Ewangelia wg św. Mateusza

Rozdziały i ich streszczenia

Rozwiń rozdział, żeby przeczytać, o czym jest. Streszczenia pisane kursywą pochodzą z wydania z 1923 roku.

1. 1Rozdział 1Rodowód Jezusa biegnie od Abrahama przez Dawida do Józefa, męża Maryi, i rozkłada się na trzy ciągi po czternaście pokoleń: do Dawida, od Dawida do przesiedlenia babilońskiego i od przesiedlenia do Chrystusa. Potem Józef, dowiedziawszy się, że zaślubiona mu Maryja jest brzemienna, chce ją oddalić potajemnie, ale anioł we śnie każe mu ją przyjąć i nadać dziecku imię Jezus.3 min

   Rodowód Jezusa biegnie od Abrahama przez Dawida do Józefa, męża Maryi, i rozkłada się na trzy ciągi po czternaście pokoleń: do Dawida, od Dawida do przesiedlenia babilońskiego i od przesiedlenia do Chrystusa. Potem Józef, dowiedziawszy się, że zaślubiona mu Maryja jest brzemienna, chce ją oddalić potajemnie, ale anioł we śnie każe mu ją przyjąć i nadać dziecku imię Jezus.

   „Porodzi syna i nadasz Mu imię Jezus, bo On zbawi swój lud od jego grzechów.”

   • rodowód Jezusa
   • czternaście pokoleń
   • sen Józefa

   Przodki Pana Jezu Chrysta, z których poszedł wedle ciała, opisuje. Aniół daje sprawę Józephowi o poczęciu Panny Maryéj, poślubionéj żony jego, i o synie, którego porodzić miała.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

2. 2Rozdział 2Mędrcy ze wschodu pytają w Jerozolimie o nowo narodzonego króla żydowskiego, a uczeni wskazują im Betlejem; gwiazda prowadzi ich do dziecięcia, któremu składają złoto, kadzidło i mirrę. Ostrzeżeni we śnie wracają inną drogą, Józef ucieka z dziecięciem i Maryją do Egiptu, a Herod każe pozabijać w Betlejem dzieci do dwóch lat. Po śmierci Heroda rodzina wraca i osiada w Nazarecie.4 min

   Mędrcy ze wschodu pytają w Jerozolimie o nowo narodzonego króla żydowskiego, a uczeni wskazują im Betlejem; gwiazda prowadzi ich do dziecięcia, któremu składają złoto, kadzidło i mirrę. Ostrzeżeni we śnie wracają inną drogą, Józef ucieka z dziecięciem i Maryją do Egiptu, a Herod każe pozabijać w Betlejem dzieci do dwóch lat. Po śmierci Heroda rodzina wraca i osiada w Nazarecie.

   „Wszedłszy do domu, znaleźli dziecię z Maryją, jego matką, i upadłszy, oddali mu pokłon.”

   • pokłon Mędrców
   • ucieczka do Egiptu
   • rzeź dzieci

   Tu się trzech królów do Jezusa narodzonego z dary przyjazd, Herodowe nad niewinnemi dziatkami okrucieństwo, Chrystusowe do Egiptu wygnanie a zjechanie, i zaś nawrócenie do ziemie Izraelskiéj, opisuje.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

3. 3Rozdział 3Jan Chrzciciel głosi na pustyni w ziemi judzkiej pokutę i bliskie królestwo niebieskie, chrzci w Jordanie tłumy wyznające grzechy, a faryzeuszom i saduceuszom wymawia, że pochodzenie od Abrahama nic nie da bez owocu pokuty. Zapowiada potężniejszego od siebie, który ochrzci Duchem Świętym i ogniem. Gdy chrzci przybyłego z Galilei Jezusa, otwierają się niebiosa, Duch Boży zstępuje jak gołębica i rozlega się głos z nieba.2 min

   Jan Chrzciciel głosi na pustyni w ziemi judzkiej pokutę i bliskie królestwo niebieskie, chrzci w Jordanie tłumy wyznające grzechy, a faryzeuszom i saduceuszom wymawia, że pochodzenie od Abrahama nic nie da bez owocu pokuty. Zapowiada potężniejszego od siebie, który ochrzci Duchem Świętym i ogniem. Gdy chrzci przybyłego z Galilei Jezusa, otwierają się niebiosa, Duch Boży zstępuje jak gołębica i rozlega się głos z nieba.

   „Czyńcie pokutę, bo zbliżyło się królestwo niebieskie.”

   • chrzest Jezusa
   • pokuta
   • głos na pustyni

   Jana Chrzciciela, proroka świętego, kazanie i ostry żywot zamyka, do którego, kiedy się Pharyzeuszowie zbiegali, jako je pofukał, ucząc je, aby pokutę stroili, jako téż Pana Chrystusa ochrzcił.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

4. 4Rozdział 4Na pustyni, po czterdziestu dniach postu, diabeł kusi Jezusa chlebem z kamieni, skokiem ze szczytu świątyni i władzą nad królestwami świata, a Jezus trzy razy odpowiada tym, co napisano. Potem osiada w Kafarnaum, zaczyna głosić pokutę i bliskie królestwo niebieskie, a nad morzem Galilejskim wzywa za sobą Szymona Piotra, Andrzeja, Jakuba i Jana. Obchodzi całą Galileę, nauczając w synagogach i uzdrawiając chorych, a za Nim idą rzesze.3 min

   Na pustyni, po czterdziestu dniach postu, diabeł kusi Jezusa chlebem z kamieni, skokiem ze szczytu świątyni i władzą nad królestwami świata, a Jezus trzy razy odpowiada tym, co napisano. Potem osiada w Kafarnaum, zaczyna głosić pokutę i bliskie królestwo niebieskie, a nad morzem Galilejskim wzywa za sobą Szymona Piotra, Andrzeja, Jakuba i Jana. Obchodzi całą Galileę, nauczając w synagogach i uzdrawiając chorych, a za Nim idą rzesze.

