Apokalipsa św. Jana

Rozdziały i ich streszczenia

Rozwiń rozdział, żeby przeczytać, o czym jest. Streszczenia pisane kursywą pochodzą z wydania z 1923 roku.

1. 1Rozdział 1Objawienie Jezusa Chrystusa, przekazane przez Anioła, otwiera się błogosławieństwem dla tych, którzy czytają i zachowują słowa proroctwa, oraz pozdrowieniem dla siedmiu kościołów w Azji. Głos jak dźwięk trąby każe pisać, a pośrodku siedmiu złotych świeczników staje postać podobna do Syna Człowieczego: o włosach białych jak śnieg, oczach jak płomień, z siedmioma gwiazdami w prawej ręce i obosiecznym mieczem w ustach. Widzący pada jak martwy, lecz słyszy, żeby się nie bał, bo tamten ma klucze śmierci, i otrzymuje rozkaz zapisania tego, co jest i co ma się dziać potem.3 min

   Objawienie Jezusa Chrystusa, przekazane przez Anioła, otwiera się błogosławieństwem dla tych, którzy czytają i zachowują słowa proroctwa, oraz pozdrowieniem dla siedmiu kościołów w Azji. Głos jak dźwięk trąby każe pisać, a pośrodku siedmiu złotych świeczników staje postać podobna do Syna Człowieczego: o włosach białych jak śnieg, oczach jak płomień, z siedmioma gwiazdami w prawej ręce i obosiecznym mieczem w ustach. Widzący pada jak martwy, lecz słyszy, żeby się nie bał, bo tamten ma klucze śmierci, i otrzymuje rozkaz zapisania tego, co jest i co ma się dziać potem.

   „Ja, Jan, wasz brat i towarzysz w ucisku, w królestwie i w wytrwałości w Chrystusie Jezusie, byłem na wyspie zwanej Patmos, z powodu słowa Bożego i świadectwa Jezusa.”

   • objawienie Jezusa
   • siedem świeczników
   • siedem kościołów

   Jan święty będąc wygnańcem, siedmi kościołom Azyjskim przez siedm lichtarzów znamionowanym, widzenia swe opowiada.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

2. 2Rozdział 2Cztery z siedmiu listów, dyktowane aniołom kościołów. Efez chwalony jest za trud i za rozpoznanie fałszywych apostołów, ganiony za porzuconą pierwszą miłość; ubogiej i uciskanej Smyrnie zapowiedziano więzienie i dziesięć dni udręki. Pergamon mieszka tam, gdzie jest tron szatański, i nie wyparł się wiary nawet wtedy, gdy zabito Antypasa, ale trzyma u siebie naukę Balaama i nikolaitów. Tiatyra, bogata w czyny i posługę, pozwala działać Jezabel, która podaje się za prorokinię i zwodzi do nierządu, dlatego słyszy zapowiedź kary i obietnicę gwiazdy porannej.5 min

   Cztery z siedmiu listów, dyktowane aniołom kościołów. Efez chwalony jest za trud i za rozpoznanie fałszywych apostołów, ganiony za porzuconą pierwszą miłość; ubogiej i uciskanej Smyrnie zapowiedziano więzienie i dziesięć dni udręki. Pergamon mieszka tam, gdzie jest tron szatański, i nie wyparł się wiary nawet wtedy, gdy zabito Antypasa, ale trzyma u siebie naukę Balaama i nikolaitów. Tiatyra, bogata w czyny i posługę, pozwala działać Jezabel, która podaje się za prorokinię i zwodzi do nierządu, dlatego słyszy zapowiedź kary i obietnicę gwiazdy porannej.

   „Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci wieniec życia.”

   • listy do kościołów
   • pierwsza miłość
   • nauka nikolaitów
   • wezwanie do pokuty

   Rzeczy przyszłe kościołów w Ephezie, Smyrnie, Pergamie i Tyatyrze, które Jan święty widział, z różnością złych i dobrych wystawia.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

3. 3Rozdział 3Trzy pozostałe listy do kościołów. Sardes ma imię, że żyje, a jest martwy, i tylko kilka osób nie splamiło swoich szat, więc będą kroczyć w bieli. Filadelfia, mała siłą, lecz wierna słowu, dostaje drzwi otwarte, których nikt nie zamknie, i obietnicę filaru w kościele Bożym oraz nowego imienia. Laodycea, ani zimna, ani gorąca, uważa się za bogatą, a słyszy, że jest nędzna, ślepa i naga, i ma kupić złoto wypróbowane w ogniu, białe szaty i maść na oczy.4 min

   Trzy pozostałe listy do kościołów. Sardes ma imię, że żyje, a jest martwy, i tylko kilka osób nie splamiło swoich szat, więc będą kroczyć w bieli. Filadelfia, mała siłą, lecz wierna słowu, dostaje drzwi otwarte, których nikt nie zamknie, i obietnicę filaru w kościele Bożym oraz nowego imienia. Laodycea, ani zimna, ani gorąca, uważa się za bogatą, a słyszy, że jest nędzna, ślepa i naga, i ma kupić złoto wypróbowane w ogniu, białe szaty i maść na oczy.

