — mur dzielący świątynię od miejsca dla zwykłego ludu.

    „Skarbce północne i skarbce południowe, leżące przed oddzielonym budynkiem, są to skarbce święte, w których spożywają posiłki kapłani przystępujący do Pana do świątyni świętych.”

    • skarbce kapłanów
    • szaty służebne
    • mur świątyni

    Opisuje pałace skarbne i inne rzeczy, które się ściągają ku potrzebom kościelnym, jakoby miały być pobudowane.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

43. 43Rozdział 43Chwała Boga Izraelskiego wraca od wschodu z głosem jak szum wielkich wód i wchodzi do świątyni bramą wschodnią, a prorok pada na twarz, rozpoznając widzenie znane mu od rzeki Chobar. Z wnętrza domu słyszy, że to miejsce tronu na wieki, że dom Izraela nie będzie już kalał świętego imienia grobami królów i że ma opisać tę budowlę wraz z jej prawami. Potem podane są wymiary ołtarza z podstawą, krawędziami, rogami i Arielem oraz siedmiodniowy obrzęd jego oczyszczenia.5 min

    Chwała Boga Izraelskiego wraca od wschodu z głosem jak szum wielkich wód i wchodzi do świątyni bramą wschodnią, a prorok pada na twarz, rozpoznając widzenie znane mu od rzeki Chobar. Z wnętrza domu słyszy, że to miejsce tronu na wieki, że dom Izraela nie będzie już kalał świętego imienia grobami królów i że ma opisać tę budowlę wraz z jej prawami. Potem podane są wymiary ołtarza z podstawą, krawędziami, rogami i Arielem oraz siedmiodniowy obrzęd jego oczyszczenia.

    „A oto chwała Boga Izraelskiego nadchodziła od wschodu, a głos jej był jak szum wielkich wód, a ziemia jaśniała od jej majestatu.”

    • powrót chwały
    • wymiary ołtarza
    • oczyszczenie ołtarza
    • opis świątyni

    Widzi prorok wielmożność a chwałę Bożą wchodzącą do kościoła a okazał mu Bóg sposób i wypis kościoła, miarę ołtarza na ofiary i o ofiarach.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

44. 44Rozdział 44Brama zewnętrzna zwrócona na wschód ma pozostać zamknięta, bo wszedł przez nią Pan; tylko książę może w niej siadać, by spożywać chleb. Dalej pada zarzut, że do świątyni wprowadzano cudzoziemców nieobrzezanych na sercu i ciele, oraz wyrok na Lewitów, którzy błądzili za bałwanami: zostaną odźwiernymi i sługami domu, a służbę przy ołtarzu obejmą kapłani z synów Sadoka. Ich przepisy dotyczą szat lnianych, zakazu wina, włosów, małżeństwa, żałoby i tego, że nie dostaną dziedzictwa w ziemi.6 min

    Brama zewnętrzna zwrócona na wschód ma pozostać zamknięta, bo wszedł przez nią Pan; tylko książę może w niej siadać, by spożywać chleb. Dalej pada zarzut, że do świątyni wprowadzano cudzoziemców nieobrzezanych na sercu i ciele, oraz wyrok na Lewitów, którzy błądzili za bałwanami: zostaną odźwiernymi i sługami domu, a służbę przy ołtarzu obejmą kapłani z synów Sadoka. Ich przepisy dotyczą szat lnianych, zakazu wina, włosów, małżeństwa, żałoby i tego, że nie dostaną dziedzictwa w ziemi.

    „Ta brama będzie zamknięta i nie zostanie otwarta.”

    • zamknięta brama
    • prawa kapłanów
    • służba Lewitów
    • synowie Sadoka

    O bronie zamknionéj, o zakazaniu, aby obcy człowiek nie wchodził do kościoła, o kapłaniech i Lewitach, co za obyczajów mają używać.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

45. 45Rozdział 45Przy dzieleniu ziemi losem ma być najpierw odmierzony obszar poświęcony Panu: w jego środku świątynia i domy kapłanów, obok pas dla lewitów, działka pod miasto dla całego domu Izraela, a po obu stronach ziemia księcia. Potem idzie upomnienie książąt, by zaniechali grabieży, i nakaz sprawiedliwej wagi, równej efy i bata liczonych od korca oraz sykla o dwudziestu groszach. Reszta to podatek pierwocin na rzecz księcia i jego ofiary: oczyszczenie świątyni cielcem, Pascha i święto siódmego miesiąca.5 min

    Przy dzieleniu ziemi losem ma być najpierw odmierzony obszar poświęcony Panu: w jego środku świątynia i domy kapłanów, obok pas dla lewitów, działka pod miasto dla całego domu Izraela, a po obu stronach ziemia księcia. Potem idzie upomnienie książąt, by zaniechali grabieży, i nakaz sprawiedliwej wagi, równej efy i bata liczonych od korca oraz sykla o dwudziestu groszach. Reszta to podatek pierwocin na rzecz księcia i jego ofiary: oczyszczenie świątyni cielcem, Pascha i święto siódmego miesiąca.

    „Gdy zaczniecie dzielić ziemię losem, wydzielcie pierwociny poświęcone Panu z tej ziemi: długość dwadzieścia pięć tysięcy, a szerokość dziesięć tysięcy.”