   „Chodźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi.”

   • kuszenie na pustyni
   • powołanie rybaków
   • początek nauczania

   Post Chrystusów i pokusa, początek a założenie kazania jego, Piotra, Andrzeja, Jakóba i Jana, dwu synów Zebedeuszowych, ku sobie na zwolennictwo wyzywa, Galilejczykom Ewangelią powiada, i rozliczne choroby leczy.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

5. 5Rozdział 5Jezus wychodzi na górę i otwiera mowę błogosławieństwami dla ubogich duchem, cichych, płaczących, pragnących sprawiedliwości, miłosiernych, czystego serca, czyniących pokój i prześladowanych. Uczniów nazywa solą ziemi i światłością świata, a o Prawie mówi, że nie przyszedł go rozwiązać, lecz wypełnić. Dalej zaostrza dawne przykazania: gniew na brata zrównuje z zabójstwem, pożądliwe spojrzenie z cudzołóstwem, odrzuca rozwód, przysięgę i odwet, a nakazuje miłość nieprzyjaciół.6 min

   Jezus wychodzi na górę i otwiera mowę błogosławieństwami dla ubogich duchem, cichych, płaczących, pragnących sprawiedliwości, miłosiernych, czystego serca, czyniących pokój i prześladowanych. Uczniów nazywa solą ziemi i światłością świata, a o Prawie mówi, że nie przyszedł go rozwiązać, lecz wypełnić. Dalej zaostrza dawne przykazania: gniew na brata zrównuje z zabójstwem, pożądliwe spojrzenie z cudzołóstwem, odrzuca rozwód, przysięgę i odwet, a nakazuje miłość nieprzyjaciół.

   „Błogosławieni ubodzy duchem, bo do nich należy królestwo niebieskie.”

   • błogosławieństwa
   • kazanie na górze
   • miłość nieprzyjaciół

   Na górze Pan każe o błogosławieństwie, Apostoły solą i światłością zowie, uczy, dlaczego na świat przyszedł, jako się przeciwko bratu swemu każdy ma zachować, przeciwko członkowi wzgorszającemu, przeciwko żonie, o przysiędze, o nieprzyjacielu i o szkodniku.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

6. 6Rozdział 6Jezus przestrzega przed pełnieniem dobrych uczynków na pokaz: jałmużna, modlitwa i post mają zostać w skrytości, bo obłudnicy szukający pochwały wzięli już swoją zapłatę. Uczniom podaje wzór krótkiej modlitwy do Ojca w niebie i wiąże Boże przebaczenie z przebaczaniem ludziom. Dalej każe gromadzić skarby w niebie, a nie na ziemi, przypomina, że nikt nie służy dwóm panom, i na przykładzie ptaków oraz lilii polnych odwodzi od troski o jedzenie i odzienie.5 min

   Jezus przestrzega przed pełnieniem dobrych uczynków na pokaz: jałmużna, modlitwa i post mają zostać w skrytości, bo obłudnicy szukający pochwały wzięli już swoją zapłatę. Uczniom podaje wzór krótkiej modlitwy do Ojca w niebie i wiąże Boże przebaczenie z przebaczaniem ludziom. Dalej każe gromadzić skarby w niebie, a nie na ziemi, przypomina, że nikt nie służy dwóm panom, i na przykładzie ptaków oraz lilii polnych odwodzi od troski o jedzenie i odzienie.

   „Szukajcie więc najpierw królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, a to wszystko będzie wam dodane.”

   • jałmużna
   • modlitwa Ojcze nasz
   • skarby w niebie
   • troska o jutro

   Uczy osobliwie, jako się kto ma w rozdawaniu jałmużny i w modlitwach i we wszelakim dobrym uczynku sprawować, a jako się modlić ludzie mają, także téż i pościć; o dwu paniech różnych; o pożywieniu, i pieczliwości zbytniéj zakazuje.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

7. 7Rozdział 7Jezus zakazuje sądzenia drugich i każe najpierw wyjąć belkę z własnego oka, zanim ktoś sięgnie po źdźbło w oku brata. Zachęca do wytrwałej prośby, bo proszącemu będzie dane, podaje zasadę czynienia ludziom tego, czego się od nich oczekuje, i przeciwstawia ciasną bramę życia szerokiej drodze zatracenia. Ostrzega przed fałszywymi prorokami, poznawanymi po owocach, i kończy obrazem domu na opoce i domu na piasku, a tłumy zdumiewają się Jego nauką.4 min

   Jezus zakazuje sądzenia drugich i każe najpierw wyjąć belkę z własnego oka, zanim ktoś sięgnie po źdźbło w oku brata. Zachęca do wytrwałej prośby, bo proszącemu będzie dane, podaje zasadę czynienia ludziom tego, czego się od nich oczekuje, i przeciwstawia ciasną bramę życia szerokiej drodze zatracenia. Ostrzega przed fałszywymi prorokami, poznawanymi po owocach, i kończy obrazem domu na opoce i domu na piasku, a tłumy zdumiewają się Jego nauką.

   „Wszystko więc, co chcecie, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie; to bowiem jest prawo i prorocy.”

