List do Galatów

Rozdziały i ich streszczenia

Rozwiń rozdział, żeby przeczytać, o czym jest. Streszczenia pisane kursywą pochodzą z wydania z 1923 roku.

1. 1Rozdział 1Paweł zaczyna nie od pochwały, lecz od zdziwienia: kościoły Galacji tak szybko odstąpiły od Tego, który je wezwał, i przeszły do innej Ewangelii, której wcale nie ma — są tylko ludzie wywracający naukę. Dowodem, że nie zabiega o ludzkie względy, jest własna droga: w Żydostwie prześladował Kościół gorliwiej niż rówieśnicy, aż został wezwany i posłany do pogan. Po powołaniu nie poszedł po naukę do Jerozolimy, lecz do Arabii i Damaszku, a Piotra zobaczył dopiero po trzech latach, przez piętnaście dni.3 min

   Paweł zaczyna nie od pochwały, lecz od zdziwienia: kościoły Galacji tak szybko odstąpiły od Tego, który je wezwał, i przeszły do innej Ewangelii, której wcale nie ma — są tylko ludzie wywracający naukę. Dowodem, że nie zabiega o ludzkie względy, jest własna droga: w Żydostwie prześladował Kościół gorliwiej niż rówieśnicy, aż został wezwany i posłany do pogan. Po powołaniu nie poszedł po naukę do Jerozolimy, lecz do Arabii i Damaszku, a Piotra zobaczył dopiero po trzech latach, przez piętnaście dni.

   „Ale choćbyśmy nawet my albo anioł z nieba głosił wam coś innego niż to, cośmy wam głosili, niech będzie przeklęty.”

   • inna Ewangelia
   • powołanie apostoła
   • podróż do Arabii

   Galaty Apostół karze, iż tak prędko Ewangelią opuścili, a ku inszéj przystali, którą Apostoł nie od człowieka wziął, ale od Boga.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

2. 2Rozdział 2Czternaście lat później apostoł wraca do Jerozolimy z Barnabą i Tytusem, przedstawia tam swoją Ewangelię, a Tytusa, choć był poganinem, nikt nie zmusza do obrzezania; Jakub, Kefas i Jan podają prawicę na znak wspólnoty i dzielą pola pracy. W Antiochii dochodzi jednak do otwartej nagany: Kefas, bojąc się tych z obrzezania, przestaje jadać z poganami, a w to udawanie daje się wciągnąć nawet Barnaba. Stąd wniosek, że usprawiedliwienie idzie z wiary, nie z uczynków zakonu, bo inaczej Chrystus umarłby na próżno.3 min

   Czternaście lat później apostoł wraca do Jerozolimy z Barnabą i Tytusem, przedstawia tam swoją Ewangelię, a Tytusa, choć był poganinem, nikt nie zmusza do obrzezania; Jakub, Kefas i Jan podają prawicę na znak wspólnoty i dzielą pola pracy. W Antiochii dochodzi jednak do otwartej nagany: Kefas, bojąc się tych z obrzezania, przestaje jadać z poganami, a w to udawanie daje się wciągnąć nawet Barnaba. Stąd wniosek, że usprawiedliwienie idzie z wiary, nie z uczynków zakonu, bo inaczej Chrystus umarłby na próżno.

   „Już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus.”

   • sobór w Jerozolimie
   • nagana dla Kefasa
   • usprawiedliwienie z wiary

   Iż obrzezanie nie jest potrzebne tym, co wierzą w Chrystusa, ani uczynki starego zakonu mogły człowieka usprawiedliwić.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

3. 3Rozdział 3Ostre pytanie o to, kto omamił Galatów, otwiera dowód z ich doświadczenia: Ducha i cuda otrzymali dzięki słuchaniu z wiarą, nie dzięki uczynkom prawa. Dalej idą świadectwa Pisma — Abraham uwierzył i poczytano mu to za sprawiedliwość, więc synami Abrahama są ci, którzy są z wiary, a nad polegającymi na uczynkach wisi przekleństwo, od którego wykupił Chrystus. Porównanie do ludzkiego testamentu dowodzi, że prawo nadane czterysta trzydzieści lat później nie unieważnia dawnej obietnicy, a samo było tylko wychowawcą.4 min

   Ostre pytanie o to, kto omamił Galatów, otwiera dowód z ich doświadczenia: Ducha i cuda otrzymali dzięki słuchaniu z wiarą, nie dzięki uczynkom prawa. Dalej idą świadectwa Pisma — Abraham uwierzył i poczytano mu to za sprawiedliwość, więc synami Abrahama są ci, którzy są z wiary, a nad polegającymi na uczynkach wisi przekleństwo, od którego wykupił Chrystus. Porównanie do ludzkiego testamentu dowodzi, że prawo nadane czterysta trzydzieści lat później nie unieważnia dawnej obietnicy, a samo było tylko wychowawcą.

   „Nie ma już Żyda ani Greka, nie ma niewolnika ani wolnego, nie ma mężczyzny ani kobiety, bo wszyscy jesteście jednym w Chrystusie Jezusie.”