   „Oto stoję u drzwi i kołaczę. Jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy mi drzwi, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną.”

   • list do Laodycei
   • kościół w Sardes
   • otwarte drzwi

   Kościołom w Sardys, Philadelphii i Laodycei, co Bóg przyszłego Janowi ukazał, a upomina, aby się uznali.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

4. 4Rozdział 4Otwarte drzwi w niebie i głos jak trąba wzywają widzącego, by wstąpił i zobaczył, co ma się stać. Na tronie zasiada ktoś podobny z wyglądu do jaspisu i sardynu, wokół jaśnieje tęcza jak szmaragd, z tronu wychodzą błyskawice, głosy i gromy, przed nim płonie siedem lamp i rozpościera się szklane morze jak kryształ. Dwadzieścia cztery trony zajmuje dwudziestu czterech starszych w białych szatach i złotych koronach, a cztery zwierzęta pełne oczu, podobne do lwa, cielca, człowieka i orła, nie ustają w wołaniu dniem i nocą. Starsi padają przed Zasiadającym i rzucają swoje korony przed tronem.2 min

   Otwarte drzwi w niebie i głos jak trąba wzywają widzącego, by wstąpił i zobaczył, co ma się stać. Na tronie zasiada ktoś podobny z wyglądu do jaspisu i sardynu, wokół jaśnieje tęcza jak szmaragd, z tronu wychodzą błyskawice, głosy i gromy, przed nim płonie siedem lamp i rozpościera się szklane morze jak kryształ. Dwadzieścia cztery trony zajmuje dwudziestu czterech starszych w białych szatach i złotych koronach, a cztery zwierzęta pełne oczu, podobne do lwa, cielca, człowieka i orła, nie ustają w wołaniu dniem i nocą. Starsi padają przed Zasiadającym i rzucają swoje korony przed tronem.

   „Święty, Święty, Święty Pan Bóg Wszechmogący, który był, który jest i który ma przyjść.”

   • tron Boży
   • dwudziestu czterech starszych
   • cztery zwierzęta

   Gdy się niebo otworzyło, ujrzał święty Jan cztery i dwadzieścia starszych przy tronie siedzących i czworo zwierząt chwalących siedzącego na tronie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

5. 5Rozdział 5W prawej ręce Siedzącego na tronie leży księga zapisana wewnątrz i na zewnątrz, zamknięta siedmioma pieczęciami, a potężny Anioł pyta, kto jest godny ją otworzyć. Nikt w niebie, na ziemi ani pod ziemią nie może tego zrobić, więc widzący płacze rzewnie, dopóki jeden ze starszych go nie uspokoi. Wtedy pośrodku tronu staje Baranek jakby zabity, mający siedem rogów i siedem oczu, i bierze księgę z prawicy Siedzącego. Cztery istoty żywe i dwudziestu czterech starszych z cytrami i czarami wonności śpiewają nową pieśń, a tysiące tysięcy Aniołów wołają, że godzien jest Baranek.3 min

   W prawej ręce Siedzącego na tronie leży księga zapisana wewnątrz i na zewnątrz, zamknięta siedmioma pieczęciami, a potężny Anioł pyta, kto jest godny ją otworzyć. Nikt w niebie, na ziemi ani pod ziemią nie może tego zrobić, więc widzący płacze rzewnie, dopóki jeden ze starszych go nie uspokoi. Wtedy pośrodku tronu staje Baranek jakby zabity, mający siedem rogów i siedem oczu, i bierze księgę z prawicy Siedzącego. Cztery istoty żywe i dwudziestu czterech starszych z cytrami i czarami wonności śpiewają nową pieśń, a tysiące tysięcy Aniołów wołają, że godzien jest Baranek.

   „Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, korzeń Dawida – aby otworzył księgę i rozwiązał jej siedem pieczęci.”

   • zapieczętowana księga
   • zabity Baranek
   • nowa pieśń

   Gdy Jan płakał, baranek, który zabit jest, otworzył księgi siedmią pieczęciami zamknione, któremu chwałę dali starcowie z wielkością Aniołów niezliczonych.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

6. 6Rozdział 6Baranek otwiera sześć pierwszych pieczęci, a cztery istoty żywe kolejno wzywają głosem jak grzmot. Wyjeżdża jeździec na białym koniu z łukiem i koroną, potem ryży, któremu dano odebrać ziemi pokój, potem kary z wagą w dłoni i z cenami pszenicy oraz jęczmienia, a czwartemu dano władzę nad czterema częściami ziemi. Pod ołtarzem wołają dusze zabitych za słowo Boże, pytając, jak długo jeszcze, i dostają białe szaty oraz polecenie, by odpoczęły. Przy szóstej pieczęci słońce ciemnieje jak wór z włosia, księżyc staje się jak krew, gwiazdy spadają, a królowie i mocarze kryją się w pieczarach.3 min

   Baranek otwiera sześć pierwszych pieczęci, a cztery istoty żywe kolejno wzywają głosem jak grzmot. Wyjeżdża jeździec na białym koniu z łukiem i koroną, potem ryży, któremu dano odebrać ziemi pokój, potem kary z wagą w dłoni i z cenami pszenicy oraz jęczmienia, a czwartemu dano władzę nad czterema częściami ziemi. Pod ołtarzem wołają dusze zabitych za słowo Boże, pytając, jak długo jeszcze, i dostają białe szaty oraz polecenie, by odpoczęły. Przy szóstej pieczęci słońce ciemnieje jak wór z włosia, księżyc staje się jak krew, gwiazdy spadają, a królowie i mocarze kryją się w pieczarach.