   • nie sądzić
   • ciasna brama
   • fałszywi prorocy
   • dom na opoce

   Uczy, jako kogo mamy sądzić, co téż tobie miło, to drugiemu czynić, na czem zakon i prorocy zawiśli, ciasną drogą do żywota wiecznego przyjść, fałszywych się proroków strzedz, o słuchaniu słowa Bożego, który pełni, albo nie pełni, co słucha.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

8. 8Rozdział 8Po zejściu z góry Jezus oczyszcza trędowatego i odsyła go do kapłana, na słowo setnika uzdrawia na odległość jego sługę, a w domu Piotra podnosi z gorączki jego teściową. Uczonemu w Piśmie i uczniowi, którzy chcą iść za Nim, odpowiada, że Syn Człowieczy nie ma gdzie głowy skłonić, a umarłych niech grzebią umarli. Na morzu uśmierza burzę jednym rozkazem, a w krainie Gerazeńczyków wygania złe duchy z dwóch opętanych w stado wieprzów, które tonie.4 min

   Po zejściu z góry Jezus oczyszcza trędowatego i odsyła go do kapłana, na słowo setnika uzdrawia na odległość jego sługę, a w domu Piotra podnosi z gorączki jego teściową. Uczonemu w Piśmie i uczniowi, którzy chcą iść za Nim, odpowiada, że Syn Człowieczy nie ma gdzie głowy skłonić, a umarłych niech grzebią umarli. Na morzu uśmierza burzę jednym rozkazem, a w krainie Gerazeńczyków wygania złe duchy z dwóch opętanych w stado wieprzów, które tonie.

   „Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod mój dach. Powiedz tylko słowo, a mój sługa zostanie uzdrowiony.”

   • uzdrowienie trędowatego
   • wiara setnika
   • uciszenie burzy
   • wygnanie złych duchów

   Trędowatego Jezus uzdrowiwszy do kapłanów odsyła, setnikowego sługę i świekrę Piotrowę i inszych wiele uzdrowił. Czarty z opętanych wyrzuca, Doktora, który za nim chciał iść, odrzuca: Ojca pogrześć niedopuszcza jednemu, w łódce śpi, a zwolennicy go budzą, djabelstwo w wieprze wegnał.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

9. 9Rozdział 9W swoim mieście Jezus odpuszcza grzechy paralitykowi i każe mu wstać z łoża, czym gorszy uczonych, a potem powołuje celnika Mateusza i zasiada do stołu z celnikami i grzesznikami. Uczniom Jana wyjaśnia obrazami łaty i młodego wina, dlaczego jego uczniowie nie poszczą. Po drodze do córki przełożonego uzdrawia kobietę z krwotokiem, dziewczynkę podnosi za rękę, otwiera oczy dwóm niewidomym i uwalnia niemego, a nad strudzonymi tłumami mówi o żniwie i braku robotników.5 min

   W swoim mieście Jezus odpuszcza grzechy paralitykowi i każe mu wstać z łoża, czym gorszy uczonych, a potem powołuje celnika Mateusza i zasiada do stołu z celnikami i grzesznikami. Uczniom Jana wyjaśnia obrazami łaty i młodego wina, dlaczego jego uczniowie nie poszczą. Po drodze do córki przełożonego uzdrawia kobietę z krwotokiem, dziewczynkę podnosi za rękę, otwiera oczy dwóm niewidomym i uwalnia niemego, a nad strudzonymi tłumami mówi o żniwie i braku robotników.

   „Bo nie przyszedłem wzywać sprawiedliwych, lecz grzesznych.”

   • powołanie Mateusza
   • uzdrowienie paralityka
   • wskrzeszenie dziewczynki
   • żniwo i robotnicy

   Paraliżem zarażonego uzdrowił, grzechy mu odpuściwszy Mateusza na zwolennictwo powołał, z jawnogrzeszniki jadł, zwolenniki omawia, że nie pościli, niewiastę z krwotoku uzdrowił, dzieweczkę wskrzesił, dwu ślepych oświecił, ducha opętanego wyswobodził, chore uzdrawiał wszędy powiadając, że żniwa dosyć, żeńców mało.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

10. 10Rozdział 10Jezus daje dwunastu uczniom władzę nad duchami nieczystymi i moc uzdrawiania, wymienia ich imiona od Szymona Piotra do Judasza Iskarioty i rozsyła ich tylko do owiec domu Izraela, bez złota, torby i laski. Zapowiada im sądy, biczowanie w synagogach i nienawiść z powodu swojego imienia, ale też, że Duch Ojca przemówi w nich i że żaden wróbel nie spada bez woli Ojca. Na koniec mówi, że przyniósł nie pokój, lecz miecz, i że kto przyjmuje posłanego, przyjmuje Jego samego.5 min

    Jezus daje dwunastu uczniom władzę nad duchami nieczystymi i moc uzdrawiania, wymienia ich imiona od Szymona Piotra do Judasza Iskarioty i rozsyła ich tylko do owiec domu Izraela, bez złota, torby i laski. Zapowiada im sądy, biczowanie w synagogach i nienawiść z powodu swojego imienia, ale też, że Duch Ojca przemówi w nich i że żaden wróbel nie spada bez woli Ojca. Na koniec mówi, że przyniósł nie pokój, lecz miecz, i że kto przyjmuje posłanego, przyjmuje Jego samego.

    „Oto posyłam was jak owce między wilki. Bądźcie więc roztropni jak węże, a prości jak gołębie.”

    • rozesłanie Dwunastu
    • imiona Apostołów
    • prześladowania uczniów

    Posłanie a wyprawa dwunaście Apostołów, które Pan rozsyła do Żydów, a zakazuje do poganów: uczynności, których się w drodze trzymać mieli, daje. Powiada o sobie, że tu nie przyszedł pokoju czynić, ale rozdziału, kto kogo czci dla Chrysta, czci w nim samego Chrysta, i bez odpłaty nie będzie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

11. 11Rozdział 11Jan z więzienia posyła dwóch uczniów z pytaniem, czy Jezus jest Tym, który ma przyjść, a odpowiedź jest wyliczeniem dzieł: ślepi widzą, chromi chodzą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię. Jezus mówi tłumom, że Jan jest kimś więcej niż prorokiem, a to pokolenie porównuje do dzieci na rynku, którym nic nie odpowiada. Potem wymawia Korozain, Betsaidzie i Kafarnaum brak pokuty, wysławia Ojca za objawienie dane malutkim i wzywa do siebie obciążonych.4 min

    Jan z więzienia posyła dwóch uczniów z pytaniem, czy Jezus jest Tym, który ma przyjść, a odpowiedź jest wyliczeniem dzieł: ślepi widzą, chromi chodzą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię. Jezus mówi tłumom, że Jan jest kimś więcej niż prorokiem, a to pokolenie porównuje do dzieci na rynku, którym nic nie odpowiada. Potem wymawia Korozain, Betsaidzie i Kafarnaum brak pokuty, wysławia Ojca za objawienie dane malutkim i wzywa do siebie obciążonych.

