Księga Liczb

Rozdziały i ich streszczenia

Rozwiń rozdział, żeby przeczytać, o czym jest. Streszczenia pisane kursywą pochodzą z wydania z 1923 roku.

1. 1Rozdział 1Rok po wyjściu z Egiptu, na pustyni Synaj, Pan każe Mojżeszowi i Aaronowi policzyć wszystkich mężczyzn od dwudziestego roku życia zdolnych do służby wojskowej. Spis idzie pokolenie po pokoleniu, każde z własnym naczelnikiem, i zamyka się liczbą sześciuset trzech tysięcy pięciuset pięćdziesięciu. Pokolenia Lewiego nie wliczono do tej rachuby, bo ma ono nosić przybytek, rozkładać go i stawiać, i obozować wokół niego na straży.6 min

   Rok po wyjściu z Egiptu, na pustyni Synaj, Pan każe Mojżeszowi i Aaronowi policzyć wszystkich mężczyzn od dwudziestego roku życia zdolnych do służby wojskowej. Spis idzie pokolenie po pokoleniu, każde z własnym naczelnikiem, i zamyka się liczbą sześciuset trzech tysięcy pięciuset pięćdziesięciu. Pokolenia Lewiego nie wliczono do tej rachuby, bo ma ono nosić przybytek, rozkładać go i stawiać, i obozować wokół niego na straży.

   „Policzcie całe zgromadzenie synów Izraela według rodów i domów, i imion każdego.”

   • spis ludu
   • naczelnicy pokoleń
   • służba Lewitów

   Wyliczenie pocztów dwanaście z pokolenia synów i Izraelskich: a synowie Lewi ku służbie kościelnéj odłączeni i naznaczeni.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

2. 2Rozdział 2Pan rozstawia obóz wokół przybytku przymierza po trzy pokolenia z każdej strony świata, a każde ma własną chorągiew, własnego wodza i podany poczet zdolnych do walki. Od wschodu staje Juda, od południa Ruben, od zachodu Efraim, od północy Dan, i w tej samej kolejności wyruszają, gdy przychodzi czas drogi. Pośrodku zostają Lewici, których nie liczono razem z innymi, bo oni składają i stawiają przybytek, zawsze w tym samym porządku.4 min

   Pan rozstawia obóz wokół przybytku przymierza po trzy pokolenia z każdej strony świata, a każde ma własną chorągiew, własnego wodza i podany poczet zdolnych do walki. Od wschodu staje Juda, od południa Ruben, od zachodu Efraim, od północy Dan, i w tej samej kolejności wyruszają, gdy przychodzi czas drogi. Pośrodku zostają Lewici, których nie liczono razem z innymi, bo oni składają i stawiają przybytek, zawsze w tym samym porządku.

   „Synowie Izraela będą rozbijać obóz wokół przybytku przymierza, każdy według swojego oddziału, znaku, chorągwi i rodziny.”

   • porządek obozu
   • cztery strony
   • chorągwie pokoleń

   Które pokolenie na któréj stronie świata miało położyć obóz swój przy Przybytku świadectwa, wyliczywszy wszystkie książęta, opisuje.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

3. 3Rozdział 3Po śmierci Nadaba i Abiu urząd kapłański pełnią Eleazar i Itamar, a Pan nakazuje postawić pokolenie Lewiego do służby przy przybytku. Mojżesz liczy Lewitów od miesiąca wzwyż według trzech rodów, Gersona, Kahata i Merariego, wyznaczając każdemu wodza, stronę obozu i sprzęty do pilnowania. Dwadzieścia dwa tysiące Lewitów Pan bierze w miejsce pierworodnych synów Izraela, a za nadliczbowych Mojżesz zbiera okup po pięć syklów.7 min

   Po śmierci Nadaba i Abiu urząd kapłański pełnią Eleazar i Itamar, a Pan nakazuje postawić pokolenie Lewiego do służby przy przybytku. Mojżesz liczy Lewitów od miesiąca wzwyż według trzech rodów, Gersona, Kahata i Merariego, wyznaczając każdemu wodza, stronę obozu i sprzęty do pilnowania. Dwadzieścia dwa tysiące Lewitów Pan bierze w miejsce pierworodnych synów Izraela, a za nadliczbowych Mojżesz zbiera okup po pięć syklów.

   „Wziąłem Lewitów spośród synów Izraela w miejsce wszystkich pierworodnych, otwierających łono matki wśród synów Izraela.”

   • spis Lewitów
   • służba przy przybytku
   • wykup pierworodnych

   Lewity Pan ku posłudze swéj kościelnéj na miejsce pierworodnych synów ludu Izraelskiego wezwał, i obrał, i policzyć kazał: książęta im i posługi własne naznaczył.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

4. 4Rozdział 4Pan rozdziela służbę przy przybytku między trzy rody Lewitów i każe policzyć mężczyzn od trzydziestego do pięćdziesiątego roku życia. Synowie Kaata noszą na barkach rzeczy najświętsze, które Aaron i jego synowie muszą wcześniej owinąć, by przenoszący nie pomarli od patrzenia; Gersonici biorą zasłony i pokrycia, a Meraryci deski, słupy i podstawy. Razem naliczono ich osiem tysięcy pięciuset osiemdziesięciu.7 min

   Pan rozdziela służbę przy przybytku między trzy rody Lewitów i każe policzyć mężczyzn od trzydziestego do pięćdziesiątego roku życia. Synowie Kaata noszą na barkach rzeczy najświętsze, które Aaron i jego synowie muszą wcześniej owinąć, by przenoszący nie pomarli od patrzenia; Gersonici biorą zasłony i pokrycia, a Meraryci deski, słupy i podstawy. Razem naliczono ich osiem tysięcy pięciuset osiemdziesięciu.

   „Lecz postąpcie z nimi tak, aby żyli i nie pomarli, gdy zbliżają się do rzeczy najświętszych.”

   • spis Lewitów
   • noszenie przybytku
   • rzeczy najświętsze

   Urzędy i uczynności Lewitów po familiach i narodziech ich opisuje i rozdaje.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

5. 5Rozdział 5Trzy przepisy dla obozu, w którym mieszka Pan: nieczystych trzeba wyprowadzić za jego granice, a kto kogoś skrzywdził, ma wyznać winę i zwrócić zabrane z piątą częścią nadto. Najobszerniej opisany jest obrzęd dla męża, którego ogarnęło podejrzenie o niewierność żony, a dowodu nie ma: kapłan stawia kobietę przed obliczem Pańskim, spisuje przekleństwa, zmywa je do gorzkiej wody i daje jej wypić. Winna ma spuchnąć, niewinna wyjdzie bez szwanku i będzie miała dzieci.5 min

   Trzy przepisy dla obozu, w którym mieszka Pan: nieczystych trzeba wyprowadzić za jego granice, a kto kogoś skrzywdził, ma wyznać winę i zwrócić zabrane z piątą częścią nadto. Najobszerniej opisany jest obrzęd dla męża, którego ogarnęło podejrzenie o niewierność żony, a dowodu nie ma: kapłan stawia kobietę przed obliczem Pańskim, spisuje przekleństwa, zmywa je do gorzkiej wody i daje jej wypić. Winna ma spuchnąć, niewinna wyjdzie bez szwanku i będzie miała dzieci.

   „Tak mężczyznę, jak i kobietę usuńcie z obozu, aby go nie kalali, skoro mieszkam pośród was.”