   „A oto koń blady, a ten, kto na nim siedział, miał na imię Śmierć, i Otchłań szła za nim.”

   • siedem pieczęci
   • czterech jeźdźców
   • dusze męczenników

   Na otworzenie piąci pieczęci rozmaite się stawają sprawy, a za szóstéj pieczęci otworzeniem będzie sądny dzień.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

7. 7Rozdział 7Czterech Aniołów stoi na krańcach ziemi i trzyma cztery wiatry, a inny Anioł od wschodu słońca, mający pieczęć Boga żywego, wstrzymuje ich do czasu, gdy słudzy Boży zostaną oznaczeni. Liczba oznaczonych wynosi sto czterdzieści cztery tysiące, po dwanaście tysięcy z każdego pokolenia synów Izraela, od Judy do Beniamina. Potem pojawia się tłum, którego nikt nie może przeliczyć, ze wszystkich narodów, w białych szatach i z palmami w rękach, a starszy wyjaśnia, że przyszli z wielkiego ucisku i wybielili szaty we krwi Baranka. Nie będą już łaknąć ani pragnąć, a Bóg otrze wszelką łzę z ich oczu.3 min

   Czterech Aniołów stoi na krańcach ziemi i trzyma cztery wiatry, a inny Anioł od wschodu słońca, mający pieczęć Boga żywego, wstrzymuje ich do czasu, gdy słudzy Boży zostaną oznaczeni. Liczba oznaczonych wynosi sto czterdzieści cztery tysiące, po dwanaście tysięcy z każdego pokolenia synów Izraela, od Judy do Beniamina. Potem pojawia się tłum, którego nikt nie może przeliczyć, ze wszystkich narodów, w białych szatach i z palmami w rękach, a starszy wyjaśnia, że przyszli z wielkiego ucisku i wybielili szaty we krwi Baranka. Nie będą już łaknąć ani pragnąć, a Bóg otrze wszelką łzę z ich oczu.

   „Nie szkódźcie ziemi ani morzu, ani drzewom, dopóki nie opieczętujemy sług Boga naszego na ich czołach.”

   • pieczęć Boża
   • pokolenia Izraela
   • wielki tłum

   Po otworzeniu sześci pieczęci znaczą wybrane, które będzie sprawował Baranek, a oddali od nich płacz, aby nie zginęli z niepobożnymi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

8. 8Rozdział 8Siedmiu Aniołów przed obliczem Bożym otrzymuje siedem trąb, a inny staje przed ołtarzem ze złotą kadzielnicą, składa kadzidło z modlitwami świętych, potem napełnia kadzielnicę ogniem i rzuca ją na ziemię. Pierwsza trąba sprowadza grad i ogień zmieszany z krwią, druga wrzuca w morze płonącą górę, trzecia zrzuca na rzeki i źródła gwiazdę o imieniu Piołun, od której wody gorzknieją, a czwarta razi trzecią część słońca, księżyca i gwiazd. Orzeł lecący środkiem nieba woła trzykrotne biada mieszkańcom ziemi z powodu trzech trąb, które mają jeszcze zabrzmieć.2 min

   Siedmiu Aniołów przed obliczem Bożym otrzymuje siedem trąb, a inny staje przed ołtarzem ze złotą kadzielnicą, składa kadzidło z modlitwami świętych, potem napełnia kadzielnicę ogniem i rzuca ją na ziemię. Pierwsza trąba sprowadza grad i ogień zmieszany z krwią, druga wrzuca w morze płonącą górę, trzecia zrzuca na rzeki i źródła gwiazdę o imieniu Piołun, od której wody gorzknieją, a czwarta razi trzecią część słońca, księżyca i gwiazd. Orzeł lecący środkiem nieba woła trzykrotne biada mieszkańcom ziemi z powodu trzech trąb, które mają jeszcze zabrzmieć.

   „Gdy otworzył siódmą pieczęć, w niebie zapanowała cisza na jakieś pół godziny.”

   • siedem trąb
   • złota kadzielnica
   • gwiazda Piołun

   Gdy czterzéj Aniołowie trąbią, wielka część światła ginie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

9. 9Rozdział 9Piąta trąba otwiera studnię otchłani: z dymu wychodzi szarańcza o mocy skorpionów, której nie wolno tykać zieleni, lecz tylko ludzi bez pieczęci Bożej na czołach, i dręczyć ich pięć miesięcy. Wygląda jak konie do bitwy, ma wieńce, twarze ludzkie, włosy kobiece, zęby lwie i żądła w ogonach, a jej królem jest Anioł otchłani, po hebrajsku Abaddon. Szósta trąba uwalnia czterech Aniołów związanych nad Eufratem i ogromną konnicę, której konie mają głowy jak lwy, a z pysków wychodzi ogień, dym i siarka, zabijając trzecią część ludzi. Pozostali nie pokutują ani z bałwochwalstwa, ani z czarów.3 min