    „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy pracujecie i jesteście obciążeni, a Ja was ochłodzę.”

    • pytanie Jana
    • biada miastom
    • lekkie jarzmo

    Jan posły śle do Jezusa, będąc w ciemności. Pan je odprawia, Jana chwali, Żydy przypodobia dzieciom na rynku wołającym, potyka je niewdzięcznością, i gromi, i chwali Pana Boga, Ojca swego, przyzywa k sobie wszech uciążonych do jarzma wdzięcznego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

12. 12Rozdział 12Spór o szabat zaczyna się od uczniów rwących kłosy: Jezus przywołuje Dawida jedzącego chleby pokładne, a w synagodze uzdrawia uschłą rękę, po czym faryzeusze naradzają się, jak Go zgładzić. Gdy po uwolnieniu opętanego zarzucają Mu, że wygania czarty przez Belzebuba, odpowiada, że skłócone królestwo pustoszeje, i ostrzega, że bluźnierstwo przeciw Duchowi nie będzie odpuszczone. Żądającym znaku zapowiada tylko znak Jonasza, a wskazując uczniów mówi, kto jest Mu matką i bratem.7 min

    Spór o szabat zaczyna się od uczniów rwących kłosy: Jezus przywołuje Dawida jedzącego chleby pokładne, a w synagodze uzdrawia uschłą rękę, po czym faryzeusze naradzają się, jak Go zgładzić. Gdy po uwolnieniu opętanego zarzucają Mu, że wygania czarty przez Belzebuba, odpowiada, że skłócone królestwo pustoszeje, i ostrzega, że bluźnierstwo przeciw Duchowi nie będzie odpuszczone. Żądającym znaku zapowiada tylko znak Jonasza, a wskazując uczniów mówi, kto jest Mu matką i bratem.

    „Syn człowieczy jest bowiem Panem szabatu.”

    • spór o szabat
    • uschła ręka
    • bluźnierstwo przeciw Duchowi
    • znak Jonasza

    Wymawia Chrystus zwolenniki, że w sobotę kłosy targali, rękę uschłą uzdrawia, potem i opętanego i ślepego i niemego. Okazuje, że go Pharyzeuszowie fałesznie potwarzają, aby mocą djabelską czarty wyganiał, o grzechu przeciw Duchowi Świętemu, o próżnem słowie nauka, braciéj i matki nie zna.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

13. 13Rozdział 13Cztery pierwsze przypowieści — o siewcy, o kąkolu wśród pszenicy, o ziarnie gorczycy i o zaczynie w mące — padają z łodzi do tłumów stojących na brzegu, a uczniom Jezus tłumaczy osobno, dlaczego mówi przez porównania. W domu wykłada kąkol jako synów złego, zbieranych przy końcu świata, i dokłada trzy obrazy królestwa: skarb ukryty w polu, drogocenną perłę i sieć zagarniającą ryby wszelkiego rodzaju. W swojej ojczyźnie napotyka niedowiarstwo i nie czyni tam wielu cudów.8 min

    Cztery pierwsze przypowieści — o siewcy, o kąkolu wśród pszenicy, o ziarnie gorczycy i o zaczynie w mące — padają z łodzi do tłumów stojących na brzegu, a uczniom Jezus tłumaczy osobno, dlaczego mówi przez porównania. W domu wykłada kąkol jako synów złego, zbieranych przy końcu świata, i dokłada trzy obrazy królestwa: skarb ukryty w polu, drogocenną perłę i sieć zagarniającą ryby wszelkiego rodzaju. W swojej ojczyźnie napotyka niedowiarstwo i nie czyni tam wielu cudów.

    „Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w polu.”

    • przypowieść o siewcy
    • kąkol i pszenica
    • skarb i perła
    • królestwo niebieskie

    Wstąpiwszy dla rzeszy nalegającéj do łódki Pan Jezus, kazał im pod podobieństwem niemało, o tym, co rozsiewa, o ziarnie gorczyce, o kwasie, którym ciasto zaczyniają, o nalezieniu skarbu, o sieci w morze wpuszczonéj, na koniec o proroku nieprzyjemnym w ojczyźnie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

14. 14Rozdział 14Herod Tetrarcha, usłyszawszy o Jezusie, bierze Go za wskrzeszonego Jana Chrzciciela, którego sam kazał ściąć w więzieniu po tańcu córki Herodiady i wymuszonej przysiędze. Jezus odpływa na puste miejsce, lecz tłumy idą za Nim pieszo; uzdrawia chorych, a wieczorem z pięciu chlebów i dwóch ryb nasyca pięć tysięcy mężczyzn, a zostaje dwanaście koszy ułomków. W nocy przychodzi do uczniów po morzu, wyciąga tonącego Piotra, a w ziemi Genesar uzdrawia dotykających kraju Jego szaty.4 min

    Herod Tetrarcha, usłyszawszy o Jezusie, bierze Go za wskrzeszonego Jana Chrzciciela, którego sam kazał ściąć w więzieniu po tańcu córki Herodiady i wymuszonej przysiędze. Jezus odpływa na puste miejsce, lecz tłumy idą za Nim pieszo; uzdrawia chorych, a wieczorem z pięciu chlebów i dwóch ryb nasyca pięć tysięcy mężczyzn, a zostaje dwanaście koszy ułomków. W nocy przychodzi do uczniów po morzu, wyciąga tonącego Piotra, a w ziemi Genesar uzdrawia dotykających kraju Jego szaty.

    „Odwagi! To Ja jestem, nie bójcie się.”