   • czystość obozu
   • zwrot krzywdy
   • woda przekleństwa

   Nieczystych a plugawych w obozie nie chować, ale precz wyrzucać; sposób ofiarowania za grzech przez niedbalość uczyniony: Prawo o zawisnéj miłości męża przeciw żonie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

6. 6Rozdział 6Kto składa Panu ślub poświęcenia, przez cały jego czas nie pije wina ani niczego z winnicy, nie tyka brzytwą głowy i nie zbliża się do zmarłego, choćby chowano jego własnego ojca. Gdy dni się dopełnią, Nazorejczyk przychodzi do Namiotu Spotkania, składa ofiary, ścina włosy poświęcenia i spala je w ogniu, a potem znów może pić wino. Na końcu Pan podaje Aaronowi i jego synom słowa, którymi mają błogosławić synom Izraela.4 min

   Kto składa Panu ślub poświęcenia, przez cały jego czas nie pije wina ani niczego z winnicy, nie tyka brzytwą głowy i nie zbliża się do zmarłego, choćby chowano jego własnego ojca. Gdy dni się dopełnią, Nazorejczyk przychodzi do Namiotu Spotkania, składa ofiary, ścina włosy poświęcenia i spala je w ogniu, a potem znów może pić wino. Na końcu Pan podaje Aaronowi i jego synom słowa, którymi mają błogosławić synom Izraela.

   „Niech ci Pan błogosławi i niech cię strzeże.”

   • ślub nazireatu
   • włosy poświęcenia
   • błogosławieństwo kapłańskie

   Poświącanie i oddawanie Nazarejczyków, i któremi słowy kapłani mieli ludziom błogosławić.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

7. 7Rozdział 7W dniu poświęcenia przybytku wodzowie pokoleń przywożą sześć wozów i dwanaście wołów, które Mojżesz rozdziela Lewitom według tego, co kto ma nosić; synom Kaata nie daje nic, bo rzeczy najświętsze noszą na własnych barkach. Potem dzień po dniu, przez dwanaście dni, każdy z wodzów składa dokładnie ten sam dar: srebrną misę i czarę z mąką, złotą czarkę z kadzidłem oraz zwierzęta na całopalenie, za grzech i na ofiarę pojednania. Dary zliczono na koniec razem.11 min

   W dniu poświęcenia przybytku wodzowie pokoleń przywożą sześć wozów i dwanaście wołów, które Mojżesz rozdziela Lewitom według tego, co kto ma nosić; synom Kaata nie daje nic, bo rzeczy najświętsze noszą na własnych barkach. Potem dzień po dniu, przez dwanaście dni, każdy z wodzów składa dokładnie ten sam dar: srebrną misę i czarę z mąką, złotą czarkę z kadzidłem oraz zwierzęta na całopalenie, za grzech i na ofiarę pojednania. Dary zliczono na koniec razem.

   „Każde z książąt niech każdego dnia składa dary na poświęcenie ołtarza.”

   • poświęcenie ołtarza
   • dary wodzów
   • dwanaście dni

   Podarza a ofiary książąt Izraelskich według pokolenia ich, na poświącanie przybytku Bożego i ołtarza. Pan z ubłagalnie mówi do Mojżesza.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

8. 8Rozdział 8Aaron ustawia siedem lamp na kutym ze złota lichtarzu tak, by świeciły w stronę stołu z chlebami pokładnymi. Potem Mojżesz oczyszcza Lewitów: kropi ich wodą, każe ogolić włosy i wyprać szaty, a całe zgromadzenie kładzie na nich ręce, gdy Aaron ofiaruje ich Panu w miejsce pierworodnych Izraela. Do służby w przybytku będą wchodzić od dwudziestu pięciu lat, a po pięćdziesiątym roku już tylko wspomagać braci.4 min

   Aaron ustawia siedem lamp na kutym ze złota lichtarzu tak, by świeciły w stronę stołu z chlebami pokładnymi. Potem Mojżesz oczyszcza Lewitów: kropi ich wodą, każe ogolić włosy i wyprać szaty, a całe zgromadzenie kładzie na nich ręce, gdy Aaron ofiaruje ich Panu w miejsce pierworodnych Izraela. Do służby w przybytku będą wchodzić od dwudziestu pięciu lat, a po pięćdziesiątym roku już tylko wspomagać braci.

   „Odłączysz ich spośród synów Izraela, aby byli moi.”

   • siedem lamp
   • oczyszczenie Lewitów
   • wiek służby

   Miejsce, kształt i stanie lichtarza. Lata i poświącanie Lewitów.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

9. 9Rozdział 9Rok po wyjściu z Egiptu Izrael obchodzi Paschę na pustyni Synaj, czternastego dnia pierwszego miesiąca, ze wszystkimi jej obrzędami. Gdy ci, którzy skalali się przy zmarłym, pytają, dlaczego mają być od niej odcięci, Pan wyznacza im i tym w dalekiej drodze drugi termin, miesiąc później, a to samo prawo nakazuje stosować do przybysza i do miejscowego. Nad przybytkiem stoi obłok, w nocy podobny do ognia, i dopóki się nie uniesie, obóz nie rusza się z miejsca.4 min

   Rok po wyjściu z Egiptu Izrael obchodzi Paschę na pustyni Synaj, czternastego dnia pierwszego miesiąca, ze wszystkimi jej obrzędami. Gdy ci, którzy skalali się przy zmarłym, pytają, dlaczego mają być od niej odcięci, Pan wyznacza im i tym w dalekiej drodze drugi termin, miesiąc później, a to samo prawo nakazuje stosować do przybysza i do miejscowego. Nad przybytkiem stoi obłok, w nocy podobny do ognia, i dopóki się nie uniesie, obóz nie rusza się z miejsca.

   „Kiedy obłok unosił się ponad przybytkiem, synowie Izraela ruszali w drogę.”

   • pascha
   • drugi termin
   • obłok nad przybytkiem

   Którego czasu przewód obchodzić mieli, także i nieczyści, albo podróżni. Obłok obtoczywszy przybytek Boży, wiódł wojsko Żydowskie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

10. 10Rozdział 10Mojżesz dostaje dwie srebrne trąby: jeden sygnał zwołuje naczelników, podwójny całe zgromadzenie, a trąbienie urywane znaczy wymarsz. Dwudziestego dnia drugiego miesiąca obłok unosi się nad przybytkiem i Izrael po raz pierwszy wyrusza z pustyni Synaj ku pustyni Paran, pokolenie za pokoleniem w ustalonym szyku, z Arką Przymierza na przedzie. Mojżesz namawia swojego krewnego Hobaba, Madianitę, żeby szedł z nimi jako przewodnik po pustyni.4 min

    Mojżesz dostaje dwie srebrne trąby: jeden sygnał zwołuje naczelników, podwójny całe zgromadzenie, a trąbienie urywane znaczy wymarsz. Dwudziestego dnia drugiego miesiąca obłok unosi się nad przybytkiem i Izrael po raz pierwszy wyrusza z pustyni Synaj ku pustyni Paran, pokolenie za pokoleniem w ustalonym szyku, z Arką Przymierza na przedzie. Mojżesz namawia swojego krewnego Hobaba, Madianitę, żeby szedł z nimi jako przewodnik po pustyni.

    „Powstań, Panie, niech rozproszą się Twoi nieprzyjaciele i niech uciekają od Twego oblicza ci, którzy Cię nienawidzą.”

    • srebrne trąby
    • wymarsz od Synaju
    • szyk pochodu

    O użytku trąb, na których trąbienie wojska się ruszały z miejsca: O przyrodnym Mojżeszowym Hobab, którego sobie przewodnikiem chciał mieć, i o podnoszeniu, i składaniu przybytku Bożego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

11. 11Rozdział 11Lud narzeka na trudy drogi i ogień Pański wypala skraj obozu, a potem pospólstwo ciągnące razem z Izraelem zaczyna płakać za rybami, cebulą i czosnkiem z Egiptu, bo poza manną nie widzi niczego. Mojżesz, przygnieciony ciężarem ludu, prosi o własną śmierć; Pan bierze z jego ducha i udziela go siedemdziesięciu starszym, którzy zaczynają prorokować. Wiatr nawiewa na obóz przepiórki, lecz gdy mięso jest jeszcze w zębach, uderza wielka plaga i miejsce to nazwano Groby Pożądania.6 min

    Lud narzeka na trudy drogi i ogień Pański wypala skraj obozu, a potem pospólstwo ciągnące razem z Izraelem zaczyna płakać za rybami, cebulą i czosnkiem z Egiptu, bo poza manną nie widzi niczego. Mojżesz, przygnieciony ciężarem ludu, prosi o własną śmierć; Pan bierze z jego ducha i udziela go siedemdziesięciu starszym, którzy zaczynają prorokować. Wiatr nawiewa na obóz przepiórki, lecz gdy mięso jest jeszcze w zębach, uderza wielka plaga i miejsce to nazwano Groby Pożądania.