   Piąta trąba otwiera studnię otchłani: z dymu wychodzi szarańcza o mocy skorpionów, której nie wolno tykać zieleni, lecz tylko ludzi bez pieczęci Bożej na czołach, i dręczyć ich pięć miesięcy. Wygląda jak konie do bitwy, ma wieńce, twarze ludzkie, włosy kobiece, zęby lwie i żądła w ogonach, a jej królem jest Anioł otchłani, po hebrajsku Abaddon. Szósta trąba uwalnia czterech Aniołów związanych nad Eufratem i ogromną konnicę, której konie mają głowy jak lwy, a z pysków wychodzi ogień, dym i siarka, zabijając trzecią część ludzi. Pozostali nie pokutują ani z bałwochwalstwa, ani z czarów.

   „W owych dniach ludzie będą szukać śmierci, lecz jej nie znajdą.”

   • szarańcza z otchłani
   • piąta trąba
   • konnica nad Eufratem

   Za piątego Anioła trąbieniem gwiazda z nieba spadła, szarańcza szkodzi. A szóstego Anioła trąbieniem rozwiązani są Aniołowie, którzy byli w wielkiéj rzece Euphrates związani.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

10. 10Rozdział 10Z nieba zstępuje potężny Anioł odziany w obłok, z tęczą na głowie, o obliczu jak słońce i nogach jak ogniste słupy, i woła tak, jak ryczy lew, a siedem gromów odpowiada mu swoimi głosami. Tego, co powiedziały gromy, nie wolno zapisać. Anioł podnosi rękę ku niebu i przysięga na Żyjącego na wieki, że czasu już nie będzie więcej, a tajemnica Boża wypełni się, gdy zatrąbi siódmy Anioł. Na polecenie głosu z nieba widzący bierze księgę z ręki Anioła i zjada ją: w ustach jest słodka jak miód, w brzuchu gorzknieje, a on słyszy, że ma znowu prorokować narodom, językom i królom.2 min

    Z nieba zstępuje potężny Anioł odziany w obłok, z tęczą na głowie, o obliczu jak słońce i nogach jak ogniste słupy, i woła tak, jak ryczy lew, a siedem gromów odpowiada mu swoimi głosami. Tego, co powiedziały gromy, nie wolno zapisać. Anioł podnosi rękę ku niebu i przysięga na Żyjącego na wieki, że czasu już nie będzie więcej, a tajemnica Boża wypełni się, gdy zatrąbi siódmy Anioł. Na polecenie głosu z nieba widzący bierze księgę z ręki Anioła i zjada ją: w ustach jest słodka jak miód, w brzuchu gorzknieje, a on słyszy, że ma znowu prorokować narodom, językom i królom.

    „Trzymał w swojej ręce otwartą małą księgę, prawą stopę postawił na morzu, a lewą na ziemi.”

    • anioł z księgą
    • siedem gromów
    • zjedzenie księgi

    Aniół z księgami otworzonemi zstępuje z nieba, przysięga, iż czasu nie będzie, każe Janowi księgi zjeść.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

11. 11Rozdział 11Widzący dostaje trzcinę i rozkaz zmierzenia świątyni Bożej, ołtarza i modlących się, bo dziedziniec i święte miasto oddane są poganom na czterdzieści dwa miesiące. Dwaj świadkowie prorokują tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni w worach, a gdy dopełnią świadectwa, bestia z otchłani zabija ich i ciała leżą na ulicy wielkiego miasta, zwanego duchowo Sodomą i Egiptem. Po trzech i pół dniach wstępują w obłoku do nieba, a trzęsienie ziemi obraca w gruzy dziesiątą część miasta. Siódma trąba ogłasza królestwo Pana, starsi dziękują, a w otwartej świątyni ukazuje się Arka Przymierza.4 min

    Widzący dostaje trzcinę i rozkaz zmierzenia świątyni Bożej, ołtarza i modlących się, bo dziedziniec i święte miasto oddane są poganom na czterdzieści dwa miesiące. Dwaj świadkowie prorokują tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni w worach, a gdy dopełnią świadectwa, bestia z otchłani zabija ich i ciała leżą na ulicy wielkiego miasta, zwanego duchowo Sodomą i Egiptem. Po trzech i pół dniach wstępują w obłoku do nieba, a trzęsienie ziemi obraca w gruzy dziesiątą część miasta. Siódma trąba ogłasza królestwo Pana, starsi dziękują, a w otwartej świątyni ukazuje się Arka Przymierza.

    „Oni są dwoma drzewami oliwnymi i dwoma świecznikami stojącymi przed obliczem Pana ziemi.”