    • ścięcie Jana
    • rozmnożenie chlebów
    • chodzenie po morzu

    Jako ścięto Jana Chrzciciela, o nasyceniu piąci tysięcy mężów pięciorgiem chleba i dwiema rybkoma, gdzie przecie dwanaście koszów zostało, o chodzeniu Jezusowem po morzu, w ziemi Genezarskiéj wiele chorób uzdrawia Pan Jezus.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

15. 15Rozdział 15Faryzeusze i uczeni w Piśmie z Jerozolimy zarzucają uczniom, że jedzą nieumytymi rękami, a Jezus odpowiada, że ich tradycja unieważnia przykazanie o czci dla ojca i matki, i przypomina słowa Izajasza o czczeniu wargami. Potem w okolicach Tyru i Sydonu uzdrawia córkę kobiety kananejskiej, a nad Morzem Galilejskim leczy tłumy i siedmioma bochenkami karmi cztery tysiące mężczyzn.5 min

    Faryzeusze i uczeni w Piśmie z Jerozolimy zarzucają uczniom, że jedzą nieumytymi rękami, a Jezus odpowiada, że ich tradycja unieważnia przykazanie o czci dla ojca i matki, i przypomina słowa Izajasza o czczeniu wargami. Potem w okolicach Tyru i Sydonu uzdrawia córkę kobiety kananejskiej, a nad Morzem Galilejskim leczy tłumy i siedmioma bochenkami karmi cztery tysiące mężczyzn.

    „Nie to, co wchodzi do ust, czyni człowieka nieczystym, lecz to, co z ust wychodzi — to właśnie czyni człowieka nieczystym.”

    • tradycja starszych
    • czystość serca
    • kobieta kananejska
    • nakarmienie tłumu

    O podaniach a tradycyach Pharyzejskich, które ważniejsze mieli niż przykazanie Boże; czem się plugawi człowiek, Chananejska niewiasta uprzejmością wyprosiła zdrowie dziewce swéj. Pan Jezus cztery tysiące mężów siedmiorgiem chleba nakarmił.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

16. 16Rozdział 16Faryzeusze i saduceusze żądają znaku z nieba, a Jezus zapowiada im tylko znak Jonasza i ostrzega uczniów przed kwasem ich nauki. W okolicach Cezarei Filipowej pyta, za kogo Go uważają, i na wyznanie Szymona Piotra odpowiada obietnicą kluczy królestwa niebieskiego. Gdy potem mówi o czekającej Go w Jerozolimie śmierci i o zmartwychwstaniu, Piotr Go upomina i słyszy ostrą naganę, a uczniowie wezwanie do wzięcia krzyża.4 min

    Faryzeusze i saduceusze żądają znaku z nieba, a Jezus zapowiada im tylko znak Jonasza i ostrzega uczniów przed kwasem ich nauki. W okolicach Cezarei Filipowej pyta, za kogo Go uważają, i na wyznanie Szymona Piotra odpowiada obietnicą kluczy królestwa niebieskiego. Gdy potem mówi o czekającej Go w Jerozolimie śmierci i o zmartwychwstaniu, Piotr Go upomina i słyszy ostrą naganę, a uczniowie wezwanie do wzięcia krzyża.

    „Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego.”

    • znak Jonasza
    • wyznanie Piotra
    • klucze królestwa
    • zapowiedź męki

    Żydy Jezus gromi, że znamion żądają, uczniom się każe strzedz kwasu licemierniczego, to jest Pharyzejskiego, i pyta ich, coby o nim ludzie trzymali. Obiecuje klucze Piotrowi od nieba, opowiada im swą mękę. Piotr go z tego strofuje, a on go z tego szatanem nazwał, uczy, aby każdy niósł krzyż swój.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

17. 17Rozdział 17Na wysoką górę Jezus zabiera Piotra, Jakuba i Jana, przemienia się przed nimi, ukazują się Mojżesz i Eliasz, a głos z obłoku każe uczniom Go słuchać. Schodząc, mówi im, że Eliasz już przyszedł w osobie Jana Chrzciciela, potem uzdrawia dręczonego chłopca i wyjaśnia, że uczniom zabrakło wiary wielkości ziarnka gorczycy. W Kafarnaum poleca Piotrowi wyłowić rybę ze staterem i zapłacić nim didrachmy za obu.4 min

    Na wysoką górę Jezus zabiera Piotra, Jakuba i Jana, przemienia się przed nimi, ukazują się Mojżesz i Eliasz, a głos z obłoku każe uczniom Go słuchać. Schodząc, mówi im, że Eliasz już przyszedł w osobie Jana Chrzciciela, potem uzdrawia dręczonego chłopca i wyjaśnia, że uczniom zabrakło wiary wielkości ziarnka gorczycy. W Kafarnaum poleca Piotrowi wyłowić rybę ze staterem i zapłacić nim didrachmy za obu.

    „Ten jest mój umiłowany Syn, w którym sobie dobrze upodobałem.”

    • przemienienie na górze
    • ziarnko gorczycy
    • uzdrowienie chłopca
    • didrachmy

    Przemienienie Pana Chrystusowe na górze, pisze téż o przyjściu Eliaszowem, o uzdrowieniu lunatyka, o wierze podobnéj ziarnu gorczyce. Opowiedzenie męki Jezusowéj: płacenie cła albo podatku za Pana i za Piotra.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

18. 18Rozdział 18Na pytanie, kto jest największy w królestwie niebieskim, Jezus stawia pośród uczniów dziecko, ostrzega tego, kto gorszy jednego z małych, i mówi o pasterzu szukającym jednej owcy ze stu. Potem podaje porządek upominania brata: sam na sam, przy świadkach, wobec kościoła. Piotrowi pytającemu o siedmiokrotne przebaczenie odpowiada przypowieścią o słudze, któremu pan darował ogromny dług, a on nie darował towarzyszowi stu groszy.5 min

    Na pytanie, kto jest największy w królestwie niebieskim, Jezus stawia pośród uczniów dziecko, ostrzega tego, kto gorszy jednego z małych, i mówi o pasterzu szukającym jednej owcy ze stu. Potem podaje porządek upominania brata: sam na sam, przy świadkach, wobec kościoła. Piotrowi pytającemu o siedmiokrotne przebaczenie odpowiada przypowieścią o słudze, któremu pan darował ogromny dług, a on nie darował towarzyszowi stu groszy.