    „Dusza nasza usycha, a oczy nasze nie widzą nic innego poza manną.”

    • narzekanie ludu
    • siedemdziesięciu starszych
    • przepiórki
    • plaga

    Żydowie za szemraniem przeciwko Panu, ptaki otrzymali: Mojżeszowego Ducha Pan udzielił siedmidziesiąt starszym z ludu: Pan pokarał plagą wielką lud dla ich żądze: Miejscu imię dano: Groby żądz.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

12. 12Rozdział 12Miriam i Aaron występują przeciw Mojżeszowi z powodu jego żony Etiopki i pytają, czy Pan przemawia tylko przez niego. Pan wzywa ich troje do przybytku i oświadcza, że innym prorokom ukazuje się w widzeniu albo przez sen, a z Mojżeszem rozmawia usta do ust. Gdy obłok odchodzi, Miriam stoi biała od trądu; Mojżesz woła o jej uzdrowienie, lecz siedem dni musi ona przebywać poza obozem, a lud czeka i nie rusza w drogę.2 min

    Miriam i Aaron występują przeciw Mojżeszowi z powodu jego żony Etiopki i pytają, czy Pan przemawia tylko przez niego. Pan wzywa ich troje do przybytku i oświadcza, że innym prorokom ukazuje się w widzeniu albo przez sen, a z Mojżeszem rozmawia usta do ust. Gdy obłok odchodzi, Miriam stoi biała od trądu; Mojżesz woła o jej uzdrowienie, lecz siedem dni musi ona przebywać poza obozem, a lud czeka i nie rusza w drogę.

    „Z nim rozmawiam usta do ust, jawnie, a nie przez zasłony i figury, i oblicze Pana ogląda.”

    • sprzeciw wobec Mojżesza
    • trąd Miriam
    • siedem dni

    Marya z Aaronem przeciwko Mojżeszowi szemrzą: którego Pan u nich pierwéj schwaliwszy, one pofukał, a Maryą trądem zaraził.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

13. 13Rozdział 13Z pustyni Paran Mojżesz wysyła dwunastu mężów, po jednym z każdego pokolenia, aby rozpoznali ziemię Kanaan: jaki jest jej lud, czy miasta mają mury, czy gleba jest żyzna. Po czterdziestu dniach wracają z gałęzią winorośli tak ciężką, że dwóch nosiło ją na drągu, i przyznają, że ziemia opływa mlekiem i miodem. Lecz zaraz straszą zgromadzenie warownymi miastami i olbrzymami z rodu Anaka, a tylko Kaleb wzywa, żeby iść i wziąć tę ziemię w posiadanie.4 min

    Z pustyni Paran Mojżesz wysyła dwunastu mężów, po jednym z każdego pokolenia, aby rozpoznali ziemię Kanaan: jaki jest jej lud, czy miasta mają mury, czy gleba jest żyzna. Po czterdziestu dniach wracają z gałęzią winorośli tak ciężką, że dwóch nosiło ją na drągu, i przyznają, że ziemia opływa mlekiem i miodem. Lecz zaraz straszą zgromadzenie warownymi miastami i olbrzymami z rodu Anaka, a tylko Kaleb wzywa, żeby iść i wziąć tę ziemię w posiadanie.

    „Ruszajmy i posiądźmy tę ziemię, bo zdołamy ją zdobyć!”

    • dwunastu wywiadowców
    • ziemia Kanaan
    • grono z potoku
    • strach przed olbrzymami

    Posłał Mojżesz szpiegi do ziemie obiecanéj: Którzy na znak obfitości przynieśli gałązki z owocami i grona: przecię jednak, oprócz Kaleba a Jozuego wzruszyli w ludu szemranie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

14. 14Rozdział 14Lud płacze całą noc, szemrze przeciw Mojżeszowi i Aaronowi i chce wrócić do Egiptu pod nowym wodzem; Jozue i Kaleb na próżno bronią obejrzanej ziemi. Pan zamierza wytracić lud, lecz na prośbę Mojżesza przebacza i ogłasza wyrok: nikt z policzonych od dwudziestu lat wzwyż ziemi nie zobaczy, a synowie będą się tułać po pustyni czterdzieści lat, rok za każdy dzień wywiadu. Ci, którzy nazajutrz sami ruszają w góry, zostają rozgromieni przez Amalekitę i Kananejczyka.7 min

    Lud płacze całą noc, szemrze przeciw Mojżeszowi i Aaronowi i chce wrócić do Egiptu pod nowym wodzem; Jozue i Kaleb na próżno bronią obejrzanej ziemi. Pan zamierza wytracić lud, lecz na prośbę Mojżesza przebacza i ogłasza wyrok: nikt z policzonych od dwudziestu lat wzwyż ziemi nie zobaczy, a synowie będą się tułać po pustyni czterdzieści lat, rok za każdy dzień wywiadu. Ci, którzy nazajutrz sami ruszają w góry, zostają rozgromieni przez Amalekitę i Kananejczyka.

    „Przez czterdzieści dni oglądaliście ziemię — rok za każdy dzień: przez czterdzieści lat ponosić będziecie karę za swoje nieprawości i poznacie Moją pomstę.”

    • szemranie ludu
    • wstawiennictwo Mojżesza
    • wyrok czterdziestu lat

    Jozue i Kaleb darmo chcą zaburzenie ludu zgromić: Mojżesz Pana tuli prośbami: wszystkim na puszczy śmierć osądzono, prócz Kaleba i Jozue: Żydy nieprzyjaciel posiekł jako skrzętne.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

15. 15Rozdział 15Pan podaje miary mąki, oliwy i wina dołączane do ofiar z baranka, barana i wołu, i powtarza, że jedno prawo obowiązuje mieszkańca i przybysza. Grzech nieświadomy gładzi ofiara za całe zgromadzenie albo za jedną osobę, lecz kto wzgardzi słowem Pańskim z zarozumiałości, ma być wytracony; człowieka zbierającego drwa w dzień sobotni ukamienowano poza obozem. Na rogach płaszczy Izraelici mają przyszyć sznurki z hiacyntu, żeby patrząc na nie, pamiętali o przykazaniach Pańskich.5 min

    Pan podaje miary mąki, oliwy i wina dołączane do ofiar z baranka, barana i wołu, i powtarza, że jedno prawo obowiązuje mieszkańca i przybysza. Grzech nieświadomy gładzi ofiara za całe zgromadzenie albo za jedną osobę, lecz kto wzgardzi słowem Pańskim z zarozumiałości, ma być wytracony; człowieka zbierającego drwa w dzień sobotni ukamienowano poza obozem. Na rogach płaszczy Izraelici mają przyszyć sznurki z hiacyntu, żeby patrząc na nie, pamiętali o przykazaniach Pańskich.

    „Jedno prawo i jeden przepis obowiązywać będzie zarówno was, jak i przybyszy w tej ziemi.”