    • dwaj świadkowie
    • miara świątyni
    • siódma trąba

    Jan wymierzając kościół, ujrzał dwu świadków, które bestya z morza wychodząca zabija. Potem siódmy Aniół trąbi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

12. 12Rozdział 12Brzemienna kobieta woła w bólach, a wielki czerwony smok staje przed nią, by pożreć dziecko; jego ogon zmiata trzecią część gwiazd. Urodzony syn zostaje zabrany do Boga i przed Jego tron, a matka ucieka na pustynię, gdzie jest żywiona tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni. Michał i jego aniołowie walczą ze smokiem i strącają go na ziemię wraz z jego aniołami, a głos z nieba ogłasza zbawienie oraz biada ziemi i morzu, bo diabeł wie, że mało ma czasu. Smok prześladuje kobietę i wypuszcza za nią rzekę z pyska, lecz ziemia pochłania wodę, więc odchodzi walczyć z resztą jej potomstwa.3 min

    Brzemienna kobieta woła w bólach, a wielki czerwony smok staje przed nią, by pożreć dziecko; jego ogon zmiata trzecią część gwiazd. Urodzony syn zostaje zabrany do Boga i przed Jego tron, a matka ucieka na pustynię, gdzie jest żywiona tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni. Michał i jego aniołowie walczą ze smokiem i strącają go na ziemię wraz z jego aniołami, a głos z nieba ogłasza zbawienie oraz biada ziemi i morzu, bo diabeł wie, że mało ma czasu. Smok prześladuje kobietę i wypuszcza za nią rzekę z pyska, lecz ziemia pochłania wodę, więc odchodzi walczyć z resztą jej potomstwa.

    „Na niebie ukazał się wielki znak: Kobieta obleczona w słońce, z księżycem pod jej stopami i koroną z dwunastu gwiazd na głowie.”

    • kobieta i smok
    • walka Michała
    • ucieczka na pustynię

    Widział znak na niebie, niewiastę odzianą słońcem, i miesiąc pod nogami jéj, koronowaną dwanaścią gwiazd, która gdy porodziła, wzięt jest syn jéj do nieba: potem stała się walka wielka w niebie, Michała Archanioła ze smokiem i z Anioły jego, i zrzucono go na ziemię, potem jako niewiastę kusił.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

13. 13Rozdział 13Z morza wychodzi bestia o siedmiu głowach i dziesięciu rogach, której smok daje swoją moc i władzę; jej śmiertelna rana zostaje wyleczona, a ziemia zdumiewa się i idzie za nią. Bestia bluźni Bogu przez czterdzieści dwa miesiące, prowadzi wojnę ze świętymi i zwycięża ich. Druga bestia wychodzi z ziemi, czyni cuda, każe uczynić wizerunek pierwszej i znamię na prawej ręce albo na czole, bez którego nikt nie może kupować ani sprzedawać.3 min

    Z morza wychodzi bestia o siedmiu głowach i dziesięciu rogach, której smok daje swoją moc i władzę; jej śmiertelna rana zostaje wyleczona, a ziemia zdumiewa się i idzie za nią. Bestia bluźni Bogu przez czterdzieści dwa miesiące, prowadzi wojnę ze świętymi i zwycięża ich. Druga bestia wychodzi z ziemi, czyni cuda, każe uczynić wizerunek pierwszej i znamię na prawej ręce albo na czole, bez którego nikt nie może kupować ani sprzedawać.

    „Kto ma rozum, niech obliczy liczbę bestii, jest to bowiem liczba człowieka, a liczba ta: sześćset sześćdziesiąt sześć.”

    • bestia z morza
    • znamię bestii
    • liczba bestii

    Bestya z siedmią głów a dziesiącią rogów i dziesiącią koron z morza wyszedłszy, Boga bluźnić, a z świętymi wojnę wieść poczęła. A potem druga wyszedłszy ze dwiema rogoma, a z równą mocą pierwszéj kwoli, wszystkiemu światu szkodzi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

14. 14Rozdział 14Baranek stoi na górze Syjon ze stu czterdziestu czterema tysiącami, które mają na czołach Jego imię i imię Ojca, i tylko oni uczą się nowej pieśni śpiewanej przed tronem przy dźwięku cytr. Trzech aniołów przelatuje środkiem nieba: pierwszy niesie wieczną Ewangelię i wzywa do oddania chwały Stwórcy, drugi ogłasza upadek wielkiej Babilonii, trzeci grozi ogniem i siarką czcicielom bestii. Potem na białym obłoku siada ktoś podobny do Syna Człowieczego ze złotą koroną i ostrym sierpem, i kosi żniwo ziemi, a inny anioł zbiera grona z winnic do wielkiej kadzi gniewu Bożego, deptanej poza miastem.4 min

    Baranek stoi na górze Syjon ze stu czterdziestu czterema tysiącami, które mają na czołach Jego imię i imię Ojca, i tylko oni uczą się nowej pieśni śpiewanej przed tronem przy dźwięku cytr. Trzech aniołów przelatuje środkiem nieba: pierwszy niesie wieczną Ewangelię i wzywa do oddania chwały Stwórcy, drugi ogłasza upadek wielkiej Babilonii, trzeci grozi ogniem i siarką czcicielom bestii. Potem na białym obłoku siada ktoś podobny do Syna Człowieczego ze złotą koroną i ostrym sierpem, i kosi żniwo ziemi, a inny anioł zbiera grona z winnic do wielkiej kadzi gniewu Bożego, deptanej poza miastem.