    „Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich.”

    • dziecko
    • zgorszenie
    • zagubiona owca
    • przebaczenie

    Uczy tu Chrystus pokory przykładem dziecięcia, jako się téż ludzie mają strzedz, aby pogorszenia nie dawali, jako bratu mamy przewinności odpuszczać: co, gdy kto kościoła nie słucha, jako skuteczna modlitwa dwu albo trzech, ilekroć bratu występnemu odpuszczać.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

19. 19Rozdział 19Jezus opuszcza Galileę i przychodzi na ziemię judzką za Jordan, gdzie faryzeusze pytają Go o oddalenie żony; odpowiada im słowem o dwojgu, którzy stają się jednym ciałem, i o liście rozwodnym, na który Mojżesz pozwolił ze względu na zatwardziałość serc. Potem każe dopuścić do siebie przyniesione dzieci, a bogatemu młodzieńcowi radzi sprzedać majątek, czego ten nie potrafi. Uczniom zapowiada dwanaście tronów i stokrotną zapłatę za to, co porzucili.4 min

    Jezus opuszcza Galileę i przychodzi na ziemię judzką za Jordan, gdzie faryzeusze pytają Go o oddalenie żony; odpowiada im słowem o dwojgu, którzy stają się jednym ciałem, i o liście rozwodnym, na który Mojżesz pozwolił ze względu na zatwardziałość serc. Potem każe dopuścić do siebie przyniesione dzieci, a bogatemu młodzieńcowi radzi sprzedać majątek, czego ten nie potrafi. Uczniom zapowiada dwanaście tronów i stokrotną zapłatę za to, co porzucili.

    „Co więc Bóg złączył, niech człowiek nie rozdziela.”

    • rozwód
    • małżeństwo
    • bogaty młodzieniec
    • życie wieczne

    O rozwodzie z żoną nauka, kiedy i dla czego ją opuścić może, o tych, co się dla królestwa niebieskiego rzezali. Ktokolwiek dla królestwa niebieskiego bogactwa opuści, stokrotną zapłatę weźmie i żywota wiecznego nabędzie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

20. 20Rozdział 20Przypowieść o właścicielu winnicy, który najmuje robotników od wczesnego rana aż do jedenastej godziny, a wieczorem każdemu wypłaca tego samego grosza, kończy się zdaniem o ostatnich i pierwszych. W drodze do Jerozolimy Jezus zapowiada dwunastu swoje wydanie, ukrzyżowanie i zmartwychwstanie, a matce synów Zebedeusza, proszącej o pierwsze miejsca, odmawia i mówi o służbie zamiast panowania. Przy wyjściu z Jerycha przywraca wzrok dwóm niewidomym.5 min

    Przypowieść o właścicielu winnicy, który najmuje robotników od wczesnego rana aż do jedenastej godziny, a wieczorem każdemu wypłaca tego samego grosza, kończy się zdaniem o ostatnich i pierwszych. W drodze do Jerozolimy Jezus zapowiada dwunastu swoje wydanie, ukrzyżowanie i zmartwychwstanie, a matce synów Zebedeusza, proszącej o pierwsze miejsca, odmawia i mówi o służbie zamiast panowania. Przy wyjściu z Jerycha przywraca wzrok dwóm niewidomym.

    „Podobnie Syn Człowieczy nie przyszedł po to, aby Mu służono, lecz żeby służyć i oddać swoje życie jako okup za wielu.”

    • robotnicy w winnicy
    • zapowiedź męki
    • służba
    • uzdrowienie niewidomych

    Przypowieść o robotnikach do winnice zjednanych, o dziennym pieniądzu, opowiedzenie męki i zmartwychwstania Chrystusowego, synowie Zebedeuszowi o miejscu w królestwie proszą, Pan dwu ślepych oświecił.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

21. 21Rozdział 21Od Betfage przy Górze Oliwnej Jezus wjeżdża do Jerozolimy na oślicy, witany okrzykami tłumu, a potem wyrzuca ze świątyni sprzedających i wywraca stoły bankierów. Nazajutrz bezowocne drzewo figowe usycha na Jego słowo, a przedniejszym kapłanom i starszym, pytającym, jaką mocą działa, odmawia odpowiedzi. Opowiada im przypowieść o dwóch synach posłanych do winnicy i drugą o rolnikach, którzy zabili sługi i syna gospodarza.7 min

    Od Betfage przy Górze Oliwnej Jezus wjeżdża do Jerozolimy na oślicy, witany okrzykami tłumu, a potem wyrzuca ze świątyni sprzedających i wywraca stoły bankierów. Nazajutrz bezowocne drzewo figowe usycha na Jego słowo, a przedniejszym kapłanom i starszym, pytającym, jaką mocą działa, odmawia odpowiedzi. Opowiada im przypowieść o dwóch synach posłanych do winnicy i drugą o rolnikach, którzy zabili sługi i syna gospodarza.

    „Dom mój będzie nazwany domem modlitwy, a wy uczyniliście z niego jaskinię zbójców.”