    • miary ofiar
    • grzech nieświadomy
    • sobota
    • sznurki na płaszczach

    Co mieli ofiarować przyszedłszy do ziemie obiecanéj: pomsta pysznych: Kamionują człowieka, który w sobotę drwa zbierał: o podołkach dla pamięci przykazania Bożego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

16. 16Rozdział 16Kore z pokolenia Lewiego oraz Datan i Abiron z pokolenia Rubena stają przeciw Mojżeszowi wraz z dwustu pięćdziesięcioma przywódcami, zarzucając mu, że wynosi się nad lud, w którym święci są wszyscy. Mojżesz każe im stanąć z kadzielnicami, a ziemia na jego słowo otwiera paszczę i pochłania namioty buntowników; ogień pożera pozostałych ofiarujących kadzidło. Gdy lud szemrze nazajutrz, plagę zatrzymuje dopiero Aaron, stając z kadzielnicą między umarłymi a żywymi.7 min

    Kore z pokolenia Lewiego oraz Datan i Abiron z pokolenia Rubena stają przeciw Mojżeszowi wraz z dwustu pięćdziesięcioma przywódcami, zarzucając mu, że wynosi się nad lud, w którym święci są wszyscy. Mojżesz każe im stanąć z kadzielnicami, a ziemia na jego słowo otwiera paszczę i pochłania namioty buntowników; ogień pożera pozostałych ofiarujących kadzidło. Gdy lud szemrze nazajutrz, plagę zatrzymuje dopiero Aaron, stając z kadzielnicą między umarłymi a żywymi.

    „Lecz jeśli Pan uczyni coś niezwykłego i ziemia otworzy swą paszczę i pochłonie ich ze wszystkim, co do nich należy, i zejdą żywi do piekła, wtedy poznacie, że zbluźnili Pana.”

    • bunt Korego
    • kadzielnice
    • rozstąpienie ziemi
    • plaga

    Kore, Dathan i Abiron rozruch między ludźmi uczynili, i pożarła ziemia żywolud inny przyzwalający im, a same z towarzystwem ogień spalił: tudzież i innych szemrzących czternaście tysięcy i siedm set.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

17. 17Rozdział 17Aby uciszyć szemrania, Pan każe zebrać po jednej lasce od każdego z dwunastu pokoleń, podpisanej imieniem przywódcy, i złożyć je w Namiocie Świadectwa: zakwitnie laska tego, kogo wybierze. Nazajutrz Mojżesz znajduje laskę Aarona z napęczniałymi pąkami, kwiatami i dojrzałymi migdałami, a pozostałe oddaje właścicielom. Laska wraca do Namiotu jako znak dla opornych, lud zaś woła z przerażeniem, że ginie każdy, kto zbliży się do przybytku.2 min

    Aby uciszyć szemrania, Pan każe zebrać po jednej lasce od każdego z dwunastu pokoleń, podpisanej imieniem przywódcy, i złożyć je w Namiocie Świadectwa: zakwitnie laska tego, kogo wybierze. Nazajutrz Mojżesz znajduje laskę Aarona z napęczniałymi pąkami, kwiatami i dojrzałymi migdałami, a pozostałe oddaje właścicielom. Laska wraca do Namiotu jako znak dla opornych, lud zaś woła z przerażeniem, że ginie każdy, kto zbliży się do przybytku.

    „Ten, którego wybiorę, będzie miał kwitnącą laskę.”

    • dwanaście lasek
    • laska Aarona
    • znak dla opornych

    Wzięte róższczki ode dwunaście książąt Izraelskich: tylko Aaronowa zakwitła i owoc dała: i schowana jest do przybytku Bożego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

18. 18Rozdział 18Pan mówi do Aarona, że on, jego synowie i dom jego ojca odpowiadają za wszystko, co dotyczy świątyni, Lewici zaś mają im służyć, nie zbliżając się ani do sprzętów, ani do ołtarza. W zamian za służbę kapłani dostają udział w ofiarach, pierwociny oliwy, wina i zboża oraz okup za pierworodnych, pięć syklów po upływie miesiąca. Lewitom przypadają dziesięciny, z których sami oddają kapłanom dziesiątą część, bo ziemi na własność nie dostaną żadnej.6 min

    Pan mówi do Aarona, że on, jego synowie i dom jego ojca odpowiadają za wszystko, co dotyczy świątyni, Lewici zaś mają im służyć, nie zbliżając się ani do sprzętów, ani do ołtarza. W zamian za służbę kapłani dostają udział w ofiarach, pierwociny oliwy, wina i zboża oraz okup za pierworodnych, pięć syklów po upływie miesiąca. Lewitom przypadają dziesięciny, z których sami oddają kapłanom dziesiątą część, bo ziemi na własność nie dostaną żadnej.

    „Ja jestem twoim udziałem i dziedzictwem pośród synów Izraela.”

    • obowiązki kapłanów
    • utrzymanie z ofiar
    • dziesięciny Lewitów

    O pracy i stróżach Lewitów: Pierwociny i ofiary kapłanów, a dziesięciny Lewitom naznaczone: Którzy zaś z tych dziesięcinę dawali Aaronowi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

19. 19Rozdział 19Pan podaje Mojżeszowi i Aaronowi przepis o krowie czerwonej, dorosłej, bez skazy i nigdy nie noszącej jarzma: kapłan Eleazar zabija ją poza obozem, kropi krwią siedem razy w stronę wejścia do przybytku i spala całą wraz z drewnem cedrowym, hizopem i szkarłatem. Popiół zebrany przez czystego mężczyznę i wsypany do naczynia z wodą żywą daje wodę pokropienia dla całej wspólnoty. Kto dotknie zwłok, kości albo grobu, albo wejdzie do namiotu, w którym ktoś umarł, jest nieczysty przez siedem dni i ma być pokropiony trzeciego i siódmego dnia, inaczej zostaje wyłączony z Izraela.4 min

    Pan podaje Mojżeszowi i Aaronowi przepis o krowie czerwonej, dorosłej, bez skazy i nigdy nie noszącej jarzma: kapłan Eleazar zabija ją poza obozem, kropi krwią siedem razy w stronę wejścia do przybytku i spala całą wraz z drewnem cedrowym, hizopem i szkarłatem. Popiół zebrany przez czystego mężczyznę i wsypany do naczynia z wodą żywą daje wodę pokropienia dla całej wspólnoty. Kto dotknie zwłok, kości albo grobu, albo wejdzie do namiotu, w którym ktoś umarł, jest nieczysty przez siedem dni i ma być pokropiony trzeciego i siódmego dnia, inaczej zostaje wyłączony z Izraela.

    „Będzie on zachowany dla całej wspólnoty synów Izraela jako woda pokropienia, gdyż krowa została spalona jako ofiara za grzech.”

    • krowa czerwona
    • woda pokropienia
    • nieczystość po zmarłym
    • oczyszczenie

    Z popiołu jałowice rydzawéj spalonéj czyniono wody oczyszczania, których na rozmaite potrzeby i oczyszczania używano.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

20. 20Rozdział 20Na pustyni Syn lud zatrzymuje się w Kadesz, gdzie umiera i zostaje pogrzebana Maria. Z braku wody zgromadzenie burzy się przeciw Mojżeszowi i Aaronowi, a Mojżesz dwa razy uderza laską w skałę, z której woda wypływa tak obficie, że pije lud i bydło; za brak wiary obaj słyszą, że nie wprowadzą tego ludu do obiecanej ziemi. Król Edomu odmawia przejścia przez swój kraj i wychodzi zbrojnie, więc obóz zawraca pod górę Hor, gdzie Aaron oddaje szaty synowi Eleazarowi i umiera, opłakiwany przez trzydzieści dni.5 min

    Na pustyni Syn lud zatrzymuje się w Kadesz, gdzie umiera i zostaje pogrzebana Maria. Z braku wody zgromadzenie burzy się przeciw Mojżeszowi i Aaronowi, a Mojżesz dwa razy uderza laską w skałę, z której woda wypływa tak obficie, że pije lud i bydło; za brak wiary obaj słyszą, że nie wprowadzą tego ludu do obiecanej ziemi. Król Edomu odmawia przejścia przez swój kraj i wychodzi zbrojnie, więc obóz zawraca pod górę Hor, gdzie Aaron oddaje szaty synowi Eleazarowi i umiera, opłakiwany przez trzydzieści dni.