   • uczynki prawa
   • obietnica Abrahama
   • prawo jako wychowawca

   Starego zakonu uczynki dla ich niedoskonałości nie mają być z Ewangelią chowane; bo nie usprawiedliwiały, ani wyrywały od przeklęctwa, od którego nas Chrystus wybawił.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

4. 4Rozdział 4Wywód otwiera porównanie prawne: dziedzic, dopóki jest dzieckiem, nie różni się od sługi i podlega opiekunom do terminu wyznaczonego przez ojca — tak samo poddani żywiołom świata otrzymali teraz przybranie za synów i Ducha wołającego Abba. Nawrót do pilnowania dni, miesięcy i lat budzi obawę, że trud był daremny; dawniej, przy słabości ciała, gotowi byli oddać własne oczy. Druga figura jest rodzinna: dwaj synowie Abrahama, z niewolnicy i z wolnej, znaczą dwa Testamenty, Agar i Synaj wobec wolnej Jerozolimy w górze.4 min

   Wywód otwiera porównanie prawne: dziedzic, dopóki jest dzieckiem, nie różni się od sługi i podlega opiekunom do terminu wyznaczonego przez ojca — tak samo poddani żywiołom świata otrzymali teraz przybranie za synów i Ducha wołającego Abba. Nawrót do pilnowania dni, miesięcy i lat budzi obawę, że trud był daremny; dawniej, przy słabości ciała, gotowi byli oddać własne oczy. Druga figura jest rodzinna: dwaj synowie Abrahama, z niewolnicy i z wolnej, znaczą dwa Testamenty, Agar i Synaj wobec wolnej Jerozolimy w górze.

   „Lecz gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg zesłał Syna swojego, narodzonego z kobiety, poddanego Prawu.”

   • dziedzic i opiekunowie
   • przybranie za synów
   • alegoria dwóch matek

   Dobrodziejstwo łaski i dziedzictwa synów Bożych Żydom obiecane, nie tylko im, ale i poganom w tajemnicy dano jest.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

5. 5Rozdział 5Paweł stawia sprawę obrzezania ostro: kto się daje obrzezać, bierze na siebie całe prawo, odpada od Chrystusa i wypada z łaski, bo liczy się wiara, która działa przez miłość. Biegli dobrze, więc pyta, kto im przeszkodził, i zapowiada karę sprawcy niepokoju. Wolność nie jest jednak pobudką dla ciała — całe prawo spełnia się w miłowaniu bliźniego, a wzajemne kąsanie grozi wyniszczeniem. Dwie listy zamykają wywód: jawne uczynki ciała od nierządu do pijaństwa i owoc Ducha od miłości do wstrzemięźliwości.3 min

   Paweł stawia sprawę obrzezania ostro: kto się daje obrzezać, bierze na siebie całe prawo, odpada od Chrystusa i wypada z łaski, bo liczy się wiara, która działa przez miłość. Biegli dobrze, więc pyta, kto im przeszkodził, i zapowiada karę sprawcy niepokoju. Wolność nie jest jednak pobudką dla ciała — całe prawo spełnia się w miłowaniu bliźniego, a wzajemne kąsanie grozi wyniszczeniem. Dwie listy zamykają wywód: jawne uczynki ciała od nierządu do pijaństwa i owoc Ducha od miłości do wstrzemięźliwości.

   „Stójcie w wolności i nie poddawajcie się ponownie pod jarzmo niewoli.”

   • jarzmo obrzezania
   • wolność i miłość
   • uczynki ciała

   Galatowie wiele dobrego przez Ewangelią otrzymali, i wiele złego uszli, wszakóż tego niewdzięczni, zakon stary chcieli chować, od którego przez Ducha Świętego byli wyzwoleni.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

6. 6Rozdział 6Upadek brata ma być naprawiany w duchu łagodności i z czujnością wobec siebie samego, bo kto uważa się za coś, choć niczym nie jest, oszukuje tylko siebie, a badać ma własne postępowanie, nie cudze. Obraz siewu ustawia miarę odpłaty: co człowiek posieje, to zbierze, a kto sieje dla ciała, zbierze zniszczenie. Ostatnie zdania pisane są wielkim pismem własnej ręki — przymuszający do obrzezania chcą tylko uniknąć prześladowania, a jedyną chlubą zostaje krzyż i nowe stworzenie.2 min

   Upadek brata ma być naprawiany w duchu łagodności i z czujnością wobec siebie samego, bo kto uważa się za coś, choć niczym nie jest, oszukuje tylko siebie, a badać ma własne postępowanie, nie cudze. Obraz siewu ustawia miarę odpłaty: co człowiek posieje, to zbierze, a kto sieje dla ciała, zbierze zniszczenie. Ostatnie zdania pisane są wielkim pismem własnej ręki — przymuszający do obrzezania chcą tylko uniknąć prześladowania, a jedyną chlubą zostaje krzyż i nowe stworzenie.

   „Jeden drugiego brzemiona noście, a tak wypełnijcie prawo Chrystusa.”

   • noszenie brzemion
   • siew i zbiór
   • chluba z krzyża

   Którzy chcą Bogu służyć, mają między sobą spokojnie żyć, starszym poddani, poddanym łaskawi, kacerzów i ludzi przewrótnych się wystrzegając.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

Listy

Dwadzieścia jeden pism do wspólnot i pojedynczych osób — od uporządkowanego wykładu wiary w Liście do Rzymian po jedną kartę w sprawie zbiegłego niewolnika. To korespondencja w konkretnych sprawach, stąd jej bezpośredni ton i praktyczne rady.

• List do Rzymian
• Pierwszy List do Koryntian
• Drugi List do Koryntian
• List do Efezjan
• List do Filipian
• List do Kolosan
• Pierwszy List do Tesaloniczan
• Drugi List do Tesaloniczan
• Pierwszy List do Tymoteusza
• Drugi List do Tymoteusza
• List do Tytusa
• List do Filemona
• List do Hebrajczyków
• List św. Jakuba
• Pierwszy List św. Piotra
• Drugi List św. Piotra
• Pierwszy List św. Jana
• Drugi List św. Jana
• Trzeci List św. Jana
• List św. Judy