    • wjazd do Jerozolimy
    • oczyszczenie świątyni
    • drzewo figowe
    • przypowieść o winnicy

    Jako Pan Chrystus na osiełku wjechał do Jeruzalem, kupce z kościoła wyrzucił, Pharyzeuszmi się rozgadał, jako figa uschła: przypowieść jedna o dwu syniech, druga o winogrodnikach, którzy dziedzica zabili.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

22. 22Rozdział 22Przypowieść o królu, który wyprawia ucztę weselną synowi: zaproszeni nie przychodzą, słudzy zbierają gości z rozstajnych dróg, a człowiek bez szaty weselnej zostaje wyrzucony w ciemności. Potem faryzeusze z herodianami pytają Jezusa o podatek dla Cezara, saduceusze o żonę siedmiu braci po zmartwychwstaniu, a doktor Prawa o największe przykazanie. Na koniec sam pyta zebranych, czyim synem jest Chrystus, i nikt nie potrafi Mu odpowiedzieć.5 min

    Przypowieść o królu, który wyprawia ucztę weselną synowi: zaproszeni nie przychodzą, słudzy zbierają gości z rozstajnych dróg, a człowiek bez szaty weselnej zostaje wyrzucony w ciemności. Potem faryzeusze z herodianami pytają Jezusa o podatek dla Cezara, saduceusze o żonę siedmiu braci po zmartwychwstaniu, a doktor Prawa o największe przykazanie. Na koniec sam pyta zebranych, czyim synem jest Chrystus, i nikt nie potrafi Mu odpowiedzieć.

    „Oddajcie zatem Cezarowi to, co cesarskie, a Bogu to, co boskie.”

    • uczta weselna
    • podatek dla Cezara
    • zmartwychwstanie
    • największe przykazanie

    Przypowieść o królu, który sprawował gody synowi swemu, a gdy proszeni goście przyjść nie chcą, kazał wszystkich zkądkolwiek przywieść. A gdy jednego ujrzał nie ubranego w odzienie weselne, kazał go do zewnętrznych ciemności wyrzucić. O czynszu Cesarskim, pokusa od Pharyzeuszów, o zmartwychwstaniu, o największem przykazaniu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

23. 23Rozdział 23Jezus mówi tłumom i uczniom, żeby zachowywali to, czego nauczają doktorzy i faryzeusze, ale nie naśladowali ich uczynków: nakładają na ludzi ciężary, szukają zaszczytnych miejsc i tytułu Rabbi. Potem w szeregu wystąpień zaczynających się słowem biada wylicza ich obłudę, od zamykania królestwa i dbania o pozory po groby pobielane i przelaną krew proroków. Mowę zamyka skarga nad Jerozolimą i zapowiedź, że jej dom zostanie pusty.6 min

    Jezus mówi tłumom i uczniom, żeby zachowywali to, czego nauczają doktorzy i faryzeusze, ale nie naśladowali ich uczynków: nakładają na ludzi ciężary, szukają zaszczytnych miejsc i tytułu Rabbi. Potem w szeregu wystąpień zaczynających się słowem biada wylicza ich obłudę, od zamykania królestwa i dbania o pozory po groby pobielane i przelaną krew proroków. Mowę zamyka skarga nad Jerozolimą i zapowiedź, że jej dom zostanie pusty.

    „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze obłudnicy! Zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi, bo sami nie wchodzicie i wchodzącym nie pozwalacie wejść.”

    • biada faryzeuszom
    • obłuda
    • pokora
    • skarga nad Jerozolimą

    Pharyzeuszów i uczycielów zakonu w tem, czego uczą, mamy naśladować, nie we złem życiu. Uczniów pokory uczy, a Pharyzeusze z pychy i z marnéj chwały zabiegania strofuje, i opowiada, że mieli mordować Apostoły jego, iże Jeruzalem miało być zburzone.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

24. 24Rozdział 24Wychodząc ze świątyni, Jezus zapowiada, że nie pozostanie z niej kamień na kamieniu, a na Górze Oliwnej wylicza uczniom znaki poprzedzające Jego przyjście: fałszywych proroków, wojny, głody i trzęsienia ziemi. Mówi dalej o brzydocie spustoszenia w miejscu świętym, ucieczce w góry, skróconych dniach ucisku i o Synu Człowieczym widzianym na obłokach. Dnia i godziny nie znają nawet aniołowie, dlatego mowa kończy się obrazem sługi wiernego i sługi nadużywającego zwłoki pana.6 min

    Wychodząc ze świątyni, Jezus zapowiada, że nie pozostanie z niej kamień na kamieniu, a na Górze Oliwnej wylicza uczniom znaki poprzedzające Jego przyjście: fałszywych proroków, wojny, głody i trzęsienia ziemi. Mówi dalej o brzydocie spustoszenia w miejscu świętym, ucieczce w góry, skróconych dniach ucisku i o Synu Człowieczym widzianym na obłokach. Dnia i godziny nie znają nawet aniołowie, dlatego mowa kończy się obrazem sługi wiernego i sługi nadużywającego zwłoki pana.

    „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.”

    • zburzenie świątyni
    • znaki końca
    • wielki ucisk
    • czujność

    Opowiada zburzenie kościoła, upomina, aby się strzegli przyszłych zwodników, fałszywych Chrystusów i proroków, przyjście wtóre Syna Bożego, gdy uprzedzą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, o dniu sądnym, o wiernym, i o złym słudze uczy.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

25. 25Rozdział 25Dziesięć panien wychodzi z lampami na spotkanie oblubieńca, lecz pięć nie wzięło oleju i gdy wracają z zakupem, drzwi uczty są już zamknięte. W drugiej przypowieści sługom powierzone zostają talenty: dwaj pierwsi podwajają je i słyszą pochwałę pana, a ten, który swój zakopał, traci go i zostaje wyrzucony. Na końcu Syn Człowieczy zasiada na tronie i rozdziela narody jak pasterz owce od kozłów, pytając o nakarmienie głodnego i odwiedzenie chorego.6 min

    Dziesięć panien wychodzi z lampami na spotkanie oblubieńca, lecz pięć nie wzięło oleju i gdy wracają z zakupem, drzwi uczty są już zamknięte. W drugiej przypowieści sługom powierzone zostają talenty: dwaj pierwsi podwajają je i słyszą pochwałę pana, a ten, który swój zakopał, traci go i zostaje wyrzucony. Na końcu Syn Człowieczy zasiada na tronie i rozdziela narody jak pasterz owce od kozłów, pytając o nakarmienie głodnego i odwiedzenie chorego.