    „Ponieważ nie uwierzyliście Mi i nie uświęciliście Mnie wobec synów Izraela, nie wprowadzicie tych ludzi do ziemi, którą im dam.”

    • śmierć Marii
    • woda ze skały
    • odmowa Edomu
    • śmierć Aarona

    Marya umarła: szemrzącemu ludu woda z sporu dana z skały: a Edom gdy ich przez ziemię nie chciał przepuścić, udali się do góry Hor: tam Eleazar na kapłaństwo poświęcony, a Aaron umarł.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

21. 21Rozdział 21Izrael ślubuje Panu zniszczenie miast Kananejczyka, króla Aradu, i po zwycięstwie nazywa to miejsce Chorma. W drodze ku Morzu Czerwonemu lud narzeka na brak chleba i wody, więc Pan zsyła węże jadowite, a na modlitwę Mojżesza każe wystawić na znaku węża miedzianego, po którego spojrzeniu ukąszeni wracają do zdrowia. Dalsze postoje wiodą do studni, przy której Izrael śpiewa pieśń, a potem giną w bitwach Sichon, król Amorytów, odmawiający przejścia przez swoją ziemię, oraz Og, król Baszanu, i zwycięzcy zajmują ich miasta.5 min

    Izrael ślubuje Panu zniszczenie miast Kananejczyka, króla Aradu, i po zwycięstwie nazywa to miejsce Chorma. W drodze ku Morzu Czerwonemu lud narzeka na brak chleba i wody, więc Pan zsyła węże jadowite, a na modlitwę Mojżesza każe wystawić na znaku węża miedzianego, po którego spojrzeniu ukąszeni wracają do zdrowia. Dalsze postoje wiodą do studni, przy której Izrael śpiewa pieśń, a potem giną w bitwach Sichon, król Amorytów, odmawiający przejścia przez swoją ziemię, oraz Og, król Baszanu, i zwycięzcy zajmują ich miasta.

    „Zrób miedzianego węża i umieść go na znaku. Kto zostanie ukąszony i spojrzy na niego, pozostanie przy życiu.”

    • miedziany wąż
    • węże jadowite
    • szemranie ludu
    • zwycięstwo nad Sichonem

    Lud Izraelski zwalczył króla Chananejskiego: a gdy szemrali przeciwko Panu o drogę, wężami skarani: a ku zabieżeniu takiéj pladze, miedzianego węża zawieszono, i uzdrawiał lud. Sehon i Og królowie zwalczeni.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

22. 22Rozdział 22Obóz Izraela staje na polach Moabu naprzeciwko Jerycha, a przelękniony Balak, król Moabu, posyła po wróżbitę Balaama, syna Beora, żeby przeklął ten lud. Bóg najpierw zakazuje mu jechać, a gdy posłowie wracają z obietnicą hojnej zapłaty, pozwala ruszyć pod warunkiem, że powie tylko to, co usłyszy. W drodze oślica trzy razy zbacza przed Aniołem Pańskim z dobytym mieczem, którego jeździec nie widzi, i po trzecim biciu przemawia do niego; Balaam dostrzega wreszcie Anioła i jedzie dalej, aż Balak wprowadza go na wyżyny Baala.6 min

    Obóz Izraela staje na polach Moabu naprzeciwko Jerycha, a przelękniony Balak, król Moabu, posyła po wróżbitę Balaama, syna Beora, żeby przeklął ten lud. Bóg najpierw zakazuje mu jechać, a gdy posłowie wracają z obietnicą hojnej zapłaty, pozwala ruszyć pod warunkiem, że powie tylko to, co usłyszy. W drodze oślica trzy razy zbacza przed Aniołem Pańskim z dobytym mieczem, którego jeździec nie widzi, i po trzecim biciu przemawia do niego; Balaam dostrzega wreszcie Anioła i jedzie dalej, aż Balak wprowadza go na wyżyny Baala.

    „Nie chodź z nimi i nie przeklinaj tego ludu, bo jest błogosławiony.”

    • wróżbita Balaam
    • król Balak
    • mówiąca oślica
    • anioł z mieczem

    Król Moabski Balak po dwakroć Balaama przyzywa, aby złorzeczył ludu Izraelskiemu: ale mu tego Bóg bronił: a na koniec Aniół go zgromił, a oślica przemówiła.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

23. 23Rozdział 23Na żądanie Balaama Balak buduje siedem ołtarzy i składa na nich cielce i barany, lecz Pan wkłada w usta wróżbity błogosławieństwo: lud, którego prochu nikt nie policzy, mieszka osobno i nie jest przeklęty. Rozgniewany król prowadzi go na szczyt góry Pisgah, gdzie znowu stawiają siedem ołtarzy, i słyszy drugą przepowiednię, o niezmiennym słowie Boga i o ludzie, który podnosi się jak lew. Balak zabrania mu wreszcie i przeklinać, i błogosławić, po czym wiedzie go na szczyt góry Peor, by spróbować po raz trzeci.4 min

    Na żądanie Balaama Balak buduje siedem ołtarzy i składa na nich cielce i barany, lecz Pan wkłada w usta wróżbity błogosławieństwo: lud, którego prochu nikt nie policzy, mieszka osobno i nie jest przeklęty. Rozgniewany król prowadzi go na szczyt góry Pisgah, gdzie znowu stawiają siedem ołtarzy, i słyszy drugą przepowiednię, o niezmiennym słowie Boga i o ludzie, który podnosi się jak lew. Balak zabrania mu wreszcie i przeklinać, i błogosławić, po czym wiedzie go na szczyt góry Peor, by spróbować po raz trzeci.

    „Bóg nie jest człowiekiem, żeby kłamał, ani synem człowieczym, żeby się zmieniał.”

    • siedem ołtarzy
    • błogosławieństwo Izraela
    • przepowiednie Balaama

    Balaam kazał sobie siedm ołtarzów uczynić, aby ludu złorzeczył: ale Pan Bóg złorzeczenie obrócił w błogosławieństwo: Potem na inną górę wiódł go król Balak.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

24. 24Rozdział 24Balaam przestaje szukać wróżby, patrzy na obóz Izraela rozłożony według szczepów i pod wpływem ducha Bożego mówi o pięknie namiotów Jakuba, o królu wywyższonym ponad Agaga i o ludzie, który leży jak lew. Balak klaszcze w dłonie z gniewu, bo zamiast przekleństw usłyszał trzykrotne błogosławieństwo, i odprawia wróżbitę bez obiecanej nagrody. Na odejście Balaam zapowiada jeszcze berło, które pobije książąt Moabu, oraz losy Amaleka, Kenijczyka i Asyrii, a potem obaj rozchodzą się każdy w swoją stronę.4 min

    Balaam przestaje szukać wróżby, patrzy na obóz Izraela rozłożony według szczepów i pod wpływem ducha Bożego mówi o pięknie namiotów Jakuba, o królu wywyższonym ponad Agaga i o ludzie, który leży jak lew. Balak klaszcze w dłonie z gniewu, bo zamiast przekleństw usłyszał trzykrotne błogosławieństwo, i odprawia wróżbitę bez obiecanej nagrody. Na odejście Balaam zapowiada jeszcze berło, które pobije książąt Moabu, oraz losy Amaleka, Kenijczyka i Asyrii, a potem obaj rozchodzą się każdy w swoją stronę.

    „Wschodzi gwiazda z Jakuba i powstaje berło z Izraela, które pobije książąt Moabu i zniszczy wszystkich synów Seta.”