    „Błogosławieni umarli, którzy w Panu umierają.”

    • góra Syjon
    • trzech aniołów
    • żniwo ziemi
    • kadź gniewu

    Niewinni chodzą za Barankiem śpiewając, Anieli Ewangelią opowiadają, a o upadku Babilońskim powiadają.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

15. 15Rozdział 15Na niebie ukazuje się kolejny znak: siedmiu aniołów z siedmioma ostatecznymi plagami, w których dopełnia się gniew Boży. Nad szklanym morzem zmieszanym z ogniem stoją zwycięzcy bestii i jej obrazu, trzymają cytry Boże i śpiewają pieśń Mojżesza oraz pieśń Baranka o wielkich dziełach i sprawiedliwych drogach Króla wieków. Potem otwiera się świątynia przybytku świadectwa, aniołowie wychodzą z niej w lśniącym płótnie i złotych pasach, a jedna z czterech istot żywych wręcza im siedem złotych czasz pełnych gniewu Boga. Świątynia napełnia się dymem i nikt nie może wejść, dopóki plagi się nie skończą.2 min

    Na niebie ukazuje się kolejny znak: siedmiu aniołów z siedmioma ostatecznymi plagami, w których dopełnia się gniew Boży. Nad szklanym morzem zmieszanym z ogniem stoją zwycięzcy bestii i jej obrazu, trzymają cytry Boże i śpiewają pieśń Mojżesza oraz pieśń Baranka o wielkich dziełach i sprawiedliwych drogach Króla wieków. Potem otwiera się świątynia przybytku świadectwa, aniołowie wychodzą z niej w lśniącym płótnie i złotych pasach, a jedna z czterech istot żywych wręcza im siedem złotych czasz pełnych gniewu Boga. Świątynia napełnia się dymem i nikt nie może wejść, dopóki plagi się nie skończą.

    „Któż by się Ciebie nie bał, Panie, i nie wielbił Twojego imienia?”

    • siedem czasz
    • pieśń Mojżesza
    • siedem plag

    Siedmi Aniołom dawają siedm ran ostatecznych z siedmią czasz pełnych gniewu Bożego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

16. 16Rozdział 16Głos z przybytku posyła siedmiu Aniołów, by wylali siedem czasz gniewu Bożego. Pierwsza sprowadza bolesne rany na czcicieli bestii, druga i trzecia zamieniają morze, rzeki i źródła w krew, czwarta daje słońcu moc palenia ludzi, piąta pogrąża królestwo bestii w ciemności, szósta wysusza Eufrat. Z pysków smoka, bestii i fałszywego proroka wychodzą trzy duchy jak żaby i zbierają królów ziemi na miejsce zwane po hebrajsku Armagedon. Po siódmej czaszy od tronu pada słowo, że się stało, a wielkie miasto rozpada się na trzy części wśród gromów, trzęsienia ziemi i gradu.3 min

    Głos z przybytku posyła siedmiu Aniołów, by wylali siedem czasz gniewu Bożego. Pierwsza sprowadza bolesne rany na czcicieli bestii, druga i trzecia zamieniają morze, rzeki i źródła w krew, czwarta daje słońcu moc palenia ludzi, piąta pogrąża królestwo bestii w ciemności, szósta wysusza Eufrat. Z pysków smoka, bestii i fałszywego proroka wychodzą trzy duchy jak żaby i zbierają królów ziemi na miejsce zwane po hebrajsku Armagedon. Po siódmej czaszy od tronu pada słowo, że się stało, a wielkie miasto rozpada się na trzy części wśród gromów, trzęsienia ziemi i gradu.

    „Oto przychodzę jak złodziej. Błogosławiony, kto czuwa i strzeże swoich szat, aby nie chodzić nago i nie pokazywać swojej hańby.”

    • czasze gniewu
    • plagi na ziemię
    • bitwa w Armagedonie

    Gdy wylali Anieli siedm czasz na ziemię, na morze, na rzeki, na słońce, na stolec bestyi, na Euphrates i na powietrze, wiele złego się wszczęło na ziemi zatem.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

17. 17Rozdział 17Jeden z siedmiu Aniołów z czaszami zabiera widzącego w duchu na pustynię, aby pokazać mu potępienie wielkiej nierządnicy siedzącej nad wielkimi wodami, z którą królowie ziemi uprawiali nierząd. Kobieta w purpurze i szkarłacie trzyma złoty kielich pełen ohydy i jest pijana krwią świętych, a siedzi na szkarłatnej bestii pełnej imion bluźnierczych. Anioł wyjaśnia, że siedem głów to siedem gór i siedmiu królów, dziesięć rogów to królowie, którzy oddadzą bestii swoją władzę i przegrają walkę z Barankiem, a wody to ludy, narody i języki. Rogi znienawidzą nierządnicę, spustoszą ją i spalą ogniem.3 min

    Jeden z siedmiu Aniołów z czaszami zabiera widzącego w duchu na pustynię, aby pokazać mu potępienie wielkiej nierządnicy siedzącej nad wielkimi wodami, z którą królowie ziemi uprawiali nierząd. Kobieta w purpurze i szkarłacie trzyma złoty kielich pełen ohydy i jest pijana krwią świętych, a siedzi na szkarłatnej bestii pełnej imion bluźnierczych. Anioł wyjaśnia, że siedem głów to siedem gór i siedmiu królów, dziesięć rogów to królowie, którzy oddadzą bestii swoją władzę i przegrają walkę z Barankiem, a wody to ludy, narody i języki. Rogi znienawidzą nierządnicę, spustoszą ją i spalą ogniem.