    • dział święty
    • sprawiedliwa miara
    • ofiary księcia
    • święto Paschy

    O miejscu święconem, na którem miała być Świątnica świętych, o sprawiedliwości miary i wagi, o rozmaitych ofiarach.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

46. 46Rozdział 46Brama wewnętrznego przedsionka od wschodu stoi zamknięta przez sześć dni roboczych, a otwiera się w sobotę i w pierwszy dzień miesiąca, gdy książę staje u progu, kapłani składają jego ofiary, a lud modli się u drzwi. Wyliczone są dary księcia: baranki i baran w sobotę, cielec na nowy miesiąc, efa pokarmów i hin oliwy oraz baranek na każdy ranek. Lud przechodzi na wylot, od bramy północnej do południowej, a na końcu prorok widzi cztery dziedzińce w narożnikach z paleniskami, gdzie gotuje się ofiary ludu.5 min

    Brama wewnętrznego przedsionka od wschodu stoi zamknięta przez sześć dni roboczych, a otwiera się w sobotę i w pierwszy dzień miesiąca, gdy książę staje u progu, kapłani składają jego ofiary, a lud modli się u drzwi. Wyliczone są dary księcia: baranki i baran w sobotę, cielec na nowy miesiąc, efa pokarmów i hin oliwy oraz baranek na każdy ranek. Lud przechodzi na wylot, od bramy północnej do południowej, a na końcu prorok widzi cztery dziedzińce w narożnikach z paleniskami, gdzie gotuje się ofiary ludu.

    „Lecz kiedy lud ziemski będzie wchodził przed Pana w dni uroczyste, ten, kto wchodzi bramą północną, aby oddać pokłon, niech wychodzi drogą bramy południowej, a kto wchodzi drogą bramy południowej, niech wychodzi drogą bramy północnej.”

    • brama sobotnia
    • ofiary księcia
    • wejścia ludu
    • kuchnie świątynne

    Wchodzenie i wychodzenie do kościoła, jako było, i co miano ofiarować.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

47. 47Rozdział 47Spod progu świątyni wypływają wody na wschód, a mierzący prowadzi proroka wzdłuż nich: po tysiącu łokci sięgają kostek, po drugim kolan, po trzecim bioder, po czwartym są już nurtem, przez który nie można przebrnąć. Potok uzdrawia morze, napełnia je rybami łowionymi od Engaddi do Engallim i rodzi na brzegach drzewa owocujące co miesiąc, których liść służy za lekarstwo. Dalej wyliczone są granice ziemi dla dwunastu pokoleń, od morza wielkiego przez Emath i Jordan aż po Kadesz, z działem także dla przybyszów.4 min

    Spod progu świątyni wypływają wody na wschód, a mierzący prowadzi proroka wzdłuż nich: po tysiącu łokci sięgają kostek, po drugim kolan, po trzecim bioder, po czwartym są już nurtem, przez który nie można przebrnąć. Potok uzdrawia morze, napełnia je rybami łowionymi od Engaddi do Engallim i rodzi na brzegach drzewa owocujące co miesiąc, których liść służy za lekarstwo. Dalej wyliczone są granice ziemi dla dwunastu pokoleń, od morza wielkiego przez Emath i Jordan aż po Kadesz, z działem także dla przybyszów.

    „Potem wyprowadził mnie ku drzwiom świątyni, a oto wody wychodziły spod progu świątyni w kierunku wschodnim, gdyż świątynia była zwrócona frontem na wschód.”

    • strumień ze świątyni
    • uzdrowione morze
    • granice ziemi
    • dział przybyszów

    O wodach, które z kościoła wychodziły, a znaczyły Chrzest święty: granice ziemie świętéj, która miała być podzielona dwunaście pokoleniu Izraelskiemu i przychodniom.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

48. 48Rozdział 48Ziemia zostaje rozdzielona pasami biegnącymi od granicy wschodniej do morza, po jednym dla każdego pokolenia, wyliczonymi z północy na południe — od Dana i Aszera aż do Gada. Pośrodku leży obszar poświęcony: część kapłanów z synów Sadoka ze świątynią w środku, pas lewitów, grunt miasta z przedmieściem i ziemia księcia po obu stronach. Miasto ma dwanaście bram nazwanych imionami pokoleń, po trzy z każdej strony, i otrzymuje na koniec nową nazwę.6 min

    Ziemia zostaje rozdzielona pasami biegnącymi od granicy wschodniej do morza, po jednym dla każdego pokolenia, wyliczonymi z północy na południe — od Dana i Aszera aż do Gada. Pośrodku leży obszar poświęcony: część kapłanów z synów Sadoka ze świątynią w środku, pas lewitów, grunt miasta z przedmieściem i ziemia księcia po obu stronach. Miasto ma dwanaście bram nazwanych imionami pokoleń, po trzy z każdej strony, i otrzymuje na koniec nową nazwę.

    „Obwód wyniesie osiemnaście tysięcy, a nazwa miasta od tamtego dnia: Pan tamże.”

    • działy pokoleń
    • obszar poświęcony
    • bramy miasta
    • nazwa miasta

    O rozmierzeniu ziemie każdemu pokoleniu, książęciu, kapłanom, Lewitom, i o dwunaście bron według dwunaście pokoleń Izraelskich.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

Prorocy

Siedemnaście ksiąg to głosy posłane do narodu w kryzysie: najpierw czterech proroków z obszernymi pismami, potem dwunastu, których księgi są krótkie. Mówią dwie rzeczy naraz — sąd nad niewiernością i obietnicę, że to jeszcze nie koniec.

• Księga Izajasza
• Księga Jeremiasza
• Treny
• Księga Daniela
• Księga Ozeasza
• Księga Joela
• Księga Amosa
• Księga Abdiasza
• Księga Jonasza
• Księga Micheasza
• Księga Nahuma
• Księga Habakuka
• Księga Sofoniasza
• Księga Aggeusza
• Księga Zachariasza
• Księga Malachiasza