    • mowy Balaama
    • gwiazda z Jakuba
    • błogosławieństwo namiotów
    • gniew Balaka

    Balaam po trzeci kroć błogosławi i szczęśliwe rzeczy winszuje ludu Izraelskiemu: i o Chrystusie, Amalekitach, Cynejczykach i Rzymianach, wiele opowiada rzeczy przyszłych.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

25. 25Rozdział 25W Szittim lud cudzołoży z córkami Moabu, je z ich ofiar i oddaje pokłon bogom, przywiązując się do Baal-Peora, więc Pan każe powiesić przywódców, a sędziom zabić winnych. Gdy jeden z Izraelitów na oczach wszystkich wprowadza do siebie Madianitkę, Pinchas, syn Eleazara, przebija sztyletem oboje i ustaje plaga, w której zginęły dwadzieścia cztery tysiące ludzi. Zabici to Zambri z pokolenia Symeona i Kozbi, córka madianickiego przywódcy Sura; Pinchas otrzymuje przymierze wiecznego kapłaństwa, a Madianianie mają być odtąd traktowani jak wrogowie.3 min

    W Szittim lud cudzołoży z córkami Moabu, je z ich ofiar i oddaje pokłon bogom, przywiązując się do Baal-Peora, więc Pan każe powiesić przywódców, a sędziom zabić winnych. Gdy jeden z Izraelitów na oczach wszystkich wprowadza do siebie Madianitkę, Pinchas, syn Eleazara, przebija sztyletem oboje i ustaje plaga, w której zginęły dwadzieścia cztery tysiące ludzi. Zabici to Zambri z pokolenia Symeona i Kozbi, córka madianickiego przywódcy Sura; Pinchas otrzymuje przymierze wiecznego kapłaństwa, a Madianianie mają być odtąd traktowani jak wrogowie.

    „Pinchas, syn Eleazara, syna kapłana Aarona, odwrócił gniew Mój od synów Izraela, bo ogarnęła go Moja gorliwość przeciwko nim, żebym Ja sam nie wytracił synów Izraela w gniewie swoim.”

    • kult Peora
    • gorliwość Pinchasa
    • plaga w Izraelu
    • przymierze kapłaństwa

    Izrael się splugawil córkami Madyańskiemi, dlaczego Pan książęta kazał zwiesić ku słońcu. Phinees odzierżał kapłaństwo wieczne, przeto że zabił Zambrego i Kozbę na nierządzie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

26. 26Rozdział 26Po wygaśnięciu kary Pan każe Mojżeszowi i kapłanowi Eleazarowi policzyć na równinie Moabu wszystkich mężczyzn od dwudziestu lat wzwyż, zdolnych do wojny. Spis idzie pokolenie po pokoleniu, od Rubena po Neftalego, wymieniając rody wywodzące się od synów każdego z nich, i daje razem sześćset jeden tysięcy siedemset trzydziestu. Ziemia ma być rozdzielona przez losowanie, a liczniejsze rody otrzymają większą część. Osobno policzono dwadzieścia trzy tysiące Lewitów, a z pokolenia spisanego wcześniej na pustyni Synaj nie został nikt prócz Kaleba i Jozuego.9 min

    Po wygaśnięciu kary Pan każe Mojżeszowi i kapłanowi Eleazarowi policzyć na równinie Moabu wszystkich mężczyzn od dwudziestu lat wzwyż, zdolnych do wojny. Spis idzie pokolenie po pokoleniu, od Rubena po Neftalego, wymieniając rody wywodzące się od synów każdego z nich, i daje razem sześćset jeden tysięcy siedemset trzydziestu. Ziemia ma być rozdzielona przez losowanie, a liczniejsze rody otrzymają większą część. Osobno policzono dwadzieścia trzy tysiące Lewitów, a z pokolenia spisanego wcześniej na pustyni Synaj nie został nikt prócz Kaleba i Jozuego.

    „Taka jest łączna liczba synów Izraela, których policzono: sześćset jeden tysięcy siedemset trzydziestu.”

    • drugi spis ludu
    • rody pokoleń
    • podział ziemi losem
    • spis Lewitów

    Drugi raz poczytają syny Izraelowe, gdy już do ziemie obiecanéj wniść mieli, tylko te, którzy ku boju sposobni.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

27. 27Rozdział 27Córki Salpaada z pokolenia Manassesa stają u wejścia do namiotu przymierza i proszą o dziedzictwo po ojcu, który umarł bez synów. Pan uznaje ich żądanie i podaje porządek dziedziczenia: po bezdzietnym mężczyźnie majątek przechodzi na córkę, potem na braci, na braci ojca, a na końcu na najbliższych krewnych. Mojżesz ma wejść na górę Abarim, obejrzeć obiecaną ziemię i odejść do swojego ludu, bo sprzeciwił się Panu przy wodach sporu w Kadesz. Na jego prośbę o pasterza dla zgromadzenia Pan wskazuje Jozuego, syna Nuna, któremu Mojżesz wkłada ręce na głowę przed kapłanem Eleazarem.3 min

    Córki Salpaada z pokolenia Manassesa stają u wejścia do namiotu przymierza i proszą o dziedzictwo po ojcu, który umarł bez synów. Pan uznaje ich żądanie i podaje porządek dziedziczenia: po bezdzietnym mężczyźnie majątek przechodzi na córkę, potem na braci, na braci ojca, a na końcu na najbliższych krewnych. Mojżesz ma wejść na górę Abarim, obejrzeć obiecaną ziemię i odejść do swojego ludu, bo sprzeciwił się Panu przy wodach sporu w Kadesz. Na jego prośbę o pasterza dla zgromadzenia Pan wskazuje Jozuego, syna Nuna, któremu Mojżesz wkłada ręce na głowę przed kapłanem Eleazarem.

    „Córki Salpaada żądają rzeczy słusznej. Daj im dziedzictwo wśród krewnych ich ojca i pozwól, by po nim objęły je w posiadanie.”

    • córki Salpaada
    • prawo dziedziczenia
    • następca Mojżesza

    Prawo o dziedziczeniu a przypadkach: Pan Mojżeszowi i śmierć opowiedział, i namiastka naznaczył.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

28. 28Rozdział 28Mojżesz dostaje porządek ofiar, które mają być składane we właściwych porach. Codziennie rano i pod wieczór spala się dwa roczne baranki bez skazy z mąką, oliwą i winem jako całopalenie ustawiczne, w dzień sobotni dwa razy tyle, a pierwszego dnia miesiąca dochodzą dwa cielce, baran, siedem baranków i kozioł za grzechy. Dalej idą święta: Pascha czternastego dnia pierwszego miesiąca, siedem dni przaśnego chleba z pierwszym i siódmym dniem wolnym od pracy, oraz dzień pierwocin po upływie tygodni, gdy składa się nowe zboże.4 min

    Mojżesz dostaje porządek ofiar, które mają być składane we właściwych porach. Codziennie rano i pod wieczór spala się dwa roczne baranki bez skazy z mąką, oliwą i winem jako całopalenie ustawiczne, w dzień sobotni dwa razy tyle, a pierwszego dnia miesiąca dochodzą dwa cielce, baran, siedem baranków i kozioł za grzechy. Dalej idą święta: Pascha czternastego dnia pierwszego miesiąca, siedem dni przaśnego chleba z pierwszym i siódmym dniem wolnym od pracy, oraz dzień pierwocin po upływie tygodni, gdy składa się nowe zboże.

    „Rozkaż synom Izraela i powiedz im: Moją ofiarę, chleby i spalanie przyjemnej woni składajcie we właściwych porach.”