    „Zaprawdę powiadam wam: jak długo uczyniliście to jednemu z tych najmniejszych moich braci, Mnie uczyniliście.”

    • dziesięć panien
    • talenty
    • sąd nad narodami
    • czuwanie

    Przypowieść Pan powiada o dziesiąci panien, o funciech, które sługom rozdał, o dniu sądnym i odpłacie złych i dobrych.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

26. 26Rozdział 26Dwa dni przed Paschą kapłani i starsi naradzają się u Kajfasza, jak pojmać Jezusa, a Judasz umawia się z nimi za trzydzieści srebrników. Przy wieczerzy Jezus zapowiada zdradę jednego z dwunastu, podaje uczniom chleb i kielich, a Piotrowi mówi o trzykrotnym zaparciu się tej nocy. W Getsemani modli się i zastaje uczniów śpiących, zostaje pojmany po pocałunku Judasza i osądzony przez najwyższego kapłana, a Piotr na dziedzińcu trzy razy zaprzecza, że Go zna.10 min

    Dwa dni przed Paschą kapłani i starsi naradzają się u Kajfasza, jak pojmać Jezusa, a Judasz umawia się z nimi za trzydzieści srebrników. Przy wieczerzy Jezus zapowiada zdradę jednego z dwunastu, podaje uczniom chleb i kielich, a Piotrowi mówi o trzykrotnym zaparciu się tej nocy. W Getsemani modli się i zastaje uczniów śpiących, zostaje pojmany po pocałunku Judasza i osądzony przez najwyższego kapłana, a Piotr na dziedzińcu trzy razy zaprzecza, że Go zna.

    „Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech odejdzie ode Mnie ten kielich. Jednak nie jak Ja chcę, ale jak Ty.”

    • ostatnia wieczerza
    • zdrada Judasza
    • modlitwa w Getsemani
    • zaparcie się Piotra

    Historya męki Pana Chrystusowéj, począwszy od wejścia do rady kapłanów, o poimaniu i wszystkiem aż do trzykroć zaprzenia Piotrowego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

27. 27Rozdział 27Rano arcykapłani wydają Jezusa Piłatowi, a Judasz, ogarnięty żalem, odnosi trzydzieści srebrników, odrzuca je w świątyni i wiesza się. Piłat daje tłumowi wybór między Barabaszem a Jezusem, umywa ręce i wydaje Go na ubiczowanie i ukrzyżowanie; żołnierze szydzą i wkładają Mu cierniową koronę, a Szymon z Cyreny niesie krzyż na Golgotę. Jezus umiera po trzech godzinach ciemności, zasłona świątyni rozdziera się, a Józef z Arymatei składa ciało w nowym grobie.9 min

    Rano arcykapłani wydają Jezusa Piłatowi, a Judasz, ogarnięty żalem, odnosi trzydzieści srebrników, odrzuca je w świątyni i wiesza się. Piłat daje tłumowi wybór między Barabaszem a Jezusem, umywa ręce i wydaje Go na ubiczowanie i ukrzyżowanie; żołnierze szydzą i wkładają Mu cierniową koronę, a Szymon z Cyreny niesie krzyż na Golgotę. Jezus umiera po trzech godzinach ciemności, zasłona świątyni rozdziera się, a Józef z Arymatei składa ciało w nowym grobie.

    „Jezus znowu zawołał donośnym głosem i oddał ducha.”

    • proces przed Piłatem
    • ukrzyżowanie
    • śmierć Jezusa
    • pogrzeb

    Ostatek Historyi o męce Chrystuaowéj, począwszy od przywiedzienia do Piłata aż do pogrzebienia i potem strzeżenia ciała jego w grobie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

28. 28Rozdział 28O świcie pierwszego dnia tygodnia Maria Magdalena i druga Maria przychodzą do grobu; ziemia drży, Anioł Pański odwala kamień, strażnicy padają jak martwi, a kobiety słyszą polecenie, żeby powiedziały uczniom o zmartwychwstaniu. W drodze spotykają samego Jezusa, a arcykapłani przekupują żołnierzy, żeby rozpowiadali o wykradzeniu ciała. Jedenastu uczniów idzie na wskazaną górę w Galilei, gdzie Jezus posyła ich do wszystkich narodów z chrztem i nauką.3 min

    O świcie pierwszego dnia tygodnia Maria Magdalena i druga Maria przychodzą do grobu; ziemia drży, Anioł Pański odwala kamień, strażnicy padają jak martwi, a kobiety słyszą polecenie, żeby powiedziały uczniom o zmartwychwstaniu. W drodze spotykają samego Jezusa, a arcykapłani przekupują żołnierzy, żeby rozpowiadali o wykradzeniu ciała. Jedenastu uczniów idzie na wskazaną górę w Galilei, gdzie Jezus posyła ich do wszystkich narodów z chrztem i nauką.

    „Nie ma Go tutaj, bo powstał, jak zapowiedział.”

    • zmartwychwstanie
    • anioł u grobu
    • rozesłanie uczniów
    • chrzest narodów

    Chrystus zmartwychwstał, Anioł stróże przestraszył, niewiastom miejsce ukazał, które Jezusa ujrzawszy, odbieżały, stróżowie od Żydów przenajęci, inaczéi niźli było, powiadają, a Pan Chrystus Apostołom się ukazał.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

Ewangelie i Dzieje

Cztery relacje o Jezusie i jeden tom o tym, co stało się później. Mateusz, Marek, Łukasz i Jan opowiadają tę samą historię z różnych stron, a Dzieje Apostolskie prowadzą ją z Jerozolimy aż do Rzymu.

• Ewangelia wg św. Marka
• Ewangelia wg św. Łukasza
• Ewangelia wg św. Jana
• Dzieje Apostolskie