    „Na czole miała wypisane imię: Tajemnica, Babilonia wielka, matka nierządnic i obrzydliwości ziemi.”

    • wielka nierządnica
    • szkarłatna bestia
    • sąd nad Babilonią

    Aniół Janowi ukazał niewiastę obleczoną rozmaitemi ubiory dzierżąc kubek w ręku swych, pijana ze krwie świętych, siedząca na bestyi, mając głów siedm i rogów dziesięć, i wykład widzenia jego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

18. 18Rozdział 18Inny anioł zstępuje z nieba, rozjaśnia ziemię swoją chwałą i ogłasza, że upadła wielka Babilonia, siedziba demonów. Głos z nieba każe odpłacić jej w dwójnasób i zapowiada, że w jednym dniu przyjdą na nią śmierć, smutek i głód, i będzie spalona ogniem. Nad dymem jej pożaru biją się w piersi królowie ziemscy, zawodzą kupcy, od których nikt już nie kupi złota, pereł, bisioru, wonności, bydła ani niewolników, a sternicy i żeglarze stają z daleka i sypią proch na głowy. Potężny anioł rzuca w morze kamień jak młyński i obwieszcza, że umilkną w niej harfiarze, rzemieślnicy i głos oblubieńca.5 min

    Inny anioł zstępuje z nieba, rozjaśnia ziemię swoją chwałą i ogłasza, że upadła wielka Babilonia, siedziba demonów. Głos z nieba każe odpłacić jej w dwójnasób i zapowiada, że w jednym dniu przyjdą na nią śmierć, smutek i głód, i będzie spalona ogniem. Nad dymem jej pożaru biją się w piersi królowie ziemscy, zawodzą kupcy, od których nikt już nie kupi złota, pereł, bisioru, wonności, bydła ani niewolników, a sternicy i żeglarze stają z daleka i sypią proch na głowy. Potężny anioł rzuca w morze kamień jak młyński i obwieszcza, że umilkną w niej harfiarze, rzemieślnicy i głos oblubieńca.

    „Wyjdźcie z niej, ludu mój, abyście nie mieli udziału w jej grzechach i nie dotknęły was jej plagi.”

    • upadek Babilonii
    • lament kupców
    • kamień młyński

    Jako upadło wielkie miasto Babilon, a dla grzechów swych potępiono jest, jako téż królowie ziemscy i kupcy nad niem płakali, a święci Apostołowie i prorocy byli weseli.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

19. 19Rozdział 19Wielki tłum na niebie woła Alleluja, bo Bóg osądził wielką nierządnicę i pomścił krew swoich sług, a dwudziestu czterech starszych i cztery istoty żywe odpowiadają Amen. Głos zapowiada wesele Baranka, którego małżonka przyodziewa się w lśniący bisior, a gdy widzący pada do nóg zwiastuna, słyszy, że ten jest tylko współsługą. Otwarte niebo ukazuje jeźdźca na białym koniu, zwanego Wiernym i Prawdziwym, w szacie skropionej krwią, z ostrym mieczem w ustach i wojskami nieba za sobą. Anioł wzywa ptaki na ucztę, a bestia i fałszywy prorok zostają pojmani i wrzuceni żywi do jeziora ognia.4 min

    Wielki tłum na niebie woła Alleluja, bo Bóg osądził wielką nierządnicę i pomścił krew swoich sług, a dwudziestu czterech starszych i cztery istoty żywe odpowiadają Amen. Głos zapowiada wesele Baranka, którego małżonka przyodziewa się w lśniący bisior, a gdy widzący pada do nóg zwiastuna, słyszy, że ten jest tylko współsługą. Otwarte niebo ukazuje jeźdźca na białym koniu, zwanego Wiernym i Prawdziwym, w szacie skropionej krwią, z ostrym mieczem w ustach i wojskami nieba za sobą. Anioł wzywa ptaki na ucztę, a bestia i fałszywy prorok zostają pojmani i wrzuceni żywi do jeziora ognia.

    „Król nad królami i Pan nad panami.”