    • ofiary codzienne
    • całopalenie ustawiczne
    • święto Paschy
    • dzień pierwocin

    Opisuje ofiary każdego dnia: tygodniowe: miesięczne: uroczyste dwie: Przaśnic i Tygodniów.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

29. 29Rozdział 29Siódmy miesiąc otwiera dzień trąbienia na trąbach, święty i wolny od służebnej pracy, z całopaleniem z cielca, barana, siedmiu baranków i kozła za grzech. Dziesiątego dnia lud ma umartwiać swoje dusze i złożyć takie same ofiary na oczyszczenie. Od piętnastego dnia trwa siedmiodniowe święto, w którym pierwszego dnia składa się trzynaście cielców, a każdego kolejnego o jednego mniej, zawsze z dwoma baranami i czternastoma barankami. Ósmy dzień jest wielce uroczysty i zamyka cały szereg ofiarą z jednego cielca, barana i siedmiu baranków.6 min

    Siódmy miesiąc otwiera dzień trąbienia na trąbach, święty i wolny od służebnej pracy, z całopaleniem z cielca, barana, siedmiu baranków i kozła za grzech. Dziesiątego dnia lud ma umartwiać swoje dusze i złożyć takie same ofiary na oczyszczenie. Od piętnastego dnia trwa siedmiodniowe święto, w którym pierwszego dnia składa się trzynaście cielców, a każdego kolejnego o jednego mniej, zawsze z dwoma baranami i czternastoma barankami. Ósmy dzień jest wielce uroczysty i zamyka cały szereg ofiarą z jednego cielca, barana i siedmiu baranków.

    „Pierwszy dzień siódmego miesiąca będzie dla was dniem chwalebnym i świętym: nie będziecie w nim wykonywać żadnej służebnej pracy, gdyż jest to dzień trąbienia na trąbach.”

    • dzień trąbienia
    • ofiary świąteczne
    • siódmy miesiąc
    • umartwienie dusz

    Uroczyste święta księżyca siódmego, i ofiary, które mieli w nie ofiarować, zwłaszcza święta Kuczek przez ośm dni opisuje.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

30. 30Rozdział 30Mojżesz przekazuje przełożonym pokoleń prawo o ślubach i przysięgach. Mężczyzna, który ślubował Panu, musi dotrzymać słowa bez wyjątku, a ślub dziewczyny mieszkającej u ojca i ślub żony są ważne wtedy, gdy ojciec albo mąż o nich usłyszy i zamilczy. Jeśli któryś z nich sprzeciwi się od razu, obietnica upada i kobieta nie ponosi winy. Wdowa i kobieta porzucona wypełniają to, co ślubowały, a mąż, który sprzeciwił się dopiero później, sam bierze na siebie winę żony.3 min

    Mojżesz przekazuje przełożonym pokoleń prawo o ślubach i przysięgach. Mężczyzna, który ślubował Panu, musi dotrzymać słowa bez wyjątku, a ślub dziewczyny mieszkającej u ojca i ślub żony są ważne wtedy, gdy ojciec albo mąż o nich usłyszy i zamilczy. Jeśli któryś z nich sprzeciwi się od razu, obietnica upada i kobieta nie ponosi winy. Wdowa i kobieta porzucona wypełniają to, co ślubowały, a mąż, który sprzeciwił się dopiero później, sam bierze na siebie winę żony.

    „Jeśli jakiś mężczyzna złoży ślub Panu albo zobowiąże się przysięgą, nie złamie swojego słowa, lecz wypełni wszystko, co obiecał.”

    • śluby i przysięgi
    • ślub kobiety
    • zgoda ojca
    • władza męża

    O ślubie i przysiędze męskiéj: a kiedy ślub albo przysięga panien, albo żon waży, albo nie waży.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

31. 31Rozdział 31Zanim Mojżesz odejdzie do swojego ludu, ma pomścić krzywdę Izraela na Madianitach. Dwanaście tysięcy zbrojnych, po tysiącu z każdego pokolenia, wyrusza z Fineesem, synem kapłana Eleazara, pokonuje Madianitów, zabija pięciu ich królów oraz Balaama, syna Beora, i wraca z łupem i jeńcami. Mojżesz gani dowódców za ocalenie kobiet, które przez sprawę Peora wciągnęły lud w grzech, i każe oczyścić wojowników oraz zdobyte rzeczy ogniem albo wodą. Łup dzielą na pół między wojsko i resztę ludu, odkładając część dla Pana kapłanowi i Lewitom, a dowódcy składają zdobyte złoto w Namiocie Świadectwa.6 min

    Zanim Mojżesz odejdzie do swojego ludu, ma pomścić krzywdę Izraela na Madianitach. Dwanaście tysięcy zbrojnych, po tysiącu z każdego pokolenia, wyrusza z Fineesem, synem kapłana Eleazara, pokonuje Madianitów, zabija pięciu ich królów oraz Balaama, syna Beora, i wraca z łupem i jeńcami. Mojżesz gani dowódców za ocalenie kobiet, które przez sprawę Peora wciągnęły lud w grzech, i każe oczyścić wojowników oraz zdobyte rzeczy ogniem albo wodą. Łup dzielą na pół między wojsko i resztę ludu, odkładając część dla Pana kapłanowi i Lewitom, a dowódcy składają zdobyte złoto w Namiocie Świadectwa.

    „Pomść najpierw krzywdę synów Izraela na Madianitach, a potem zostaniesz przyłączony do swojego ludu.”

    • wojna z Madianitami
    • śmierć Balaama
    • podział łupu
    • oczyszczenie po wojnie

    Poraziwszy Madyańczyki, same tylko panny zachowali: Plony w równy dział dano między waleczniki i pospólstwo: Pierwociny kapłanom i Lewitom z nich oddzielają, i dary Panu dziękując ofiarują hojne.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

32. 32Rozdział 32Synowie Rubena i Gada, mający ogromne stada, proszą Mojżesza o ziemie Jazer i Gilead po wschodniej stronie Jordanu i o zwolnienie z przeprawy. Mojżesz wybucha gniewem i przypomina wysłanników z Kadesz-Barnea, którzy odebrali ludowi odwagę, za co całe pokolenie czterdzieści lat ginęło na pustyni. Proszący obiecują zostawić dzieci i bydło w miastach warownych, a sami zbrojnie iść przed braćmi, dopóki Izrael nie obejmie dziedzictwa, i na tym warunku otrzymują królestwa Sichona i Oga. Odbudowują potem swoje miasta, a Machir, Jair i Noba zajmują Gilead wraz z wioskami.6 min

    Synowie Rubena i Gada, mający ogromne stada, proszą Mojżesza o ziemie Jazer i Gilead po wschodniej stronie Jordanu i o zwolnienie z przeprawy. Mojżesz wybucha gniewem i przypomina wysłanników z Kadesz-Barnea, którzy odebrali ludowi odwagę, za co całe pokolenie czterdzieści lat ginęło na pustyni. Proszący obiecują zostawić dzieci i bydło w miastach warownych, a sami zbrojnie iść przed braćmi, dopóki Izrael nie obejmie dziedzictwa, i na tym warunku otrzymują królestwa Sichona i Oga. Odbudowują potem swoje miasta, a Machir, Jair i Noba zajmują Gilead wraz z wioskami.

    „Czy wasi bracia pójdą na wojnę, a wy zostaniecie tutaj?”

    • ziemie za Jordanem
    • pokolenie Rubena
    • udział w wojnie
    • miasta warowne

    Synom Ruben i Gad, połowicy pokolenia Manassesowego dano część ich za Jordanem: a oni się obowiązali bracią swoją do ziemie obiecanéj zbrojno doprowadzić.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

33. 33Rozdział 33Mojżesz spisuje na rozkaz Pana kolejne postoje Izraela od wyjścia z Ramesse nazajutrz po Passze aż po stepy Moabu nad Jordanem naprzeciw Jerycha. Lista prowadzi przez Sokot, przejście przez morze, Mara i Elim z dwunastoma źródłami, Refidim bez wody, pustynię Synaj, Groby Pożądania i Kadesz, a przy górze Hor notuje śmierć Aarona w czterdziestym roku po wyjściu z Egiptu. Na końcu Pan nakazuje po przeprawie przez Jordan wytępić mieszkańców ziemi Kananejskiej, połamać ich bałwany i podzielić kraj losem; pozostawieni byliby jak gwoździe w oczach i oszczepy w bokach.5 min

    Mojżesz spisuje na rozkaz Pana kolejne postoje Izraela od wyjścia z Ramesse nazajutrz po Passze aż po stepy Moabu nad Jordanem naprzeciw Jerycha. Lista prowadzi przez Sokot, przejście przez morze, Mara i Elim z dwunastoma źródłami, Refidim bez wody, pustynię Synaj, Groby Pożądania i Kadesz, a przy górze Hor notuje śmierć Aarona w czterdziestym roku po wyjściu z Egiptu. Na końcu Pan nakazuje po przeprawie przez Jordan wytępić mieszkańców ziemi Kananejskiej, połamać ich bałwany i podzielić kraj losem; pozostawieni byliby jak gwoździe w oczach i oszczepy w bokach.

    „Oto kolejne postoje synów Izraela, którzy wyszli z Egiptu swoimi hufcami pod wodzą Mojżesza i Aarona.”

    • etapy wędrówki
    • wyjście z Egiptu
    • śmierć Aarona
    • nakaz podziału ziemi

    Obliczywszy czterdzieści i dwoje stacyi, w których Izraelczycy postawali przez ten czas, jako wyszli z Egiptu, aż do wejścia do ziemie obiecanéj: każe Pan Chananejczyki wybić: Aaron téż na górze umarł.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

34. 34Rozdział 34Pan wyznacza granice ziemi Kanaan, którą Izrael ma objąć przez losowanie: od południa pustynia Syn przy Edomie i Morze Słone, od zachodu Wielkie Morze, od północy pasmo biegnące do Ematu i Sedadu, a od wschodu linia od wsi Enan przez Reblę do Morza Kinneret i dalej Jordanem. Dział w tych granicach weźmie dziewięć pokoleń i połowa pokolenia, bo Ruben, Gad i połowa pokolenia Manassesa dostały już swoje za Jordanem. Podziału dokonają kapłan Eleazar i Jozue, syn Nuna, wraz z dwunastoma wymienionymi po imieniu przywódcami, po jednym z każdego pokolenia.3 min

    Pan wyznacza granice ziemi Kanaan, którą Izrael ma objąć przez losowanie: od południa pustynia Syn przy Edomie i Morze Słone, od zachodu Wielkie Morze, od północy pasmo biegnące do Ematu i Sedadu, a od wschodu linia od wsi Enan przez Reblę do Morza Kinneret i dalej Jordanem. Dział w tych granicach weźmie dziewięć pokoleń i połowa pokolenia, bo Ruben, Gad i połowa pokolenia Manassesa dostały już swoje za Jordanem. Podziału dokonają kapłan Eleazar i Jozue, syn Nuna, wraz z dwunastoma wymienionymi po imieniu przywódcami, po jednym z każdego pokolenia.

    „Nakaż synom Izraela i powiedz im: Gdy wejdziecie do ziemi Kanaan, która przypadnie wam w dziedzictwo przez losowanie, oto jakie będą jej granice.”

    • granice ziemi Kanaan
    • podział losem
    • dział za Jordanem
    • przywódcy pokoleń

    Ograniczywszy cztery części ziemie obiecanéj, według czterech stron świata, dzielić rozkazano je losem, i naznaczono, kto ją miał wydzielać.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

35. 35Rozdział 35Lewici mają otrzymać od pozostałych pokoleń czterdzieści osiem miast do zamieszkania wraz z pastwiskami wokoło, przy czym bogatsze pokolenia dadzą więcej niż ubogie. Sześć z nich będzie schronieniem, trzy za Jordanem i trzy w ziemi kananejskiej, dla tego, kto nieumyślnie przelał krew i czeka tam na rozprawę, bezpieczny od krewnego zabitego. Zabójstwo umyślne karane jest śmiercią z ręki mściciela krwi, a nieumyślne pobytem w mieście schronienia do śmierci wielkiego kapłana. Skazać można tylko na zeznaniach więcej niż jednego świadka, a okupu za krew nie wolno przyjąć.4 min

    Lewici mają otrzymać od pozostałych pokoleń czterdzieści osiem miast do zamieszkania wraz z pastwiskami wokoło, przy czym bogatsze pokolenia dadzą więcej niż ubogie. Sześć z nich będzie schronieniem, trzy za Jordanem i trzy w ziemi kananejskiej, dla tego, kto nieumyślnie przelał krew i czeka tam na rozprawę, bezpieczny od krewnego zabitego. Zabójstwo umyślne karane jest śmiercią z ręki mściciela krwi, a nieumyślne pobytem w mieście schronienia do śmierci wielkiego kapłana. Skazać można tylko na zeznaniach więcej niż jednego świadka, a okupu za krew nie wolno przyjąć.

    „Gdy zbieg znajdzie się w takim mieście, krewny zabitego nie będzie mógł go zabić, dopóki nie stanie przed obliczem zgromadzenia i jego sprawa nie zostanie osądzona.”

    • miasta Lewitów
    • miasta schronienia
    • prawo o zabójstwie
    • mściciel krwi

    Miasta Lewitom rozkazuje Pan oddzielić, i sześć zbrodniom, ku ucieczce. Prawo o mężobójstwie dobrowolnem i przygodnem. Jednego świadectwo nieważne.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

36. 36Rozdział 36Naczelnicy rodów z pokolenia Galaada przychodzą do Mojżesza z obawą, że dziedzictwo przyznane córkom Salphaada przejdzie do obcego pokolenia, jeśli wyjdą za mąż poza swój ród, a w roku jubileuszowym podział losów się pomiesza. Mojżesz przyznaje im rację i ogłasza prawo Pana: córki mogą wybrać mężów swobodnie, byle z własnego pokolenia, bo dziedzictwo nie ma przechodzić z pokolenia do pokolenia. Maala, Tersa, Hegla, Melcha i Noa poślubiają synów swoich stryjów, a przyznany im majątek pozostaje w pokoleniu i domu ich ojca.2 min

    Naczelnicy rodów z pokolenia Galaada przychodzą do Mojżesza z obawą, że dziedzictwo przyznane córkom Salphaada przejdzie do obcego pokolenia, jeśli wyjdą za mąż poza swój ród, a w roku jubileuszowym podział losów się pomiesza. Mojżesz przyznaje im rację i ogłasza prawo Pana: córki mogą wybrać mężów swobodnie, byle z własnego pokolenia, bo dziedzictwo nie ma przechodzić z pokolenia do pokolenia. Maala, Tersa, Hegla, Melcha i Noa poślubiają synów swoich stryjów, a przyznany im majątek pozostaje w pokoleniu i domu ich ojca.

    „Oto prawo wydane przez Pana w sprawie córek Salphaada: niech wychodzą za mąż za kogo chcą, byle tylko za mężczyzn ze swego pokolenia.”

    • małżeństwa w pokoleniu
    • dziedzictwo córek
    • córki Salphaada

    Pokolenia, aby się zejmowaniem żon nie mieszali: aby się dzierżawy a imienia różnych nie pomięszali.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

Pięcioksiąg

Pięć pierwszych ksiąg to fundament całej Biblii: początek świata, wybranie jednej rodziny, wyjście z niewoli i prawo, które z grupy uciekinierów zrobiło lud. Kończą się tuż przed granicą ziemi obiecanej, na śmierci Mojżesza — a wszystko, co dalej, odwołuje się do tych pięciu zwojów.

• Księga Rodzaju
• Księga Wyjścia
• Księga Kapłańska
• Księga Powtórzonego Prawa