    • wesele Baranka
    • jeździec na koniu
    • jezioro ognia

    Gdy się święci weselą na godach Barankowych z osądzenia bestyi, wyszedł sędzia na koniu białym siedzący, i pochwyciwszy bestyą, wrzucił w jezioro ogniste.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

20. 20Rozdział 20Anioł zstępuje z nieba z kluczem do przepaści i wielkim łańcuchem, chwyta smoka, węża starego, i wiąże go na tysiąc lat, żeby nie zwodził narodów. Na tronach zasiadają ci, którym dano sąd, a dusze pościnanych za świadectwo Jezusa królują z Chrystusem przez tysiąc lat; to jest pierwsze zmartwychwstanie. Potem szatan wychodzi z więzienia, zwodzi Goga i Magoga, otacza obóz świętych i miasto umiłowane, lecz ogień z nieba pochłania napastników, a jego samego pochłania jezioro ognia i siarki. Przed wielkim białym tronem stają umarli, wielcy i mali, i każdy jest sądzony według swoich uczynków.3 min

    Anioł zstępuje z nieba z kluczem do przepaści i wielkim łańcuchem, chwyta smoka, węża starego, i wiąże go na tysiąc lat, żeby nie zwodził narodów. Na tronach zasiadają ci, którym dano sąd, a dusze pościnanych za świadectwo Jezusa królują z Chrystusem przez tysiąc lat; to jest pierwsze zmartwychwstanie. Potem szatan wychodzi z więzienia, zwodzi Goga i Magoga, otacza obóz świętych i miasto umiłowane, lecz ogień z nieba pochłania napastników, a jego samego pochłania jezioro ognia i siarki. Przed wielkim białym tronem stają umarli, wielcy i mali, i każdy jest sądzony według swoich uczynków.

    „Otwarto księgi, a otwarto też drugą księgę, która jest księgą życia.”

    • tysiąc lat
    • pierwsze zmartwychwstanie
    • sąd ostateczny

    Wiąże Aniół smoka na tysiąc lat, święci z Chrystusem królują, a źli w ogniu goreją.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

21. 21Rozdział 21Pierwsze niebo i pierwsza ziemia przemijają, morza już nie ma, a z nieba zstępuje święte miasto, nowa Jerozolima, przygotowana jak oblubienica; głos od tronu ogłasza przybytek Boga wśród ludzi. Jeden z aniołów, którzy mieli czasze, prowadzi widzącego na wysoką górę i mierzy miasto złotą trzciną: dwanaście bram z imionami pokoleń synów Izraela i dwanaście fundamentów z imionami apostołów. Mur jest z jaspisu, ulica ze złota przezroczystego jak szkło, fundamenty zdobią drogie kamienie, a bramy są z pereł. Świątyni w mieście nie ma, bo jego światłem jest Bóg i Baranek.5 min

    Pierwsze niebo i pierwsza ziemia przemijają, morza już nie ma, a z nieba zstępuje święte miasto, nowa Jerozolima, przygotowana jak oblubienica; głos od tronu ogłasza przybytek Boga wśród ludzi. Jeden z aniołów, którzy mieli czasze, prowadzi widzącego na wysoką górę i mierzy miasto złotą trzciną: dwanaście bram z imionami pokoleń synów Izraela i dwanaście fundamentów z imionami apostołów. Mur jest z jaspisu, ulica ze złota przezroczystego jak szkło, fundamenty zdobią drogie kamienie, a bramy są z pereł. Świątyni w mieście nie ma, bo jego światłem jest Bóg i Baranek.

    „Śmierci już nie będzie ani smutku, ani płaczu, ani bólu, bo dawne rzeczy przeminęły.”

    • nowe niebo
    • nowa Jerozolima
    • święte miasto

    Po odnowieniu nieba i ziemie, nowe miasto i nowa oblubienica będie złączona z Barankiem, a na ten czas miasto czystym mieszczanom z kamienia drogiego będzie zbudowano.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

22. 22Rozdział 22Z tronu Boga i Baranka wypływa rzeka wody życia, przejrzysta jak kryształ, przekleństwa już nie ma, słudzy oglądają oblicze Pana i noszą Jego imię na czołach, a nocy nie będzie, bo sam Bóg ich oświeca. Anioł zapewnia, że słowa są wierne i prawdziwe, i zakazuje pieczętować proroctwo, bo czas jest bliski; wraca obietnica rychłego przyjścia i zapłaty według uczynków. Poza miastem zostają psy, czarownicy, rozpustnicy i bałwochwalcy, a Duch i oblubienica wołają: przyjdź. Księga kończy się ostrzeżeniem przed dodawaniem i odejmowaniem słów oraz pozdrowieniem łaski.3 min

    Z tronu Boga i Baranka wypływa rzeka wody życia, przejrzysta jak kryształ, przekleństwa już nie ma, słudzy oglądają oblicze Pana i noszą Jego imię na czołach, a nocy nie będzie, bo sam Bóg ich oświeca. Anioł zapewnia, że słowa są wierne i prawdziwe, i zakazuje pieczętować proroctwo, bo czas jest bliski; wraca obietnica rychłego przyjścia i zapłaty według uczynków. Poza miastem zostają psy, czarownicy, rozpustnicy i bałwochwalcy, a Duch i oblubienica wołają: przyjdź. Księga kończy się ostrzeżeniem przed dodawaniem i odejmowaniem słów oraz pozdrowieniem łaski.

    „Pośrodku jej ulicy i po obu stronach rzeki rosło drzewo życia, rodzące dwanaście owoców, w każdym miesiącu wydające swój owoc, a liście tego drzewa służą uzdrowieniu pogan.”

    • rzeka życia
    • drzewo życia
    • przyjście Pana

    Rzeka ono miasto nowe obeszła, które niczego nie potrzebuje, żadne przeklęctwo, żadne ciemności w niem nie będą.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu